به نام قدرت مطلق الله
گاهی بعضی رفتنها را نمیشود باور کرد، حتی وقتی میدانی حقیقت دارند...
از روزی که ناگهان خبر رفتن آقای مهندس را شنیدم، انگار چیزی در دلم فرو ریخت. باورش برایم سخت بود که دیگر قرار نیست آن حضور همیشگی را داشته باشیم. روزهایی گذشت و من هنوز بیقرار بودم؛ دلم پر از حرفهایی بود که نمیدانستم کجا و چگونه باید بیانشان کنم.
هر روز بی تاب تر از قبل می شدم به پیشنهاد یکی از عزیزان، برای اینکه آرام شوم ، هفته گذشته تصمیم گرفتم به مزارشان بروم. با دلی پر از دلتنگی رفتم و آنجا بود که بغضم ترکید و اشک هایم جاری شد ، نمیدانم چه رازی در آن سکوت و آرامش بود ، دیدم چه سنگ قبر ساده و زیبایی ای دارند و این من را به تفکر واداشت که انسان ها باید اینگونه باشند ، از قلب ها وارد شوند ، وقتی برگشتم، دیگر آن بیقراری قبل را نداشتم. انگار دلم کمی آرام گرفته بود.
آن روز بیشتر از همیشه به این فکر کردم که انسانها میآیند و میروند، اما بعضیها چیزی از خودشان به جا میگذارند که با رفتنشان تمام نمیشود.
آقای مهندس عزیز، شاید دیگر حضور فیزیکی شما را نداشته باشیم ، اما راهی که نشانمان دادید هنوز ادامه دارد. انسانهایی که روزی با ناامیدی وارد کنگره ۶۰ شدند و امروز با امید زندگی میکنند، هر کدام نشانی از اندیشه و تلاش شما هستند.
من امروز به عنوان یک راهنمای DST، بیشتر از قبل احساس میکنم که خدمت کردن در این جایگاه فقط یک مسئولیت نیست؛ امانتی است که باید قدرش را بدانم.
شاید نتوانم به اندازه کوچکی از زحمات شما را جبران کنم، اما میتوانم تلاش کنم آنچه را آموختهام، با عشق به دیگران انتقال بدهم.
آقای مهندس عزیز ، دلتنگتان میشویم، خیلی بیشتر از آنچه که بتوانیم با کلمات بگوییم...
آرام بخوابید، که بذرهایی که کاشته اید هر روز در حال جوانه زدن هستند.
یاد و نامتان همیشه در قلب ما زنده است.

به قلم راهنمای محترم DST مسافر ابراهیم
تنظیم و ارسال: مسافر مهدی لژِیون 17
نمایندگی میرداماد اصفهان
- تعداد بازدید از این مطلب :
658