English Version
This Site Is Available In English

از سقوط آزاد تا آرامش؛ روایت یک همسفر از امید به درمان با متد DST

از سقوط آزاد تا آرامش؛ روایت یک همسفر از امید به درمان با متد DST

جلسه چهارم از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، در نمایندگی شهباز با استادی راهنما احمد ، نگهبانی مسافر اصغر و دبیری مسافر حیدر با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روشها» سه شنبه، 19مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

 

خلاصه سخنان استاد:


سلام دوستان احمد هستم یک مسافر


خداوند بزرگ را شاکرم که سعادتی نصیب من کرد تا در این جلسه حضور داشته باشم و خدمت کنم.

از آقای محمد، راهنمای لژیون سوم، بسیار ممنونم که برای ارتقای آموزش من، این مسئولیت را به بنده واگذار کردند تا استاد جلسه باشم. از ایشان بسیار سپاسگزارم.

همچنین از استادان خوبم، آقای مجیدی، آقای قدمی و آقای ابراهیمی، تشکر می‌کنم که در این مسیر بسیار به من کمک کردند و راه را به من نشان دادند تا بدانم باید از چه مسیری حرکت کنم. ادامه مسیر نیز به همت خودمان بستگی دارد تا ببینیم خداوند چقدر به ما کمک می‌کند.

از عزیزانی که در قسمت OT خدمت می‌کنند، مرزبانان عزیز، ایجنت و اعضای مرزبانی پارک نیز بسیار سپاسگزارم.

من عادت دارم قدردانی کنم و همیشه به یاد داشته باشم چه کسی برای من چه کاری انجام می‌دهد. از خداوند می‌خواهم معرفت قدردانی و سپاسگزاری را هیچ‌وقت از من نگیرد؛ چون اگر این موضوع را فراموش کنم، قطعاً سقوط خواهم کرد.

اما درباره دستور جلسه امروز، یعنی «دی‌اس‌دی و تجربه من از روش‌های دیگر»، باید بگویم که من حقیقتاً هیچ روش دیگری را تجربه نکرده‌ام.

دلیل اینکه روش‌های دیگر را تجربه نکردم، این بود که از مطرح کردن موضوع اعتیاد و اینکه بخواهم مشکل خودم را با کسی در میان بگذارم، به‌شدت بدم می‌آمد. تصورم این بود که وقتی با کسی درباره اعتیادم صحبت کنم و بگویم مصرف‌کننده هستم، ممکن است موضوع را در جاهای دیگر مطرح کند و به قول خودمان، سر زبان‌ها بیندازد. من از این موضوع بسیار رنج می‌بردم.

به‌جرئت می‌گویم اگر کنگره نبود، به‌هیچ‌وجه حاضر نبودم حتی به درمان اعتیاد فکر کنم. اصلاً حاضر نبودم پایم را در هیچ کمپ و مرکزی بگذارم.

خودم می‌دانم و همه ما هم می‌دانیم که جریان اعتیاد و ترک‌های معمولی در سراسر دنیا با چه زجر و دردی همراه است. اینکه یک شخص مصرف‌کننده با پنج، ده یا بیست سال تخریب و با شرایط متفاوت، بخواهد به خانه برگردد و با مسائل و مشکلات مختلف روبه‌رو شود، واقعاً مکافات بزرگی است. این موضوع برای من حتی قابل تصور هم نبود، چه برسد به اینکه بخواهم آن را تجربه کنم. هیچ‌وقت حاضر نبودم در هیچ کمپی حضور پیدا کنم.

اینکه به کنگره آمدم و این روش را انتخاب کردم، به خاطر جمع و محیطی بود که سراسر محبت، ادب و احترام است و برای انسان‌ها جایگاه خاصی قائل می‌شود. همین فضا باعث شد بتوانم در کنگره بمانم و مسیر دی‌اس‌دی را دنبال کنم.

یادم می‌آید شخصی می‌گفت: «من سیزده بار به کمپ رفتم، اما موفق نشدم اعتیادم را کنار بگذارم.» البته از نظر خودشان می‌گویند ترک کردن.

من داشتم فکر می‌کردم که آن شخص، با توجه به اینکه مصرفش هروئین بود، سیزده بار این مسیر را تجربه کرده است. او را در سن حدود بیست‌وچهار یا بیست‌وپنج سالگی دیده بودم و تا حدود سی‌سالگی هم با او آشنایی داشتم. وقتی به این موضوع فکر می‌کردم، با خودم می‌گفتم عجب آدم با غیرتی است! واقعاً چه قدرت و توانایی‌ای دارد و چه خواسته‌ای در وجودش است. برای اینکه یک نفر سیزده بار خوابیدن در کمپ و تمام آن مسائل و سختی‌هایی را که من از آن‌ها اطلاع دارم تحمل کند، خواسته بسیار قوی‌ای لازم است.

یادم می‌آید وقتی وارد نمایندگی شدم، چیزی که در ابتدا کمتر درباره آن صحبت می‌شد، موضوع درمان بود. بعد که وارد لژیون شدیم و این مسیر ادامه پیدا کرد، متوجه شدم کمتر کسی از مشکلاتش صحبت می‌کند. با خودم گفتم پس اینجا موضوع درمان حل شده است؛ چون کسی نمی‌گوید فلان مشکل را دارم، خوابم نبرد، فلان اتفاق برایم افتاد یا بیدار شدم و چنین شرایطی داشتم.

من این‌طور برداشت کرده بودم که درمان در اینجا موضوعی روشن و مشخص است و همین مسئله باعث شد احساس راحتی کنم.

محیط کنگره برای من بسیار راحت و دلنشین بود؛ چون در زمان مصرف، حتی پیش هیچ‌کس نمی‌توانستم مصرف کنم و نسبت به این موضوع حساسیت زیادی داشتم. فکر می‌کنم بسیاری از ما چنین شرایطی داشته‌ایم.

شخصی که در جایگاه پدر خانواده قرار دارد و مجبور می‌شود برای درمان به کمپ برود، تحت فشار بسیار زیادی است. در واقع، هیچ‌کس به‌راحتی پایش را در کمپ نمی‌گذارد. موضوع اعتیاد آن‌قدر دردآور است که انسان را به سمت سقوط می‌برد و مشکلاتی مانند اختلافات خانوادگی، طلاق، مشکلات فرزندان، کار و شغل را به وجود می‌آورد.

انسان‌هایی که جایگاه و ارزش بالایی دارند، گاهی به نقطه‌ای می‌رسند که دیگر راهی برایشان باقی نمی‌ماند و مجبور می‌شوند به کمپ بروند. برداشت من از این موضوع همین است.

نکته جالب دیگری هم وجود دارد. فکر می‌کنم سال گذشته همایشی برگزار شده بود و تعدادی از بچه‌ها، از جمله آقای قدمی، به آنجا رفته بودند. من درباره آن همایش سؤال کرده بودم که جریان چه بوده است.


ایشان توضیح دادند که بچه‌های NA هم حضور داشتند؛ چون برگزارکنندگان همایش از اعضای کنگره که در سطح استان فعالیت می‌کردند دعوت کرده بودند.

وقتی درباره صحبت‌ها و فضای آن همایش سؤال کردم، توضیحاتی دادند و گفتند که آن عزیزان بسیار زحمت می‌کشند.

البته منظور من این نیست که بخواهم بچه‌های NA یا سایر گروه‌هایی را که در این زمینه فعالیت می‌کنند، دست‌کم بگیرم یا بگویم چیزی بلد نیستند. خیر؛ آن‌ها هم روش خودشان را دارند و بسیار تلاش می‌کنند. شاید حتی بیشتر از ما تلاش کنند؛ اما از نظر ما بهترین راه، این روش است و خدا را شکر می‌کنیم که در این مسیر و در این جایگاه قرار گرفته‌ایم.

من در سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰، به‌نوعی با بعضی از آیات قرآن، جلسات و کلاس‌هایی که برگزار می‌شد، آشنایی داشتم. در آن جلسات، دعاها، اذکار و موضوعات مختلفی مطرح می‌شد. گاهی آیاتی خوانده می‌شد و توضیحاتی درباره آن‌ها داده می‌شد یا تفسیری از آن‌ها ارائه می‌کردند. من هم به‌صورت پراکنده با این موضوعات آشنا شده بودم و یکی دو بار هم در جمع دوستان درباره آن‌ها صحبت کرده بودم.

به‌صورت اتفاقی، سوره جمعه به ذهنم رسید. دوست داشتم در ابتدای جلسه، با اجازه آقا حسن، به آن اشاره کنم، اما فرصت نشد.

می‌خواهم یکی دو آیه از این سوره را بخوانم و حدود یکی دو دقیقه درباره آن صحبت کنیم و بعد جلسه را در اختیار مشارکت عزیزان قرار بدهیم.

خداوند در ابتدای سوره جمعه می‌فرماید:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ

هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

وَآخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

ذَٰلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ»

من آیات بعدی را نمی‌خوانم؛ تا همین‌جا کافی است.

در این آیات می‌فرماید هر آنچه در آسمان‌ها و زمین است، خداوند را تسبیح و ستایش می‌کند. چه خدایی؟ خدایی که مالک، پاک، عزیز و حکیم است.

در ادامه می‌فرماید: «هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ»؛ یعنی خداوند از میان همان مردم، رسولی از خودشان مبعوث کرد تا آن‌ها را هدایت کند.

نکته جالب اینجاست که می‌فرماید: «وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ».

بسیار جالب است که ابتدا از تزکیه صحبت می‌کند و بعد از آموزش کتاب و حکمت. وقتی می‌گوید «یُزَکّیهِم»، مرا به یاد همان موضوع تصفیه و پالایش می‌اندازد که در کنگره درباره آن صحبت می‌کنیم. این موضوع به جهان‌بینی ما هم ارتباط دارد. در کنار آن، آموزش کتاب، حکمت و دانایی نیز مطرح می‌شود.

از نگاه من، این موضوع با جایگاه آقای مهندس هم ارتباط پیدا می‌کند. لطف خداوند بود که آقای مهندس برای جماعت مصرف‌کنندگان مبعوث شدند؛ انسان‌هایی که در جامعه جایگاه چندانی نداشتند و واقعاً در باتلاق عجیب و غریبی گرفتار شده بودند.

خداوند شخصی را از میان خود ما قرار داد؛ شخصی با این دانش و تجربه، تا این مسیر را به ما نشان بدهد و دانشی را در اختیارمان بگذارد که بتوانیم با روش دی‌اس‌دی، جسم، روان و جهان‌بینی خودمان را رشد بدهیم و به سلامت کامل برسیم.

من در این چند روز، به‌خصوص با توجه به اتفاقات اخیر و موضوعاتی که پشت سر گذاشتیم، بسیار به این مسئله فکر کردم؛ به آقای مهندس، اتفاقاتی که افتاده، دانشی که در اختیار من قرار گرفته و ارتباطی که میان این آیات و جایگاه آقای مهندس می‌بینم.

با خودم فکر کردم که چقدر این موضوعات با یکدیگر مطابقت دارند. به این نتیجه رسیدم که خداوند بسیار بسیار ما را دوست داشته است.

در قرآن می‌فرماید: «وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ»؛ یعنی ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم.

برداشت من این است که خداوند هیچ‌وقت ما را رها نمی‌کند. حتی اگر در تاریک‌ترین و دشوارترین شرایط زندگی قرار بگیریم، هوای ما را دارد.

خداوند هوای ما را داشت و شخصی را در مسیر زندگی‌مان قرار داد تا با بهترین روش، بتوانیم از آن تاریکی نجات پیدا کنیم.

از این بابت بسیار بسیار خداوند را شکر می‌کنم و امیدوارم قدردان این شرایط، این دانش، آقای مهندس و خانواده محترمشان باشیم.

اکنون جلسه را در اختیار مشارکت عزیزان قرار می‌دهم تا از تجربه و دانش یکدیگر استفاده کنیم و قدر روش دی‌اس‌دی را بدانیم؛ نعمتی عظیم که خداوند در اختیار ما قرار داده است.


جالب است که دی‌اس‌دی در دنیا هم مطرح شده و نام آن به گوش بسیاری رسیده است. بیماری‌ها و مسائل مختلفی وجود دارند که پرداختن به آن‌ها و ارتباطشان با این روش، جلسات متعدد و مختلفی را می‌طلبد تا درباره دی‌اس‌دی صحبت کنیم.

به هر حال، شاکر خداوند هستیم که این نعمت را در اختیار ما قرار داده است.

به افتخار خودتان دست بزنید.

تنظیم:مسافر حیدر

 

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .