English Version
This Site Is Available In English

روش DST به من آموخت که تغییر نیازمند زمان صبر و آموزش است

روش DST به من آموخت که تغییر نیازمند زمان صبر و آموزش است

جلسه هفتم از دوره هشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی صفادشت به استادی همسفر عفت، نگهبانی همسفر پروین و دبیری همسفر زینب با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

DST مخفف عبارت Dezhakam Step Time است. این روش بر اساس پله‌های زمانی مشخص، در یک دوره حدوداً ده تا یازده‌ ماه انجام می‌شود. در این مسیر، اگر هر فرد مقدار داروی مناسب در زمان مناسب استفاده نکند، نمی‌تواند به نتیجه مطلوب برسد ممکن است دچار برگشت شود. من قبلاً تصور می‌کردم وظیفه‌ام این است که مدام مراقب مسافرم باشم، او را کنترل کنم. همیشه منتظر بودم تا تغییر کند تا نتیجه‌ای را که انتظار داشتم ببینم؛ اما وقتی وارد کنگره شدم، یاد گرفتم که ابتدا باید روی خود کار کنم، صبور باشم، مسئولیت رفتار و نگرش خود را بپذیرم اجازه بدهم مسافرم مسیر درمان خودش را طی کند. یکی دیگر از آموزش‌های مهمی که دریافت کردم، نقش زمان در درمان است. همان‌طور که یک درخت برای رشد کردن به زمان نیاز دارد، انسان هم برای رسیدن به تعادل؛ باید فرصت کافی داشته باشد.

حدود، دو سال است که در کنگره حضور دارم در این مدت متوجه شده‌ام، نگاه من به درمان تغییر کرده است. قبلاً برای رسیدن به نتیجه عجله داشتم؛ اما اکنون یاد گرفته‌ام یک مسیر درست و اصولی را بپذیرم، با صبر و حوصله آن را طی کنم. آموزشی که روش DST به من داد، فقط یک روش کاهش تدریجی دارو نیست؛ بلکه مسیری برای رسیدن به تعادل است. در این مسیر باید صبور باشیم، آموزش بگیریم، نظم داشته باشیم، به مسیر اعتماد و ایمان داشته باشیم تا بتوانیم به مقصد اصلی برسیم. من و مسافرم هیچ‌وقت نمی‌توانستیم ارتباط خوبی با یکدیگر برقرار کنیم، انگار فاصله‌ای بین ما وجود داشت؛ اما از زمانی که وارد کنگره شدیم، نه‌تنها این فاصله‌ها از بین رفت؛ بلکه یاد گرفتیم به یکدیگر مهر و محبت داشته باشیم و عشق بورزیم؛ ما در کنگره آموزش گرفتیم که قلب‌های ما به هم پیوسته هستند و باید این مسیر را در کنار یکدیگر ادامه بدهیم.

مسافرم می‌گوید زمانی که سفرش را آغاز کرده بود، اصلاً تصور نمی‌کرد به جایگاهی که امروز در آن قرار دارد برسد. او حدود دو ماه سفر کرده بود که با ترفندی مرا به کنگره آورد. من در ابتدا فکر نمی‌کردم خود نیاز به سفر و آموزش داشته باشم؛ اما وقتی وارد کنگره شدم و در کلاس‌ها شرکت کردم، متوجه شدم حال من؛ حتی از مسافرم خراب‌تر است و به آموزش نیاز دارم. از استاد عزیزم خانم شهناز، تشکر می‌کنم که با محبت خود، آموزش‌های زیادی به ما دادند. از آقای مهندس دژاکام سپاسگزارم که آموزش‌ها و تعالیم ایشان مانند چشمه‌ای جوشان است و ما توانستیم از این چشمه سیراب شویم. امیدوارم بتوانم قطره‌ای از این دریای محبت باشم، لیاقت خدمت کردن را پیدا کنم بتوانیم ذره‌ای از محبتی که آقای مهندس به ما ارزانی داشتند و مسافرانمان را به حال خوش رساندند، جبران کنیم. امیدوارم بتوانیم خدمت‌گزار خوبی باشیم و این در را برای همیشه به روی تازه‌واردین باز نگه داریم.

مرزبانان کشیک: همسفر لیلا و مسافر علی
تایپیست: همسفر کبری رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر کبری رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر شهناز (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر فریبا (مرزبان خبری)
همسفران نمایندگی صفادشت

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .