دو سال از زندگی مشترکمان گذشته بود و هنوز طعم شیرین روزهای آغاز زندگی در کامم مانده بود که ناگهان با واقعیتی تلخ و ناشناخته روبهرو شدم؛ مسافرم گرفتار اعتیاد شده بود. آن روز را هیچوقت از یاد نمیبرم. مسافرم حال بسیار بدی داشت؛ از شدت درد به خودش میپیچید و توان حرکت کردن نداشت.
تا قبل از آن روز، هیچ شناختی از اعتیاد نداشتم؛ نه با واژه مصرف کننده آشنا شده بودم و نه در زندگیام با فردی که درگیر مواد مخدر باشد برخورد کرده بودم. نمیدانستم چه اتفاقی برای مسافرم افتاده و ریشه این حال خراب در چیست.
او را به بیمارستان بردم و بستری شد. دکتر از من سوال کرد: همسرتان چیزی مصرف میکند؟ من پاسخ دادم: بله، سیگار مصرف میکند. آن زمان هنوز نمیدانستم چه حقیقت تلخی پشت این سوال پنهان هست؛ اما کمکم پرده از واقعیت کنار رفت و فهمیدم مصرف کننده مواد مخدر است.
از همان روزها، مسافرم به دنبال رهایی بود. بارها برای کنار گذاشتن مواد تلاش کرد و من نیز در تمام این سالها در کنارش بودم. روشهای مختلفی را تجربه کردیم، از درمانهای مختلف پزشکی و مراجعه به روان پزشک گرفته تا بستری شدن در بیمارستان و رفتن به کمپ؛ اما هیچ کدام نتوانستند رهایی ماندگاری را به ما هدیه کنند.
در یکی از این مراجعهها، روانپزشک داروهایی شامل، قرصهای اعصاب و روان و داروهای خوابآور تجویز کرد. متأسفانه این داروها نهتنها گرهای از مشکلات ما باز نکردند؛ بلکه وابستگی دیگری را نیز به زندگیمان اضافه کردند مسافرم به قرصهای خوابآور و آرامبخش وابسته شد.
به جایی رسیده بودم که گاهی از خدا میخواستم مسافرم فقط به مصرف همان مواد قبلی برگردد و دیگر سراغ قرصهای آرامبخش نرود؛ چراکه احساس میکردم این قرصها او را بیش از پیش از من و فرزندانم دور کردهاند. دیگر از آن همسر و پدری که می شناختیم خبری نبود. بیشتر اوقات خواب یا درحال چرت زدن بود. جسمش در خانه بود؛ اما انگار خودش حضور نداشت.
چه تلخ است وقتی کسی که باید تکیهگاه خانواده باشد و در کنارشان حضور داشته باشد، به ظاهر باشد؛ اما نتوانی حضور واقعیاش را احساس کنی. در تمام این سالها من هم درگیر رنجی بودم که شاید بیان کردنش آسان نباشد. مسافرم درگیر اعتیاد بود و من درگیر دنیایی از نگرانی، انتظار، ترس و امیدهای کوتاه مدت بودم.
بارها با خودم فکر میکردم: آیا روزی میرسد که مسافرم را دوباره با همان حال خوب روزهای اول زندگی ببینم؟ آیا فرزندانم میتوانند دوباره پدری را تجربه کنند که در کنار او بخندند و از بودنش لذت ببرند؟
گاهی همسفر بودن یعنی سالها کنار کسی بمانی که خودش هم از شرایطی که در آن گرفتار شده رنج می برد؛ اما راه بیرون آمدن از آن را نمیداند. یعنی بارها و بارها ناامید شوی؛ اما باز هم در گوشه قلبت چراغ کوچکی از امید روشن بماند.
آن روزها نمیدانستم که خودم هم به آموزش نیاز دارم. فکر میکردم تمام مشکل در مصرف مواد مسافرم خلاصه شده است، غافل از اینکه من نیز باید چیزهای زیادی میآموختم. سالها گذشت، حدود سی و پنج سال از زندگی مشترکمان در این شرایط سپری شد. در این سالها بارها شاهد تلاش مسافرم برای ترک بودم.
تقریبا سالی دو بار تصمیم به ترک میگرفت، گاهی در خانه و گاهی درکمپ بستری میشد. بعضی وقتها چند روز از او بیخبر میماندیم تا اینکه متوجه میشدیم خودش را درکمپ بستری کرده است. هر بار با امید شروع میکردیم و هر بار با شکست و خستگی رو به رو میشدیم.
واقعیت این بود که دیگر از شنیدن نام روش درمانی جدید خسته شده بودم آنقدر تجربههای ناموفق پشت سر گذاشته بودیم که دیگر حتی توان امید بستن به یک راه تازه هم نداشتم. تا اینکه یک روز مسافرم گفت برای ترک میخواهم به کنگره ۶۰ بروم.
این بار من مخالفت کردم گفتم دیگر نمیخواهم هیچ روش درمانی دیگری را امتحان کنی، دیگر توان تجربه کردن و ناامید شدن را ندارم. من تو را همینطور که هستی پذیرفتهام؛ اما او تصمیمش را گرفته بود و با اصرار خودش وارد کنگره شد. چند ماهی از سفرش گذشته بود شاید برای کسی که از بیرون نگاه میکرد اتفاق خاصی نیفتاده بود، چون مسافرم هنوز در سفر بود و مواد مصرف میکرد؛ اما برای من و فرزندانم اتفاق بزرگی درحال رخ دادن بود.
بعد از سالها، آرامآرام احساس کردم زندگی رنگ دیگری به خود گرفته است؛ چیزی در وجود مسافرم تغییر کرده بود. حال و هوایش بهتر و افسردگی او کمتر شده بود. لبخند و نشاط به چهرهاش برگشته بود و از همه مهمتر آرامشی به خانه ما بازگشته بود که سال ها از آن محروم بودیم.
او هنوز در مسیر درمان بود و گاهی دوباره به مصرف قرص روی میآورد؛ اما روزهایی که حال خوبی داشت، برای من و فرزندانم آنقدر شیرین و ارزشمند بود که تمام لحظاتش را با جان و دل زندگی میکردیم. چهار ماه از سفرش گذشته بود ما معنای دیگری از زندگی را لمس میکردیم.
مسافرم بارها از من خواسته بود به عنوان همسفر همراه او به کنگره بیایم؛ اما من نمیپذیرفتم تصور میکردم این مسیر برای خود اوست و من دیگر توان وارد شدن به یک تجربه تازه را ندارم؛ اما وقتی تغییر و آرامش را در نگاه و رفتار مسافرم دیدم، احساس کردم امید پس از سالها دوباره به خانهمان برگشته است. همین تغییرات باعث شد من هم تصمیم بگیرم در این مسیر قدم بگذارم؛ اینگونه بود که بعد از چهار ماه به عنوان همسفر وارد کنگره ۶۰ شدم.
ورود من به کنگره، آغاز یک سفر تازه بود؛ سفری که در آن فهمیدم همسفر بودن فقط به معنای همراهی کردن نیست؛ بلکه من هم باید حرکت می کردم، آموزش می گرفتم و تغییر میکردم. در جلسات کنگره آموختم که بسیاری از رنجهای ما ریشه در ناآگاهی و نشناختن درست مشکلات زندگی و ناتوانی در حل آنها دارد.
آموختم که صبر با تحمل کردن و رنج کشیدن تفاوت دارد. صبر یعنی در مسیر درست قرار بگیرم، آموزش بگیرم، عجله نکنم و اجازه بدهم تغییرات در زمان مناسب خود اتفاق بیفتند. نگاه من به مسافرم نیز تغییر کرد، دیگر فقط گذشته و سالهای تلخ آن را نمیدیدم؛ بلکه سعی میکردم حرکت امروز او را ببینم و برای قدمهای کوچکش ارزش قائل شوم.
خداوند را بسیار شاکرم که بعد از سالها دری به روی ما باز شد که حتی تصورش هم نمیکردم. شاید اگر آن آرامش و آن تغییر را در مسافرم نمی دیدم هرگز قدم در این مسیر نمیگذاشتم. امروز در کنگره ۶۰ فقط به دنبال رهایی مسافرم نیستم، آمدهام تا خودم هم بیاموزم، رشد کنم و سهمی در ساختن دوباره زندگیمان داشته باشم.
به گذشته که نگاه میکنم، میبینم اعتیاد چگونه میتواند سالها یک خانواده را در تاریکی فرو ببرد و امروز باور دارم که با آموزش، آگاهی و حرکت درست میتوان دوباره امید را به زندگی برگرداند.گاهی یک مسیر درست زمانی پیدا میشود که انسان از پیداکردن راه، ناامید شده است.
نویسنده: همسفر افسانه رهجو راهنما همسفر زهرا ( لژیون ششم )
رابط خبری: همسفر طاهره رهجو راهنما همسفر زهرا ( لژیون ششم )
ارسال: همسفر فاطمه.م رهجو راهنما همسفر زهرا ( لژیون ششم ) دبیر سایت
همسفران نمایندگی یحیی زارع میبد
- تعداد بازدید از این مطلب :
197