جلسه اول از دوره یازدهم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی یوسف به استادی راهنما همسفر پگاه، نگهبانی همسفر زهرا و دبیری همسفر اعظم با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روشها» روز سهشنبه 19 آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
پیش از هر چیز، خداوند مهربان را برای اذن حضور در این جایگاه و در جمع گرم شما عزیزان شکرگزارم. از نگهبان محترم، ایجنت محترم و گروه مرزبانی کمال تشکر را دارم که این فرصت را به من دادند تا امروز پنج دقیقه در این جایگاه مشارکت کنم و از انرژی شما بهرهمند شوم.
شاید دقت کرده باشید که انسان گاهی در مسیر زندگی تجربیاتی را از سر میگذراند که گویی تصویری جاودانه در ذهنش بر جای میگذارند؛ تصاویری ماندگار که گذر زمان هرگز غبار فراموشی بر آنها نخواهد نشاند. نخستین مواجهه من با واژه «دیاستی» (DST) یکی از همان خاطرات ثبتشده و ماندگار است. به یاد دارم مسافرم تنها در یک جلسه مشاوره تازهواردین شرکت کرده بود و پس از آن میخواست برای من توضیح دهد که مسیر پیشِ روی ما در کنگره ۶۰ چگونه خواهد بود. داخل خودرو نشسته بودیم و مسافرم پشت فرمان بود؛ من با اشتیاق تمام به سخنانش گوش میسپردم. او با لحنی امیدوارانه گفت: «حرف "D" که ابتدای نام بنیان کنگره است؛ "S" یعنی ساعت، به این معنا که باید داروی درمان را سر ساعت مصرف کنیم؛ مفهوم "T" را هم در حال حاضر به خاطر نمیآورم.» اما آنچه برای من بسیار شگفتانگیز بود، ادامه کلامش بود؛ با اطمینان گفت: «احساس میکنم اینجا همانجایی است که حالم خوب خواهد شد؛ افراد زیادی آنجا حضور دارند که با همین روش به درمان و آرامش رسیدهاند و با مشاهده آنان، باور اینکه روزی مصرفکننده مواد مخدر بودهاند ناممکن به نظر میرسد.»
پس از گذشت دو یا سه ماه از حضور من در کنگره، در یکی از کارگاههای آموزشی عمومی با دستور جلسه «روش DST»، مسافری از سفر اول پشت میکروفون قرار گرفت تا مشارکت کند. بعدها به واسطه مسافرم متوجه شدم این فرد با تخریب بسیار عمیق و سنگین وارد کنگره شده بود و پیش از آن راههای متعددی را برای ترک تجربه کرده بود؛ روشهایی سرشار از درد و آسیب، نظیر سمزدایی، کمپهای اجباری و بستری شدن در مراکز درمانی. آن مسافر سخنان خود را اینگونه آغاز کرد: «روزی که در جلسه تازهواردین حضور یافتم، وقتی راهنمای محترم نام روش درمانی DST را به زبان آورد، در ذهن خود گفتم DST یعنی "دوستت دارم".»
شنیدن این تعبیر، قلب مرا عمیقاً لرزاند و احساساتم را برانگیخت. با خود اندیشیدم چگونه مکانی میتواند تا این اندازه سرشار از امنیت، آرامش و محبت باشد که یک فرد مصرفکننده، با آن حجم سنگین از رنج، طرد شدن، قضاوت، بیمهری و آسیبهای روحی در سطح جامعه، خانواده و بالاتر از آن، تجربههای تلخ خشونت، درد جسمی و روشهای فرساینده در کمپها و سمزداییها—در نخستین نگاه و برداشتش، واژه درمان را به «دوستت دارم» پیوند بزند. واقعاً این مکان چقدر زیبا و مقدس است.
اکنون چهار سال است که افتخار حضور در کنگره۶۰ را دارم. امروز با آگاهی کامل میدانم که حرف D به ضریب کاهش و افزایش ۰.۸ (دژاکام)، حرف S به پلههای تثبیت ۲۱ روزه (Step) و حرف T به بازه زمانی حداقل ۱۰ ماهه (Time) اشاره دارد؛ اما در کنار این تعریف علمی، باور دارم که متد DST تنها یک مسیر درمانی نیست، بلکه بذر امیدی است که میتواند ناامیدترین انسانها را دوباره به چرخه زندگی و آرامش بازگرداند.
این حقیقت را در زندگی شخصی خود به چشم دیدم؛ زیرا نهتنها مسافر اول من به درمان کامل رسید، بلکه مسافر دومم، یعنی برادرم، نیز با تخریب انواع مواد محرک وارد کنگره شد. او در شش ماه نخست سفرش مدام در حال گریز بود، سفری بسیار دشوار داشت و خواسته یا ناخواسته خود و اطرافیان را دچار چالشهای فراوان کرد؛ اما به لطف خداوند و با همین روش بینظیر به درمان قطعی دست یافت. آن مسافر سفر اولی نیز با تمام تخریبهای گذشته و برداشتی عاشقانه از متد درمانی، درمان شد، با تمام وجود خدمتگزار کنگره گشت و به شال مرزبانی شعبه رسید.
امروز عمیقاً باور دارم که DST بازتابی ملموس از عبارت «دوستت دارم» و نشانهای از عشق بیحدومرز بنیان کنگره ۶۰ به تمام انسانهای دردمند گرفتار در دام اعتیاد و خانوادههای چشمانتظار آنهاست.
دریافت نشان پیمان همسفر فرنوش رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون چهارم)

دریافت نشان پیمان همسفر حمیده رهجوی راهنمای همسفر مریم (لژیون هشتم)


مرزبانان کشیک: همسفر حمیده و مسافر مجتبی
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون ششم)
تایپ، ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر نرگس
همسفران نمایندگی یوسُف تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
147