English Version
This Site Is Available In English

دل‌نوشته در مورد دی‌اس‌تی و تجربه من از سایر رو‌ش‌ها

دل‌نوشته در مورد دی‌اس‌تی و تجربه من از سایر رو‌ش‌ها

شانزده سال به دنبال ترک بودم؛ در کنگره ۶۰ زندگی را پیدا کردم.

من ۳۸ سال دارم و از سن ۱۸ سالگی درگیر اعتیاد و تلاش برای رهایی از آن بوده‌ام. شانزده سال از زندگی من در مسیری گذشت که بارها در آن امید بستم، تلاش کردم، هزینه دادم، شکست خوردم و دوباره از ابتدا شروع کردم.

در تمام این سال‌ها تصور می‌کردم اگر بتوانم مصرف مواد را متوقف کنم، همه‌چیز درست خواهد شد؛ اما هر بار که اقدام به ترک می‌کردم، پس از مدتی متوجه می‌شدم که هنوز حال خوبی ندارم و مشکلات من همچنان باقی است.

امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که من فقط به دنبال قطع مصرف نبودم؛ بلکه به دنبال آرامش، نشاط، سلامتی و زندگی عادی بودم، چیزی که سال‌ها آن را گم کرده بودم.

از سن ۱۸ سالگی بارها برای درمان اقدام کردم. حدود پنج مرتبه به کمپ رفتم، چندین سال روش‌های مختلف را تجربه کردم، چند سال تحت درمان با متادون بودم و حتی برای سم‌زدایی با بیهوشی به کلینیک مراجعه کردم.

برای تمام این روش‌ها هم هزینه مالی زیادی پرداخت کردم و هم فشارهای جسمی و روانی زیادی را تحمل کردم.

اما نتیجه آن‌طور که انتظار داشتم نبود. بعد از هر بار ترک، شرایط من بدتر می‌شد و احساس می‌کردم از نظر جسمی و روحی بیشتر آسیب دیده‌ام.

یکی از تجربه‌های من حضور در انجمن NA بود. در آن دوران حال روحی بسیار نامناسبی داشتم. با وجود حضور در جلسات و تلاش برای ادامه مسیر، همچنان احساس می‌کردم چیزی در وجود من درست نیست.

فکر می‌کردم اگر قرار باشد تا آخر عمر مواد مصرف نکنم، دیگر نمی‌توانم زندگی کنم و از آن لذت ببرم. در ذهن من، زندگی بدون مواد مساوی بود با تحمل کردن و محروم بودن از حال خوب.

آن روزها نمی‌دانستم که مشکل اصلی فقط مصرف مواد نیست، بلکه تعادل ازدست‌رفته جسم و روان من نیز نیازمند بازسازی است.
حدود چهار سال پیش با کنگره ۶۰ آشنا شدم. در ابتدا پذیرش این مسیر برایم آسان نبود. بعد از شانزده سال تجربه‌های مختلف و شکست‌های متعدد، طبیعی بود که نسبت به هر روش جدیدی شک و تردید داشته باشم.

حدود چهارده ماه به کنگره می‌آمدم و می‌رفتم. هنوز اعتماد و اطمینان لازم را پیدا نکرده بودم، اما به‌تدریج با آموزش‌ها و راهنمایی راهنمایم، نگاهم تغییر کرد.

در روش DST آموختم که درمان اعتیاد باید به‌صورت تدریجی، منظم و در یک بازه زمانی مشخص انجام شود.

سه مؤلفه اصلی این روش عبارت‌اند از:
داروی مورد استفاده در چارچوب پروتکل درمان.
کاهش تدریجی و پله‌ای مقدار دارو.
زمان‌بندی مناسب برای بازسازی و رسیدن به تعادل.

برای اولین بار متوجه شدم که قرار نیست با عجله و فشار، بدن خودم را مجبور به تغییر کنم؛ بلکه باید به آن فرصت بدهم تا به‌تدریج شرایط طبیعی خود را بازیابد.
مهم‌ترین اتفاق زندگی من در سفر اول کنگره ۶۰ رقم خورد.
به‌تدریج تغییرات را در جسم، روان و رفتار خود احساس کردم. انرژی، نشاط و آرامشی را تجربه کردم که سال‌ها از آن محروم بودم.

پس از پایان سفر اول، وقتی به خودم نگاه کردم، احساس کردم دیگر آن انسان سابق نیستم. انگار انسانی تازه شده بودم.

اگر بخواهم واقعیت را بدون اغراق بیان کنم، امروز حال و احساسی دارم که حتی در دوران مصرف سنگین، زمانی که روزانه حدود دو گرم شیشه و دو گرم شیره مصرف می‌کردم، آن را تجربه نکرده بودم.

این موضوع برای خودم بسیار شگفت‌انگیز بود. سال‌ها تصور می‌کردم برای داشتن انرژی و حال خوب به مواد نیاز دارم، اما امروز فهمیده‌ام که حال خوب واقعی از تعادل و سلامت سرچشمه می‌گیرد.
اگر بخواهم تفاوت اصلی روش DST با روش‌های قبلی را بیان کنم، باید بگویم که در گذشته بیشتر به دنبال قطع سریع مصرف بودم، اما در کنگره ۶۰ مفهوم درمان را شناختم.

در تجربه‌های قبلی، بارها مصرف را متوقف کرده بودم، اما به حال خوب و تعادل پایدار نرسیده بودم.

در کنگره یاد گرفتم که درمان فقط مصرف نکردن نیست؛ بلکه بازسازی جسم، اصلاح نگرش و تغییر رفتار نیز اهمیت دارد.

در گذشته فکر می‌کردم بدون مواد نمی‌توانم زندگی کنم، اما امروز نه‌تنها بدون مواد زندگی می‌کنم، بلکه از زندگی خود لذت می‌برم.

در گذشته عجله داشتم هرچه زودتر به نتیجه برسم، اما امروز ارزش صبر، نظم، زمان و حرکت تدریجی را درک کرده‌ام.
یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که در کنگره ۶۰ آموختم، این بود که درمان اعتیاد تنها به جسم محدود نمی‌شود.
آموزش‌های کنگره به من کمک کردند تا خودم را بهتر بشناسم، مسئولیت رفتارهایم را بپذیرم و نگاه متفاوتی به زندگی داشته باشم.

متوجه شدم که برای داشتن یک زندگی سالم، باید در کنار درمان جسم، افکار، نگرش و رفتار خود را نیز تغییر دهم.

نقش راهنما، آموزش و حضور مستمر در جلسات برای من بسیار ارزشمند بود. یاد گرفتم که به‌جای تصمیم‌های عجولانه، به مسیر درمان اعتماد کنم و مسئولیت حرکت خودم را بپذیرم.
امروز که چهار سال از آشنایی من با کنگره ۶۰ می‌گذرد، وقتی به شانزده سال گذشته نگاه می‌کنم، بهتر می‌توانم تفاوت میان ترک و درمان را درک کنم.

من پنج مرتبه کمپ را تجربه کردم، سال‌ها متادون مصرف کردم، سم‌زدایی با بیهوشی را تجربه کردم و روش‌های دیگری را نیز پشت سر گذاشتم. هزینه‌های زیادی پرداختم و بارها از نظر جسمی و روحی آسیب دیدم.

اما در نهایت، با آشنایی با کنگره ۶۰ و روش DST، مسیری را پیدا کردم که نتیجه آن برای من فراتر از قطع مصرف بود.
من در این مسیر فقط مصرف‌کننده بودن را کنار نگذاشتم؛ بلکه توانستم حال خوب، آرامش، نشاط و امید به زندگی را دوباره تجربه کنم.

اگر بخواهم تمام تجربه شانزده‌ساله خود را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم:

«من شانزده سال به دنبال راهی برای مصرف نکردن بودم، اما در کنگره ۶۰ یاد گرفتم چگونه زندگی کنم.»

از بنیان‌گذار کنگره ۶۰، راهنمای عزیزم و تمام خدمتگزارانی که برای آموزش و رهایی انسان‌ها تلاش می‌کنند، سپاسگزارم.

تهیه و تایپ: مسافر یحیی(لژیون سوم)
ویرایش متن: مسافر محمود( نگهبان سایت)
ارسال: سایت نمایندگی ملاصدرا

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .