English Version
This Site Is Available In English

گروه خانواده- آقای مهندس آمدند و نور امیدی به ما تاباندند

گروه خانواده- آقای مهندس آمدند و نور امیدی به ما تاباندند

جلسه دوم از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی فیروزآباد فارس به استادی راهنما همسفر محترم، نگهبانی همسفر بانو و دبیری همسفر سهیلا با دستور جلسه «DST و تجربه‌ من از سایر روش‌ها» روز دوشنبه ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

دختری شاد بودم که در کوچه‌های خاکی با عروسک کوچکی به نام پناه بازی می‌کردم. زندگی لذت‌بخشی داشتم و از هیچ‌چیز خبر نداشتم؛ نمی‌دانستم در آینده چه چیزی در انتظار من است و قرار است چه بر سرم بیاید. رفته‌رفته بزرگ شدیم و ناخواسته درگیر درس و مدرسه شدیم. آن روزها را کنار گذاشتیم و مجبورمان کردند درس بخوانیم و به جایی برسیم. ما هم افتادیم داخل گود درس خواندن و رشد کردیم و بزرگ شدیم تا به دوران ازدواج رسیدیم. وقتی دختربچه بودم، با عروسکم پناه بازی می‌کردم؛ خیلی دوستش داشتم و با او حرف می‌زدم. می‌گفتم: اگر بچه‌دار شدم، اسم بچه‌ام را پناه می‌گذارم، مثل تو. برای خودم قصر ساخته بودم و در ذهنم یک همسر ایده‌آل انتخاب کرده بودم. یک زندگی خیلی زیبا با بچه‌های زیبا در ذهنم ساخته بودم؛ یک حوضچه قشنگ وسط حیاط به رنگ آبی که می‌گفتم بچه‌هایم را در آن حمام می‌دهم و یک کلبه کوچک داخل حیاط که الان به آن آلاچیق می‌گویند. همه این‌ها در تصورات من بود تا این‌که به سن ازدواج رسیدم و تمام آن خوشی‌ها و لذت‌ها از من گرفته شد.

در این زندگی مشترک همه خوشی‌ها از من گرفته شد. به‌جای این‌که روزبه‌روز پیشرفت کنیم، پس‌رفت می‌کردیم؛ به‌جای این‌که هر روز به جاهای عالی برسیم، به معضل و مشکلات می‌رسیدیم. اعصاب نداشتیم و زندگی ما همه‌اش شده بود خواب، تاریکی و مشکلات. همه گوشه‌گیر شده بودیم. بچه‌دار شدیم، بچه‌های خودمان را الکی کتک می‌زدیم و حرص خودمان را سر بچه‌ها در می‌آوردیم. بچه‌ها هم به جایی نرسیدند. من موقعی درس خواندم و به دکترا رسیدم که دیگر سنم بالا رفته بود و شغلی نبود و کاری نبود. خلاصه رسیدیم به جایی که همه‌اش می‌گفتم: خدایا به چه کسی پناه ببرم؟ کی این زندگی من از تاریکی خارج می‌شود و به آن آرامش می‌رسم؟ تا این‌که کورسوی امیدی گفت: خداوند هیچ‌وقت بنده‌اش را به حال خودش رها نمی‌کند و خدا هست؛ به خدا امید داشته باش. خدا هیچ‌وقت ما را رها نمی‌کند. مگر نمی‌گویند خدا از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است؟ مگر نمی‌گویند اگر ما رفتیم و به بعد دیگر رسیدیم، پدر و مادرمان را اینجا می‌گذاریم؟ و آن شیرینی خداوند این‌قدر زیاد است که پدر و مادرمان را که اینجا رها می‌کنیم و می‌رویم، شیرین‌تر است. به برهه‌ای از زندگی رسیدیم که همه‌اش سختی بود خانه را از دست دادیم، ماشین را از دست دادیم؛ همه‌چیز ناامیدی و سیاهی و فلاکت بود. به هر حال اینجا آقای مهندس آمدند و نور امیدی به ما تاباندند و ما همه از این گردباد و منجلاب و تاریکی بیرون آمدیم. پس اینجا خیلی جای مقدسی است.

زمانی که بشر با پدیده اعتیاد آشنا می‌شود می‌داند که سختی است که اولش لذت‌بخش است. به سمتش می‌رود و فکر می‌کند یک عروس زیباست؛ مثل یک عجوزه زیبا به سمتش می‌رود و بعد می‌بیند که پیرزنی خیلی زشت است و با آن روبه‌رو می‌شود و دیگر هیچ کاری نمی‌تواند بکند. تمام کشورهای بزرگ و اروپایی می‌گفتند این بیماری، بیماری مرموز و پیشرونده و لاعلاج است و درمان ندارد. من از این موضوع خیلی ناراحت بودم و می‌گفتم زندگی ما دیگر زندگی نمی‌شود. چند جا رفتیم و چند متد را پشت سر گذاشتیم، ولی هیچ‌کدام جواب نداد؛ سم‌زدایی هم یکی از آن‌ها بود. آقای مهندس می‌گوید سم‌زدایی متد خیلی اشتباهی است؛ می‌گوید اگر مواد سم است، باید برای همه انسان‌ها سم باشد. آن کسی که مصرف‌کننده است چرا سم نیست و دارو است، اما برای ما که مصرف نمی‌کنیم سم است؟

از قرن ۱۸ و ۱۹ برای درمان اعتیاد از داروی گیاهی استفاده کردند دیدند داروی گیاهی هم جواب نمی‌دهد و اعتیاد روزبه‌روز پیشرونده‌تر می‌شود و باعث فساد جامعه می‌شود و هر روز به دیگری سرایت می‌کند. بعد با گذشت زمان و ظهور مواد شیمیایی، هروئین را که همان مرفین است اختراع کردند تا با آن اعتیاد را از بین ببرند، ولی دیدند دوباره معضل و منجلاب شد و اعتیاد شدیدتر شد و جامعه با هروئین رو به خرابی و بیچارگی رفت. به جایی رسید که در خیابان‌ها آدم کشته می‌شد؛ به خاطر این‌که به آن‌ها هروئین نمی‌رسید دعوا می‌شد. دوباره آن را جمع کردند. کمپانی بایر آلمان، هروئین را برای درمان همان اعتیاد ساخت؛ باز هم جمع کردند، چون دیدند واقعاً اعتیاد را شدیدتر کرد و با معضل شدیدتری روبه‌رو شدند.

بعد از هروئین، با الگوبرداری از ساخت مخدرهای گیاهی و شیمیایی، متادون را ساختند و بعد دیدند متادون هم واقعاً جواب نمی‌دهد و شخص را وارد منجلابی بدتر از هروئین و تریاک می‌کند؛ روی کبد اثر می‌گذارد، روی کلیه اثر می‌گذارد و تمام اعضاء بدن را از بین می‌برد، مصرف خوراکی هم بود، ولی هروئین هم استنشاقی بود، هم کشیدنی و هم تزریقی. اینجا برای این‌که تزریق نکنند، متادون را اختراع کردند؛ متادون هم گیاهی بود و هم شیمیایی، یعنی از هر دو درست شده بود و آن را جایگزین کردند. دیدند این هم جواب نمی‌دهد و انسان را بیشتر در اعتیاد غرق می‌کند؛ داروی سنگینی بود. در مرحله بعدی همین سم‌زدایی مطرح شد؛ یعنی خون را سریع عوض می‌کردند و می‌گفتند حالا اگر خون را عوض کنیم، طرف خوب می‌شود. آن هم جواب نداد. این‌ها از نظر مهندس علمی نبودند. بعد روش DST مطرح شد: «D» یعنی دژاکام و ضریب ۰/۸، «S» یعنی پله‌های استپ ۲۱ روزه، و «T» یعنی زمان. این روش را خود مهندس ابداع کرده است. دیدند خیلی خوب جواب می‌دهد. در کنار این، مسافر سفر می‌کند و جهان‌بینی‌اش قوی می‌شود؛ نظم و نظافت و تمیزی را یاد می‌گیرد و با گوش کردن به سی‌دی‌ها، درکش از زندگی عوض می‌شود و زندگی زیبایی را شروع می‌کند. همه ما به این زیبایی و درک رسیدیم و لذت می‌بریم.

مرزبانان کشیک: مسافر اسماعیل و همسفر ثریا
عکاس: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون اول)
تایپیست: همسفر حمیده رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون اول)
ویرایش: راهنمای تازه واردین همسفر عاطفه دبیر سایت
ارسال: راهنما همسفر سهیلا (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی فیروزآباد فارس

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .