مسافر من حدود هشت سال با مصرف انواع آنتیایکس، از جمله گل، متادون، شیشه، قرص و مواد دیگری درگیر بود که شاید هنوز هم از همه آنها اطلاع نداشته باشم. در سالهای ابتدایی، من از اعتیاد مسافرم خبر نداشتم و فقط گاهی تغییراتی را در رفتار و احوالاتش میدیدم که دلیل آنها را نمیدانستم. مسافرم هر بار که با مشکلات ناشی از مصرف روبهرو میشد، سعی میکرد با کمک دوستان یا روشهایی که خودش پیدا میکرد، مشکلش را حل کند؛ اما این تلاشها نتیجهای نداشت و بعد از مدتی دوباره مصرف شروع میشد و شرایط سختتری به وجود میآمد.
او یک بار هم ترک ناگهانی را تجربه کرد که متأسفانه باعث بیماری و بدحالی شدیدش شد. آن روزها فکر میکردیم اگر مصرف مواد قطع شود، همه مشکلات تمام میشود؛ اما بعدها فهمیدم که مسئله اعتیاد، فقط قطع مصرف نیست و جسم و روان انسان هم به درمان و بازسازی نیاز دارند.
حدود شش سال از این مسیر گذشته بود که من متوجه اعتیاد مسافرم شدم. او از من درخواست کمک کرد و ما تلاش کردیم با مراجعه به پزشک و استفاده از دارو، راهی برای درمان پیدا کنیم؛ اما به نتیجه مطلوب نرسیدیم.
سرانجام به لطف خداوند با کنگره ۶۰ آشنا شدیم. من حدود دو سال بهتنهایی به کنگره میرفتم و آموزش میگرفتم تا اینکه شرایط برای ورود مسافرم به مسیر درمان فراهم شد و او سفر خود را با روش DST و داروی OT آغاز کرد.
اکنون که یازده ماه از سفر درمانی او میگذرد، من بهعنوان یک همسفر شاهد تغییرات ارزشمندی در او هستم. یکی از تغییراتی که برایم بسیار محسوس است، بهتر شدن خواب او است؛ موضوعی که شاید برای دیگران ساده باشد، اما برای من که سالها شرایط سخت گذشته را دیدهام، بسیار ارزشمند و امیدبخش است.
بیشتر از همه، تغییر در نوع تفکر و تصمیمگیریهایش توجهم را جلب میکند. امروز میبینم که پختهتر فکر میکند، با تأمل بیشتری تصمیم میگیرد و نگاهش به مسائل زندگی نسبت به گذشته تغییر کرده است. این تغییرات به من نشان میدهد که درمان فقط به جسم مربوط نمیشود و آموزشها هم نقش بسیار مهمی در این مسیر دارند.
من میبینم که آموزشهای کنگره، در کنار روش DST و داروی OT، چگونه بهتدریج بر جهانبینی مسافرم تأثیر میگذارند و آموختهها کمکم در رفتار و تصمیمهایش نمایان میشوند. امروز بهتر درک میکنم که درمان اعتیاد تنها به قطع مصرف مواد محدود نمیشود، بلکه مسیری است که در آن جسم، روان و جهانبینی انسان فرصت بازسازی پیدا میکنند. این مسیر به زمان، آموزش، صبر و حرکت درست نیاز دارد.
من هم در این مدت بهعنوان همسفر چیزهای زیادی یاد گرفتهام. شاید در گذشته بیشتر به مشکلات مسافرم توجه میکردم و تمام فکرم این بود که او چه زمانی درمان میشود و چه زمانی شرایط زندگیمان تغییر میکند؛ اما بهمرور فهمیدم که خود من هم نیاز به آموزش دارم. یاد گرفتم که برای بهتر شدن شرایط، فقط نباید منتظر تغییر مسافرم باشم، بلکه باید از خودم شروع کنم و روی افکار و رفتارم کار کنم.
به نظرم یکی از نعمتهای بزرگ کنگره این است که همسفر را هم در کنار مسافر میبیند و برای او جایگاه و ارزش قائل است. من در این مسیر یاد گرفتم که همسفر بودن فقط همراهی کردن نیست، بلکه فرصتی برای شناخت بیشتر خودم و رسیدن به آرامش و آگاهی است.
با دیدن تغییرات مسافرم، امیدم به آینده بیشتر شده و از صمیم قلب آرزو میکنم مسافرم، مسافر عزیزم، این سفر را به سلامت به پایان برساند و به رهایی کامل و پایدار برسد.
در پایان، از خداوند مهربان میخواهم به مسافر عزیزم و تمام مسافران کنگره ۶۰ توان، صبر و استقامت عطا کند تا بتوانند این مسیر را بهدرستی طی کنند و طعم شیرین رهایی را بچشند. همچنین با احترام و قدردانی، یاد و نام بنیانگذار و معلم بزرگ کنگره ۶۰، مهندس حسین دژاکام، را گرامی میدارم؛ انسانی که با تلاش، تجربه و دانش خود، چراغ امید را در دل بسیاری از مسافران و همسفران روشن کرد. امیدوارم این حرکت ارزشمند همچنان ادامه داشته باشد و خانوادههای بیشتری بتوانند از آموزشها و فرصت دوباره زندگی بهرهمند شوند.
خداوند را شکر میکنم که در این مسیر قرار گرفتم و امیدوارم بتوانم از آموزشهایی که میگیرم در زندگی خود استفاده کنم و همسفر بهتری باشم. با آرزوی آرامش، سلامتی و رهایی برای تمام مسافران و همسفران کنگره ۶۰.
نویسنده: همسفر نیلوفر رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر بهاره رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی یوسف تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
70