English Version
This Site Is Available In English

ماندگاری انسان در آثار و تأثیری است که در زندگی دیگران به‌جا می‌گذارد

ماندگاری انسان در آثار و تأثیری است که در زندگی دیگران به‌جا می‌گذارد

جلسه‌ی دوم از دوره دوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی ایذه، با استادی راهنما مسافر محمد، نگهبانی مسافر دانیال و دبیری مسافر مهیار، با دستور جلسه بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان، در روز پنجشنبه ۱۴آبانماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد؛

سلام دوستان محمد هستم مسافر، خداوند را شاکرم که بار دیگر این فرصت و سعادت را نصیبم کرد تا در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم و از آموزش‌های کنگره ۶۰ بهره‌مند شوم. در ابتدا از مسئول نمایندگی، آقای هادی و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم که فرصت خدمت و حضور در این جایگاه را برای من فراهم کردند.

دستور جلسه امروز، بزرگداشت مهندس حسین دژآکام و دستاوردهای علمی ایشان است. هفته گذشته، هم‌زمان با برگزاری مراسم بزرگداشت و یادبود ایشان، در تمام شعب کنگره ۶۰ حال و هوای متفاوتی حاکم بود. در آن روزها، هنگام تماس با دوستان و اعضای کنگره، احساس دلتنگی و بی‌قراری عمیقی در وجودم شکل می‌گرفت. برای خودم نیز این موضوع قابل تأمل بود که گاهی ممکن است بستگان و نزدیکانمان را که در فاصله‌ای کوتاه از ما زندگی می‌کنند، ماه‌ها نبینیم و چنین دلتنگی شدیدی را تجربه نکنیم؛ اما دوری چندروزه از فضای کنگره و ندیدن چهره دوستان و خدمتگزاران آن، احساس متفاوتی در ما ایجاد می‌کند. این موضوع نشان‌دهنده پیوند عمیقی است که در اثر آموزش‌ها، خدمت و حضور مستمر در کنگره میان انسان‌ها شکل می‌گیرد.

در همین روزها، با تعدادی از دوستان و خدمتگزاران تماس گرفتم و بیش از گذشته به این موضوع اندیشیدم که چگونه می‌توانم یاد و خاطره مهندس حسین دژآکام را گرامی بدارم. به این نتیجه رسیدم که بزرگداشت یک انسان تنها به برگزاری مراسم و بیان سخنان زیبا درباره او محدود نمی‌شود؛ بلکه مهم‌تر از آن، نوع عملکرد ما در زندگی و چگونگی برخورد ما با دیگران است. اگر آموزش‌هایی را که از ایشان دریافت کرده‌ایم در رفتار و کردار خود به اجرا درآوریم، در حقیقت ارزشمندترین شکل قدردانی و بزرگداشت را انجام داده‌ایم.

برای نمونه، یکی از دوستانم به موضوع جالبی اشاره می‌کرد. شخصی که خارج از فضای کنگره با او در ارتباط بود، متوجه تفاوت نوع برخورد و رفتار او با دیگران شده بود و از او درخواست کرده بود تا استاد و مجموعه‌ای را که در آن آموزش می‌بیند، معرفی کند. این اتفاق نشان می‌دهد که آموزش‌های کنگره تنها در محدوده جلسات باقی نمی‌مانند، بلکه زمانی که در زندگی روزمره کاربردی می‌شوند، آثار آن‌ها در رفتار انسان نمایان می‌شود. تفاوت در نوع نگاه، گفتار و برخورد با دیگران، نتیجه آموزش‌هایی است که به‌تدریج در وجود انسان شکل می‌گیرند.

در زمینه دستاوردهای علمی مهندس حسین دژآکام، می‌توان ساعت‌ها سخن گفت. یکی از مهم‌ترین این دستاوردها، روش درمان اعتیاد است؛ روشی که توانسته است مسئله‌ای پیچیده و گسترده را با نگاهی علمی و ساختارمند مورد بررسی قرار دهد. در کنار آن، موضوع درمان بیماری‌های مختلف و تحقیقات انجام‌شده در این زمینه نیز از جمله دستاوردهایی است که نشان‌دهنده گستردگی نگاه علمی و پژوهشی ایشان است.

نکته قابل توجه در مسیر تحقیقات مهندس این است که هدف اولیه، درمان اعتیاد بود؛ اما در جریان این مسیر، با موارد و شواهدی روبه‌رو شدند که افق‌های تازه‌ای را در زمینه تحقیقات پزشکی و علمی پیش روی ایشان قرار داد. به‌عنوان نمونه، گزارش‌هایی از بهبود برخی مشکلات و بیماری‌ها در افرادی مطرح شد که برای درمان اعتیاد به کنگره مراجعه کرده بودند. تکرار این مشاهدات، زمینه بررسی و تحقیق بیشتر را فراهم کرد و مسیر پژوهش از نمونه‌های انسانی به مطالعات جانوری نیز گسترش یافت. این موضوع نشان‌دهنده اهمیت مشاهده، پیگیری و تبدیل تجربه به تحقیق علمی است.

همچنین مقالات و فعالیت‌های پژوهشی ایشان در ارتباط با مراکز و دانشگاه‌های معتبر بین‌المللی، از جمله دانشگاه‌های هاروارد، بریستول و بارسلونا، جایگاه ویژه‌ای در این مسیر دارند. دعوت‌های علمی از ایشان برای ارائه سخنرانی و معرفی دستاوردهای پژوهشی نیز نشان‌دهنده اهمیت این فعالیت‌ها در سطح بین‌المللی است. این دستاوردها به‌خوبی نشان می‌دهند که حرکت علمی، زمانی که بر پایه تفکر، تجربه و تحقیق مستمر شکل بگیرد، می‌تواند از محدوده یک مجموعه فراتر برود و در عرصه‌های گسترده‌تری مورد توجه قرار گیرد.

یکی دیگر از زمینه‌های مهم فعالیت مهندس، درمان سیگار بود. در گذشته، مصرف سیگار در کنگره ۶۰ آزاد بود و بسیاری از افراد پس از پایان جلسات به مصرف آن می‌پرداختند. حتی گاهی میان میزان فعالیت ذهنی و مصرف سیگار ارتباطی تصور می‌شد. با این حال، نگاه مهندس به مسائل همواره نگاهی پویا و قابل تغییر بود. ایشان با بررسی شرایط و استفاده از فرصت‌هایی که در مسیر زندگی پیش می‌آمد، توانستند موضوع درمان وابستگی به نیکوتین را نیز به یکی از بخش‌های مهم فعالیت‌های کنگره تبدیل کنند.

پس از بروز یک مشکل جسمی و قلبی برای مهندس، موضوع استفاده از نیکوتین خوراکی مورد توجه قرار گرفت. این تجربه به‌تدریج زمینه شکل‌گیری روشی برای درمان وابستگی به سیگار شد؛ روشی که در آن، نیکوتین به‌جای ورود از طریق دود سیگار، به شکل خوراکی و در قالب یک برنامه مشخص مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مسیر نیز بر اساس روش DST و با استفاده از آموزش‌ها و راهنمایی‌های مربوط به درمان نیکوتین در کنگره شکل گرفت.

من به‌عنوان فردی که سال‌ها سیگار مصرف می‌کردم، اهمیت این دستاورد را به‌خوبی درک می‌کنم. در گذشته، بارها پیش آمده بود که با کوچک‌ترین مشکل یا فشار روانی، اولین واکنش من پناه بردن به سیگار باشد. اما پس از ورود به کنگره و آشنایی با روش درمان سیگار، توانستم این وابستگی را درمان کنم. برای من، ارزش این دستاورد تنها در کنار گذاشتن سیگار خلاصه نمی‌شود؛ بلکه تغییر نگرشی است که نسبت به خودم، مشکلات و شیوه مواجهه با آن‌ها پیدا کرده‌ام.

موضوع کاهش وزن و درمان اضافه‌وزن نیز یکی دیگر از زمینه‌هایی است که مهندس با نگاهی علمی و کاربردی به آن پرداختند. در این زمینه نیز روش ارائه‌شده بر پایه آموزش و قرار گرفتن در یک مسیر منظم است؛ مسیری که به افراد کمک می‌کند بدون تحمل فشارهای غیرضروری و صرف هزینه‌های سنگین، برای اصلاح وضعیت جسمی خود اقدام کنند.

من شخصاً با استفاده از این آموزش‌ها توانستم حدود ۱۴ تا ۱۵ کیلوگرم از وزن خود را کاهش دهم. برای این کار، برنامه مشخصی برای تغذیه و فعالیت روزانه در نظر گرفتم؛ وعده‌های غذایی را در زمان مناسب مصرف می‌کردم، وزن خود را به‌طور منظم اندازه می‌گرفتم و پیاده‌روی را در برنامه روزانه قرار دادم. با توجه به شرایط شغلی‌ام، روزانه حدود سه تا هشت کیلومتر پیاده‌روی داشتم. این تغییرات به‌تدریج و بدون وارد کردن فشار غیرمعمول به بدن انجام شد و نتیجه آن کاهش وزن قابل توجهی بود.

اهمیت این موضوع برای من در این است که بسیاری از افراد برای کاهش وزن به سراغ روش‌های پرهزینه و گاهی دشوار می‌روند، در حالی که آموزش صحیح، نظم و قرار گرفتن در مسیر مناسب می‌تواند نتایج ارزشمندی به همراه داشته باشد. این تجربه شخصی بار دیگر به من نشان داد که آموزش‌های کنگره زمانی اثرگذار خواهند بود که آن‌ها را در زندگی خود به کار بگیریم.

اما دستاوردهای مهندس برای من تنها به مسائل جسمی و درمانی محدود نمی‌شود. یکی از بزرگ‌ترین تغییراتی که در زندگی خود تجربه کرده‌ام، تغییر در توانایی بیان، اعتمادبه‌نفس و حضور در اجتماع است. زمانی حتی صحبت کردن به مدت دو دقیقه در یک جلسه برای من دشوار بود؛ اما امروز می‌توانم در جایگاه استادی قرار بگیرم و برای مدتی طولانی درباره موضوعات مختلف صحبت کنم. این تغییر برای من دستاورد کوچکی نیست؛ زیرا نشان می‌دهد آموزش‌های کنگره چگونه می‌توانند توانایی‌های پنهان انسان را آشکار کنند و زمینه رشد او را فراهم سازند.

از دیگر دستاوردهای ارزشمند این آموزش‌ها، تغییر در نوع نگاه من به مسائل و مسئولیت‌پذیری در زندگی است. نمونه‌ای از این تغییر را در موضوعی شخصی تجربه کردم. در گذشته، به دلیل مشکلی جسمی، هزینه قابل توجهی برای تهیه داروهای وارداتی متحمل می‌شدم؛ اما با استفاده از روش و آموزش‌هایی که در کنگره فراگرفتم، توانستم در مسیر بهبود شرایط خود قرار بگیرم و از وابستگی به آن شرایط فاصله بگیرم. برای من، این اتفاق ارزش مالی صرف ندارد؛ بلکه نشان‌دهنده قدرت آموزش و تأثیر آن در زندگی انسان است.

اکنون که به مسیر طی‌شده نگاه می‌کنم، درمی‌یابم که مهندس حسین دژآکام تنها یک روش درمانی یا مجموعه‌ای از آموزش‌ها را در اختیار ما قرار ندادند؛ بلکه بستری فراهم کردند تا انسان بتواند خود را بشناسد، توانایی‌هایش را کشف کند و برای تغییر و رشد خویش حرکت کند. این همان میراث ارزشمندی است که در کنگره ۶۰ جریان دارد و با آموزش و خدمت اعضا ادامه پیدا می‌کند.

من اعتقاد دارم انسان با رفتن از یک مرحله به مرحله دیگر، از یک جهان به جهان دیگر منتقل می‌شود و آنچه باقی می‌ماند، آثار و نتیجه حرکت اوست. بنابراین، زنده نگه داشتن یاد مهندس تنها به بیان دلتنگی‌ها و اندوه فقدان ایشان محدود نمی‌شود. البته دلتنگی و اندوه، بخشی طبیعی از احساس انسان است؛ اما نباید اجازه دهیم این احساس به سکون و توقف در مسیر تبدیل شود. برعکس، این دلتنگی باید انگیزه‌ای برای حرکت بیشتر، خدمت بهتر و مراقبت دقیق‌تر از رفتار و کردارمان باشد.

اگر می‌خواهیم قدردان زحمات و تلاش‌های مهندس باشیم، باید در عمل نشان دهیم که آموزش‌های ایشان در ما تأثیر گذاشته است. باید مراقب باشیم که در مواجهه با بی‌اعتنایی دیگران، دچار پرخاشگری نشویم، در برخورد با مشکلات صبر و آگاهی بیشتری داشته باشیم و آنچه را آموخته‌ایم در زندگی فردی و اجتماعی خود اجرا کنیم.

در نهایت، بزرگداشت واقعی مهندس حسین دژآکام در ادامه دادن راه ایشان، حفظ آموزش‌ها، خدمت صادقانه و انتقال دانسته‌ها به دیگران معنا پیدا می‌کند. آنچه از یک انسان باقی می‌ماند، تنها نام و خاطره او نیست، بلکه تأثیری است که بر اندیشه، رفتار و زندگی دیگران گذاشته است. امیدوارم بتوانیم با حرکت در مسیر آموزش و خدمت، سهمی در حفظ و تداوم این میراث ارزشمند داشته باشیم.

از اینکه به صحبت های من گوش دادید از همه‌ی شما سپاسگزارم.

تنظیم و ویراستاری و ارسال؛ مسافر محمد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .