به نام خدایی که همواره هست، حتی وقتی جای خالیهایمان دیگر پر نمیشوند.
امروز وقتی به دستورجلسه DST فکر میکنم، دلم پر از حرفهایی میشود که بغض اجازه گفتنشان را نمیدهد. انگار امسال این دستورجلسه رنگ دیگری دارد؛ رنگ دلتنگی، رنگ اشک، رنگ نبودن کسی که با اندیشه و عشقش، راهی تازه پیش پای انسانهای گرفتار در تاریکی گذاشت.
DST برای من فقط یک روش درمان نیست؛ یادآور مسیری است که به خیلی از انسانها فرصت دوباره زندگی کردن داد. یادآور امیدی است که در دل ناامیدی جوانه زد، خانوادههایی که دوباره خندیدن را آموختند و چشمهایی که بعد از سالها انتظار، روشنایی را دیدند.
اما امسال، وقتی نام DST را میشنوم، بغض سنگینی در گلویم مینشیند؛ چون این نام مرا به یاد مردی میاندازد که با باورش، با تلاشش و با عشق بیپایانش، این راه را بنا کرد؛ آقای مهندس حسین دژاکام.
آقای مهندس عزیز، چگونه میتوان از راهی گفت که شما به ما نشان دادید و از دلتنگی نبودنتان چیزی نگفت؟ چگونه میتوان از درمان و امید نوشت، وقتی قلبمان از غم و اندوه سنگین است؟ خوب میدانستید که بودنتان برای خیلی از خانوادهها چه معنایی داشت. برای خانوادههایی که سالها با ترس زندگی کردند، شبها با نگرانی خوابیدند و صبحها با هزار آرزو چشم باز کردند که شاید امروز، عزیزشان به زندگی برگردد.
من بهعنوان خواهر یک مصرفکننده، خوب میدانم که درد اعتیاد فقط درد یک نفر نیست؛ دردی است که به قلب مادر، به اشک خواهر، به سکوت پدر و به تمام لحظههای یک خانواده راه پیدا میکند. ما هم روزهایی داشتیم که امیدمان کمرنگ شده بود، روزهایی که نمیدانستیم فردا چه خواهد شد و آیا دوباره میتوانیم برادرمـان را با آرامش، با لبخند و با امید ببینیم یا نه.
اما در این مسیر، چراغی روشن شد؛ چراغی به نام کنگره ۶۰ و پشت این چراغ، اندیشه مردی بود که باور داشت انسان میتواند از تاریکی عبور کند، میتواند دوباره برخیزد و میتواند زندگیاش را از نو بسازد.
فراموش نمیکنیم که نام شما برای خیلی از ما با بازگشت امید، با آرام شدن دلها و با دوباره زنده شدن آرزوها گره خورده است. امروز دلم میخواهد از شما تشکر کنم؛ نه با کلمات بزرگ و جملههای زیبا، بلکه با تمام اشکهایی که در سکوت میریزند و تمام بغضهایی که در گلو میمانند.
دلم میخواهد بگویم ممنونم که نگذاشتید تاریکی، آخرین تصویر زندگی ما باشد. ممنونم که به خانوادههایی مثل خانواده من یاد دادید هنوز هم میتوان به فردا امیدوار بود. حالا در روزهایی که نام DST با داغ نبودنتان همراه شده، احساس میکنم غم بزرگی بر دل این خانواده نشسته است؛ خانوادهای که شاید هرکدام از ما داستانی متفاوت داشته باشیم، اما در یک چیز مشترکیم: بخشی از امیدمان را در این مسیر پیدا کردهایم.
آقای مهندس عزیز، رفتن شما برای ما فقط نبودن یک انسان نیست؛ دلتنگی برای مردی است که اندیشهاش به زندگی بسیاری از انسانها معنا بخشید. شاید روزی اشکهایمان آرامتر شوند، شاید بتوانیم بدون بغض از شما حرف بزنیم، اما بعید میدانم روزی برسد که وقتی نام شما و DST را کنار هم میشنویم، قلبمان نلرزد.
من بهعنوان یک خواهر، از صمیم قلبم آرزو میکنم چراغی که با اندیشه شما روشن شد، راه انسانهای بیشتری را روشن کند و هیچ خانوادهای در تاریکی اعتیاد، امیدش را بهکلی از دست ندهد و اگر روزی از من بپرسند کنگره ۶۰ برای تو چه معنایی داشت، شاید نتوانم تمام احساسم را در چند جمله خلاصه کنم؛ فقط میگویم: کنگره برای من یادآور امیدی است که روزی در دل یک خانواده جوانه زد؛ و نام شما، آقای مهندس، همیشه در گوشهای از این امید باقی خواهد ماند.
با چشمانی اشکبار، دلی پر از دلتنگی و قلبی سرشار از سپاس.
نویسنده: همسفر آتیکه رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر بهاره رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی یوسف تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
38