به نام خداوند معجزهگر. وقتی به گذشته فکر میکنم، به زمانی که در تاریکی و غم و غصه زندگی را میگذراندیم. احساس میکردم تمام راهها بسته است و من چارهای جز قبول و پذیرش آن ندارم. با خودم فکر میکردم هر کسی زندگی را به گونهای میگذراند و زندگی ما هم قرار است تا ابد به همین منوال ادامه پیدا کند. به قدری ناامید و سرشکسته بودم که حتی دیگر دست از تلاش و تقلا هم برداشته بودم.
نمیدانم مسیر کنگره۶۰ و این نور امیدبخش از کجا وارد زندگی من شد؛ اما من با تمام جانم پذیرای آن شدم. اوایل به قصد همراهی با مسافرم وارد کنگره شدم؛ اما در ادامه وقتی دیدم او هم خیلی خوب سفر میکند به فکر نجات روح و ذهن خسته و آشفته خودم افتادم. به هر آنچه راهنمایم گفتند سعی کردم عمل کنم. ادامه دادم و ادامه خواهم داد تا به آرامش برسم و در مسیر خدمت بتوانم قرار بگیرم، شاید با تلاش و آرامش من حتی یک نفر راهش را پیدا کند.
سوم شهریورماه ۱۴۰۴ من به همراه چند نفر از اعضاء لژیون برای گرفتن گل رهایی از دستان مبارک آقای مهندس، به تهران سفر کردیم. سفری خاطرهانگیز و پر از انرژی داشتیم. اولین رهاییهای نمایندگی لامرد بودیم. حس شیرینی بود، دیدار با شخصی که صدایشان را فقط از پشت گوشی میشنیدیم. تصویرشان را فقط از تلفن همراهمان میدیدیم. الآن ما در کنار پدر معنویمان بودیم. هر چند زمان دیدارمان خیلی خیلی کوتاه بود؛ اما انرژی و حال خوبی که به ما تزریق شد تا ماهها با ما همراه بود.
مهرماه ۱۴۰۵ بود که راهنمایمان به ما اعلام کردند که به زودی تعدادی رهایی 40 سیدی دارند و کسانی که تمایل دارند میتوانند با ایشان همراه شوند. من هم با جان و دل آماده سفر شدم. در ذهن خودم میگفتم وقتی که آقای مهندس را دیدم از ایشان اجازه میگیرم و دستشان را میبوسم. آنقدر شوق دیدن آقای مهندس را داشتم که تمام لحظههایم را به سفر و دیدار با ایشان فکر میکردم. با خودم میگفتم این بار نگاهم را از ایشان برنمیدارم؛ اما متاسفانه تقدیر چیز دیگری برای همه ما رقم زده بود.
13 آبانماه ۱۴۰۵راهی تهران شدیم، زمانی که به ساختمان رز رسیدیم قبل از هر چیز نگاهمان به عکس آقای مهندس افتاد که با گلهای طبیعی و زیبا تزیین شده بود و با لبخند و چشمان نافذشان به ما نگاه میکردند. خدا میداند که یک لحظه هم نبودن ایشان را حس نکردم نه من بلکه دوستانی که با هم همراه بودیم هم همین حرف را میزدند. همگی حضور ایشان را در کنار خودمان حس میکردیم. برای رهایی به دیدار دکتر امین رفتیم. ایشان بسیار با حوصله، مهربان، خوش برخورد، شوخ طبع و آرام بودند. برایشان آرزوی سلامتی میکنم.
چیزی که همیشه آرزویش را داشتم شرکت در جلسات جهانبینی روزهای چهارشنبه بود که این بار قسمت شد در جلسه باشیم و از سخنان و آموزشهای دکتر امین استفاده ببریم. بعد از پایان جلسه تصمیم گرفتیم سر مزار آقای مهندس برویم. مکانی دنج، خلوت، خوش آب و هوا با درختانی زیبا و صدای پرندگان که همه جا را پر کرده بود و یک فضای معنوی و آرام ایجاد شده بود. در کنار ایشان بغضمان شکسته شد؛ اما بعد از آن به طرز عجیبی آرام شدیم. روحشان شاد و جنت جایگاهشان. در آخر تشکر میکنم از خانواده آقای مهندس و برایشان سلامتی و شادی آرزو میکنم. از همسفر فاطمه راهنمای خوبمان کمال قدردانی و تشکر را دارم. امیدوارم که همیشه موفق باشید و به هم لژیونیهایم این رهاییها را تبریک میگویم.
نویسنده: همسفر بنفشه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون اول)
ویایش و ارسال: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی لامرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
132