English Version
This Site Is Available In English

لژیون سردار قلب تپنده کنگره است.

لژیون سردار قلب تپنده کنگره است.

اولین جلسه از دوره دوم، جلسات ماهانه لژیون سردار نمایندگی کمال الملک، با استادی مسافر پهلوان سعید، نگهبانی راهنمای محترم مسافر علیرضا، دبیری مسافر فرهادو خزانه داری مسافر پهلوان حسن با دستور جلسه «D.S.T و تجربه من از سایر روش ها»در روز دوشنبه 18 آبان ماه برگذار شد.

سخنان استاد:

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که امروز این روزی نصیب من شد تا بتوانم در خدمت شما عزیزان باشم.

در ابتدا از تیم جدید لژیون سردار، علی‌آقا، آقا فرهاد و حسن‌آقا تشکر می‌کنم و آرزو دارم در جایگاه خدمتی جدیدی که پذیرفته‌اند، بتوانند آموزش‌های لازم را بگیرند و از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنند.

همچنین از ایجنت محترم شعبه تشکر ویژه دارم. ایشان در جایگاه‌های مختلف، چه در کسوت شاگردی و رهجویی و چه در جایگاه خزانه‌داری و ایجنتی، همیشه کمک‌حال تیم خزانه‌داری، نگهبانی و دبیری بودند. از مرزبانان محترم شعبه که همکاری بسیار خوبی با ما داشتند و همچنین از راهنمایان عزیز هم تشکر می‌کنم.

به نظر من هر شعبه یک مثلث دارد: ایجنت، مرزبان و راهنما. اگر این سه ضلع با یکدیگر در تعامل و تعادل باشند، مسلماً رهجوها و مسافرانی که در آن شعبه حضور دارند، از حال بهتری برخوردار خواهند شد.

آقای زرکش، نگهبان لژیون سردار، همیشه در حال تحقیق و جست‌وجو هستند. ایشان می‌گویند طبق تحقیقاتی که انجام داده‌اند، شعبه‌هایی که لژیون سردار قوی‌تری دارند، رهایی‌های باکیفیت‌تری هم دارند.

شاید این سؤال پیش بیاید که مگر همه افراد به رهایی نمی‌رسند؟ پس تفاوت در چیست؟ تفاوت در کیفیت رهایی و حال خوشی است که فرد بعد از درمان تجربه می‌کند. ممکن است فردی به رهایی برسد، اما در سفر دوم آن حس و حال خوب را نداشته باشد.

آقای مهندس صحبتی دارند که برای من بسیار قابل تأمل است. می‌فرمایند ما یک سال با داروی OT جسم خودمان را درمان می‌کنیم، اما بعد از آن هم باید یک سال در کنگره حضور داشته باشیم تا آن درمان تکمیل شود. حالا سؤال اینجاست که این یک سال دوم برای چیست؟

برای خدمت کردن.

ما یک مثلث داریم: جسم، روان و جهان‌بینی. جسم در مسیر درمان قرار می‌گیرد و روان هم تا حدودی به تعادل می‌رسد، اما خدمت کردن، چه خدمت مالی و چه خدمت‌های دیگر، نقش بسیار مهمی در تکمیل این مسیر دارد.

من شخصاً در لژیون سردار چیزهای زیادی یاد گرفتم. یاد گرفتم چطور در بیرون از کنگره کار کنم، چطور درآمد داشته باشم، چطور پولم را خرج کنم و چطور پس‌انداز کنم.

می‌خواهم از تجربه شخصی خودم بگویم. یک زمانی اگر راهنمای من در لژیون سردار خدمتی انجام می‌داد، من هم بدون اینکه خیلی درباره آن فکر کنم، همان کار را انجام می‌دادم و می‌گفتم حتماً کار درستی است که دیگران هم انجام می‌دهند.

اما به‌مرور فهمیدم که برای دفعات بعد باید خودم به آگاهی و شناخت برسم. باید بدانم چرا دارم این کار را انجام می‌دهم و قرار است چه چیزی از آن برداشت کنم.

اگر قرار باشد پولی بدهم و در مقابل انتظار داشته باشم چیزی دریافت کنم، این دیگر یک معامله است و از مفهوم اصلی بخشش فاصله می‌گیرد.

یکی از اشتباهات خود من این بود که فکر می‌کردم هرچقدر پول بیشتری بدهم، حتماً حال بهتری به دست می‌آورم. قبلاً در جاهای مختلف کمک می‌کردم و تصورم این بود که هرچقدر مبلغ بالاتر باشد، حال خوش بیشتری تجربه می‌کنم. برای همین همیشه دنبال این بودم که مبلغ پرداختی‌ام را بیشتر کنم.

اما خزانه‌داری چیزهای زیادی به من نشان داد. فهمیدم ممکن است یک نفر یک میلیارد تومان پرداخت کند و یک نفر دیگر شش میلیون تومان؛ اما آن شش میلیون تومان تمام توان و بضاعت آن شخص باشد.

پس واقعاً مبلغ مهم است؟

آقای زرکش همیشه می‌گویند: « لژیون سردار، پول نمی‌خواهد؛ ما دنبال فهم هستیم.»

من قبلاً مفهوم این جمله را درست متوجه نمی‌شدم. فکر می‌کردم یعنی چه که پول نمی‌خواهیم؟ مگر لژیون سردار برای مشارکت مالی نیست؟

اما امروز بهتر متوجه می‌شوم که منظور چیست. موضوع اصلی مبلغی نیست که پرداخت می‌کنیم؛ موضوع این است که چقدر به مفهوم بخشش رسیده‌ایم. نباید دنبال این باشم که پول بیشتری بدهم تا حال بهتری داشته باشم. باید ببینم توان من چقدر است و از چه جایگاهی دارم خدمت می‌کنم.

لژیون سردار به من خدمت بدون منت را یاد داد.

استاد امین مثالی دارند که همیشه در ذهن من مانده است. ایشان از عزیزانی صحبت می‌کنند که وقتی هوا هنوز تاریک است به شعبه می‌آیند، قابلمه و دیگ می‌گذارند، غذا آماده می‌کنند و تا آخرین نفر هم در شعبه می‌مانند.

حالا تصور کنید همین افراد اگر در بیرون از کنگره قرار بود چنین کاری انجام بدهند، شاید انتظار داشتند در مقابل زحمتی که می‌کشند، حق و حقوق مشخصی دریافت کنند. شاید حق خودشان را در تعداد غذاهایی ببینند که دریافت می‌کنند.

اما در کنگره موضوع کاملاً متفاوت است.

اینجا باید بدانیم برای چه آمده‌ایم و دنبال چه چیزی هستیم. اگر کسی از صبح تا شب خدمت کند، اما تمام فکر و ذهنش این باشد که در مقابل زحماتش دو پرس غذا دریافت کند و اگر این اتفاق نیفتد ناراحت شود، شاید هنوز مفهوم واقعی خدمت را درک نکرده باشد؛ چون حق خودش را در همان دو پرس غذا می‌بیند، نه در آموزش و حال خوشی که از خدمت کردن به دست می‌آورد.

خدا را شکر می‌کنم که شعبه ما چنین فضای خوبی دارد. همان‌طور که ابتدای صحبت‌هایم گفتم، ایجنت، مرزبانان و راهنمایان عزیز ما تعامل بسیار خوبی با یکدیگر دارند و خدا را شکر بسیاری از این عزیزان عضو لژیون سردار هستند.

این هماهنگی و تعامل باعث شده شعبه ما با وجود اینکه شعبه تازه‌تأسیسی است، در میان شعب برتر کشور قرار بگیرد.

ما در سه مؤلفه مورد ارزیابی قرار می‌گیریم:
اول، میزان تعهدی که اعلام می‌کنیم و اینکه چقدر به آن عمل می‌کنیم؛ دوم، نسبت تعداد اعضا به میزان مشارکت مالی؛ و سوم، مجموع مبلغ پرداختی.

بچه‌های شعبه ما تا روز گلریزان، هشت میلیارد و پانصد میلیون تومان تعهد اعلام کردند و دوازده میلیارد تومان پرداختی داشتیم. این اتفاق نشان‌دهنده تلاش و هماهنگی اعضای شعبه است.

به نظر من این نتیجه فقط به پرداخت پول مربوط نمی‌شود؛ بلکه نشان می‌دهد راهنماها کار خودشان را به‌درستی انجام می‌دهند و مرزبانان و ایجنت هم با یکدیگر هماهنگ هستند. همین تعامل باعث می‌شود بچه‌ها مفهوم و فهم درست‌تری از مشارکت و بخشش پیدا کنند.

من وقتی وارد شعبه می‌شوم، حس و حالم تغییر می‌کند. چرا؟ چون حال و هوای شعبه خوب است و این موضوع برای من بسیار ارزشمند است.

شرایط کشور و وضعیت اقتصادی و نگرانی‌هایی که وجود دارد، باعث شده بسیاری از افراد بیشتر به فکر ذخیره کردن پول باشند. خود من می‌بینم که خیلی‌ها با خودشان می‌گویند این پول را نگه دارم تا بعداً اگر اتفاقی افتاد، بتوانم از آن استفاده کنم. ترس از آینده، ترس از اینکه مبادا روزی گرسنه بمانم یا نتوانم از پس مشکلات بربیایم.

اما لژیون سردار به من یاد داد که نگاهم را تغییر بدهم.

آقای مهندس می‌فرمایند یک‌پنجم پولی که ما به دست می‌آوریم، متعلق به ما نیست.

یعنی اگر امروز سیصد هزار تومان یا یک میلیون تومان درآمد داشته باشم، باید سهمی را که برای بخشش در نظر گرفته شده، در مسیر درست خودش قرار بدهم و با باقی‌مانده زندگی‌ام را مدیریت کنم.

من افرادی را دیده‌ام که می‌گویند چرا همیشه باید پول برای دوا و درمان کنار بگذاریم؟ مثلاً کسی می‌گوید من ماهی پنجاه میلیون تومان از درآمدم را برای بیماری فرزندم یا اتفاقات احتمالی آینده ذخیره می‌کنم.

در واقع ذهن این شخص همیشه درگیر این است که اگر اتفاقی افتاد، پولی داشته باشد تا بتواند آن مشکل را حل کند. البته پس‌انداز و برنامه‌ریزی برای آینده لازم است، اما نباید ترس از آینده تمام زندگی و تصمیم‌های امروز ما را تحت تأثیر قرار بدهد.

لژیون سردار به من یاد داد که بخشش و کمک کردن هم بخشی از زندگی است و نباید همیشه با ترس به پول نگاه کنم.

آقای مهندس می‌فرمایند: «لژیون سردار قلب تپنده کنگره است.»

به نظرم همین یک جمله به‌تنهایی جای ساعت‌ها صحبت کردن دارد. قلب تپنده کنگره یعنی چه؟

آقای مهندس بستری را فراهم کردند که انسان‌ها بتوانند در امنیت و آرامش، با بهترین آموزش‌ها آشنا شوند، آموزش بگیرند و به درمان برسند. فضایی که افراد بتوانند با اطمینان و بدون نگرانی از اطلاعات و مسائل شخصی خود، مسیر درمانشان را طی کنند.

اما برای اینکه چنین بستری شکل بگیرد و شعبات بیشتری تأسیس شوند، امکانات و زیرساخت لازم است. اینجاست که نقش لژیون سردار خودش را نشان می‌دهد.

این لژیون با مشارکت و کمک تک‌تک اعضا، امکان گسترش این بستر را فراهم می‌کند. پول‌هایی که عزیزان با نیت خدمت پرداخت می‌کنند، در همین مسیر قرار می‌گیرد و نتیجه آن را می‌توانیم در توسعه کنگره و شکل‌گیری شعبات جدید ببینیم.

یک نکته جالب هم برای من وجود دارد. وقتی مجموع مشارکت‌ها را نگاه می‌کنیم، می‌بینیم همین مبالغ کوچک، همین شش میلیون تومان‌ها، در کنار هم چه عدد بزرگی را تشکیل می‌دهند.

گاهی تصور می‌کنیم اتفاقات بزرگ فقط با مبالغ بزرگ رقم می‌خورند؛ در حالی که قدرت واقعی لژیون سردار در همین مشارکت‌های کوچک و صادقانه است.

شاید یک نفر توان پرداخت مبلغ بسیار بزرگی را داشته باشد، اما نباید فراموش کنیم که آن شش میلیون تومان هم می‌تواند تمام توان یک نفر دیگر باشد.

معجزه لژیون سردار فقط در مبالغ بزرگ نیست؛ معجزه واقعی در همین بخشش‌های کوچک و دل‌های بزرگی است که کنار هم قرار می‌گیرند.


 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .