گاهی با خودم فکر میکنم چقدر خوب است که آدم در جایی از زندگی فرصت پیدا کند دوباره به خودش برگردد؛ به خودش، به جسمش، به حال دلش و به تمام چیزهایی که شاید سالها به آنها بیتوجه بوده است. ما خیلی وقتها آنقدر درگیر زندگی و مشکلات آن میشویم که فراموش میکنیم خودمان هم به توجه و مراقبت نیاز داریم.
برای من DST یادآور این است که هیچ چیزی با عجله درست نمیشود. همانطور که برای رسیدن به این نقطه، زمان زیادی را پشت سر گذاشتهایم، برای بهتر شدن هم باید به خودمان زمان بدهیم. باید صبور باشیم و یاد بگیریم که هر چیزی مسیر و زمان خودش را دارد. گاهی دلمان میخواهد خیلی زود نتیجه بگیریم، اما زندگی به ما یاد میدهد که بعضی تغییرات باید آرامآرام اتفاق بیفتند.
یکی از چیزهایی که من از DST یاد میگیرم، این است که نباید با جسم خودمان بجنگیم. باید به آن فرصت بدهیم، به آن اعتماد کنیم و اجازه بدهیم با روش درست، مسیر طبیعی خودش را طی کند. شاید قبلاً خیلی چیزها را نمیدانستیم یا راههای مختلفی را امتحان میکردیم، اما حالا میفهمیم که آگاهی و آموزش درست چقدر میتواند در زندگی ما تأثیرگذار باشد.
به نظرم قشنگترین قسمت این مسیر این است که آدم یاد میگیرد برای خودش ارزش قائل باشد و مسئولیت حال خوب خودش را بپذیرد. یاد میگیرد که قرار نیست همهچیز یکدفعه تغییر کند و نباید از قدمهای کوچک ناامید شود. مهم این است که در مسیر بمانیم و به راهی که انتخاب کردهایم اعتماد داشته باشیم.
من به این باور رسیدهام که برای شروع دوباره هیچوقت دیر نیست. همیشه میشود یک قدم برداشت، یک تصمیم درست گرفت و برای ساختن روزهای بهتر تلاش کرد. امیدوارم بتوانم با صبر، آگاهی و ادامه دادن این مسیر، روزبهروز حال بهتری را تجربه کنم و قدر فرصتی را که برای تغییر و بهتر شدن در اختیارم قرار گرفته است، بیشتر بدانم.
نویسنده: همسفر ستاره رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) دبیر دوم سایت
رابط خبری: همسفر مهتاب رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) دبیر اول سایت
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر ناهید (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر ستاره رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی اندیشه
- تعداد بازدید از این مطلب :
70