جلسه هشتم از دوره سوم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی بروجرد به استادی پهلوان همسفر زهرا، نگهبانی راهنما همسفر فاطمه و دبیری همسفر معصومه با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روشها» روز یکشنبه ۱۷ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد
در ابتدا شاکر خداوند هستم که یک بار دیگر توفیق خدمت در این جایگاه به من داده شد. قدردان زحمات آقای مهندس و خانواده محترم ایشان و استاد امین هستم. همچنین از ایجنت و نگهبان محترم شعبه بروجرد تشکر میکنم که به من اجازه دادند امروز در خدمت شما عزیزان باشم و بتوانم خدمت کنم.
امروز دستور جلسه درباره روش «DST و تجربه من از سایر روشها» است. در ابتدا میخواهم به موضوع فقدان آقای مهندس اشاره کنم. همه ما با رفتن ایشان از این جهان، حفره عمیقی را در قلب خود احساس میکنیم. با اینکه به جهان پس از مرگ باور داریم و میدانیم مرگ نوعی جابهجایی از جهانی به جهان دیگر است، اما پذیرفتن فقدان و عبور از سوگ، زمانبر است.
با مراجعه به کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر و مطالبی که درباره یومالفصل بیان شده، به این موضوع فکر کردم که هر جابهجایی با رنج و آشوب همراه است. همانطور که تولد یک نوزاد و خروج او از رحم مادر با فشار و سختی همراه است، عبور از یک مرحله به مرحلهای دیگر نیز بدون رنج نیست. بنابراین، من هم باید بپذیرم که در یکی از گذرگاههای سخت زندگی قرار گرفتهام و برای عبور از آن به آموزش و آگاهی نیاز دارم. تنها چیزی که میتواند در این مسیر به من آرامش بدهد، این باور است که بازگشت همه ما به سوی خداوند است و همانطور که آقای مهندس میفرمودند، نیمهای پرده و پشت پرده است و وعده خداوند دروغ نیست.
در چنین شرایطی، یکی از نقاط قوت کنگره۶۰، این است که اعضا در بخشهای مختلف مشغول خدمت هستند و هرکس به شکلی در ادامه مسیر نقش دارد. من به این نتیجه رسیدهام که برای عبور از این گذرگاه سخت، باید بیش از گذشته فرمانبردار آموزشهای بنیان کنگره۶۰، باشم. شاید در گذشته به دلیل مشغلههایم نمیتوانستم همیشه در کلاسهای چهارشنبه استاد امین حضور داشته باشم، اما اکنون حضور در این کلاسها و استفاده از آموزشهای ایشان را از ضروریترین کارهای خود میدانم؛ چون احساس میکنم در مرحلهای قرار دارم که بیش از هر زمان دیگری به آموزش نیاز دارم.
از کودکی به معلمهایم علاقه داشتم و همیشه سعی میکردم از آنها آموزش بگیرم. امروز نیز باید با تمام وجود از آموزشهای کنگره۶۰، استفاده کنم و آنها را در زندگی خود کاربردی کنم. به نظر من، با دست و پای شکسته نمیتوان مسیر را با اطمینان طی کرد؛ زیرا انسان مدام متزلزل میشود و به این سو و آن سو میرود. برای حرکت درست، باید عزم راسخ داشته باشم و در کارهایم این سؤال را از خودم بپرسم که آیا آقای مهندس از انجام این کار توسط من راضی هستند یا خیر. این سؤال برای من به یک معیار و راهنما تبدیل شده است تا مراقب رفتار و انتخابهایم باشم.
در این مسیر باید حواسم به نیروهای منفی و القائات آنها نیز باشد؛ زیرا ممکن است انسان را از فرمانبرداری و مسیر اصلی دور کنند. درست مانند کوهنوردی که هرچه به قله نزدیکتر میشود، باید با دقت بیشتری قدم بردارد و پشت سر راهنمای خود حرکت کند. در کنگره۶۰، این نعمت را داریم که هم آموزشدهندگان و هم متون آموزشی مشخصی وجود دارند که مسیر حرکت را برای ما روشن میکنند. بنابراین لازم است با دقت و بدون سرپیچی از آموزشها حرکت کنیم و مراقب حسهای خود باشیم تا غم و احساسات منفی مانع ادامه مسیر نشوند.
یکی دیگر از موضوعاتی که در این دستور جلسه برای من اهمیت دارد، تفاوت کنگره۶۰ با مجموعههای دیگر است. من تجربه حمایت از بعضی انجمنهای خیریه را داشتهام، اما به دلیل نبود شفافیت مالی و مشخص نبودن روند فعالیتها، نتوانستم این حمایت را ادامه بدهم. در مقابل، در کنگره۶۰، همهچیز با نظم و شفافیت انجام میشود. در بخش لژیون مالی، گزارشها دقیق است و مشخص است مبالغی که در صندوقها و سبدها پرداخت میشود، در چه بخشهایی و به چه میزان هزینه شده است. این شفافیت برای من بسیار ارزشمند است؛ چون میدانم کمکها در چه مسیری قرار میگیرند و چه اهدافی را دنبال میکنند.
همین موضوع باعث میشود خواسته من برای خدمت مالی قویتر شود. من فکر میکنم هر فرد باید از توان و جایگاه خودش شروع کند؛ ابتدا از حمایتهای کوچکتر، سپس با شناخت بیشتر و رسیدن به توانایی لازم، وارد جایگاههای بالاتر خدمت شود. برای رسیدن به جایگاه پهلوانی یا دنور شدن نباید صرفاً تحت تأثیر هیجان قرار گرفت. باید شرایط مالی خود را بشناسیم، بدهیها و مسئولیتهای بیرون از کنگره را در نظر بگیریم و با تفکر و برنامهریزی قدم برداریم. این به معنای متوقف شدن نیست؛ بلکه باید حرکت را از همان قدم اول آغاز کنیم و بدانیم مقصد کجاست و برای رسیدن به آن چه مسیری را باید طی کنیم.
من قبلاً تصور میکردم خدمت در لژیون سردار و خدمت مالی در بخشهای دیگر کنگره تفاوت چندانی با هم ندارند، اما اکنون متوجه شدهام که هر جایگاه، مرحلهای از رشد و بلوغ انسان است. کنگره به ما فرصت میدهد که بهتدریج حرکت کنیم، آموزش بگیریم و آمادگی لازم را به دست بیاوریم. به اعتقاد من، جایگاه خدمتی زمانی به سراغ انسان میآید که او از نظر آموزش، شناخت و توانایی به مرحله مناسبی رسیده باشد.
در بخش دیگری از صحبتهایم میخواهم به یکی از آموزشهای استاد سیلور اشاره کنم که میفرمایند: «میکروبشناس باشیم» برای من مفهوم این جمله این است که بهجای جستوجوی ایرادهای دیگران، میکروبها و نقاط تاریک درون خودمان را پیدا کنیم. وقتی در جایگاهی خدمت میکنیم، باید ذرهبین را روی خودمان بگذاریم و ببینیم چه ضعفهایی داریم و برای برطرف کردن آنها چه کاری باید انجام دهیم.
من بهعنوان همسفر و مسافر نیکوتین باید مراقب باشم که خدمت در لژیون سردار باعث نشود به مقایسه یا دخالت در امور دیگران بپردازم. قرار نیست ذرهبین را روی عملکرد دیگران بگذارم، بلکه باید از این فرصت برای شناخت خودم استفاده کنم و تلاش کنم هر سال نسبت به سال گذشته یک قدم در جهت بهتر شدن بردارم.
در نهایت، باور دارم که اگر خواسته داشته باشیم، ایمان و تفکر را در کنار برنامهریزی قرار دهیم و با خرد حرکت کنیم، نیروهای الهی نیز به ما کمک خواهند کرد تا دریافتهای بیشتری داشته باشیم و در مسیر رشد و تکامل قرار بگیریم.
.
تایپیست: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر معصومه «لژیون اول»
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر ناهید «لژیون چهارم»
ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر معصومه « لژیون اول » دبیر سایت
نمایندگی همسفران بروجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
203