ششمین جلسه از دوره اول سری کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ پارک بهار مشهد، دوشنبه ۱۸ آبانماه ۱۴۰۵، با استادی راهنمای محترم، مسافر ابوالفضل، نگهبانی مسافر حسن و دبیری موقت همسفر حسین با دستور جلسه " DST و تجربه من از سایر روش ها " راس ساعت ۶صبح برگزار شد.

سخنان استاد: سلام دوستان ابوالفضل هستم مسافر.
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این فرصت و قسمت نصیب ما شد تا در خدمت شما دوستان باشیم و از تجربیات و نظرات یکدیگر استفاده کنیم و آنها را بهعنوان منبعی از انرژی در اختیار داشته باشیم تا بتوانیم در زندگی روزمره خود از آنها بهره ببریم.
ابتدا از نگهبان جلسه، ایجنت محترم و گروه مرزبانی تشکر میکنم که تلاش میکنند بستری فراهم آورند تا دوستانی که شاید امکان خدمت در شعبه یا حضور در جلسات را نداشته باشند، بتوانند در ساعات اولیه صبح، در پارک بهار از این فرصت استفاده کنند و بهره لازم را ببرند.
دستور جلسه امروز، «متد DST و تجربیات من از ترکهای متفاوت» است.
جناب مهندس همیشه تأکید داشتهاند که از تجربیات خود صحبت کنیم. من حدود پانزده سال مصرفکننده مواد مخدر بودم. به لطف خداوند، در تمام این پانزده سال، تنها دو مرتبه اقدام به ترک کردم که هر دو بار نیز صرفاً برای مدت پنج روز و بهمنظور انجام آزمایش بود؛ چون نمیخواستم نتیجه آزمایشم مثبت شود. بهجز این دو مرتبه، در تمام آن پانزده سال بهصورت مستمر مصرف میکردم و اولین تجربه درمان واقعی من در کنگره ۶۰ اتفاق افتاد.
من دو برادر بزرگتر از خودم داشتم که متأسفانه یکی از آنها به دلیل مصرف مواد مخدر فوت کرد. این دو برادر شاید بیش از صد مرتبه اقدام به ترک کرده بودند. بارها شاهد بودم که ترک میکردند و نیمهشب، مثلاً ساعت سه، با من تماس میگرفتند و میگفتند: «حالم خوب نیست، بیا مرا بیرون ببر؛ اگر همینطور ادامه پیدا کند، فردا دوباره مصرف خواهم کرد.»
این اتفاق بارها و بارها تکرار میشد. هر بار هم که اقدام به ترک میکردند، نهایتاً دوام نمیآوردند. آخرین مرتبهای که یکی از آنها ترک کرد، فقط توانست هشت ماه در این وضعیت باقی بماند و متأسفانه هنوز هم مصرفکننده است. امیدوارم روزی مسیر درست را پیدا کند و به جمع ما بپیوندد تا بتواند از این بستر ارزشمند استفاده کند.
من تمام این تجربیات را از نزدیک دیده بودم؛ پرشهای عصبی، تیکهای عصبی و تغییرات خلقوخو را در آنها مشاهده میکردم. به همین دلیل، هر وقت صحبت از ترک مواد میشد، با خودم میگفتم: من قرار نیست به شرایطی مثل شما دچار شوم؛ پس بهتر است همان مصرف خودم را ادامه بدهم!
شرایط زندگی ما نیز بهگونهای بود که در خانه و محل کار آزادی عمل داشتیم و محدودیتی برای مصرف احساس نمیکردیم. بنابراین، تصور آن وضعیت روحی و خلقوخویی که برادرانم هنگام ترک تجربه میکردند، برایم بسیار دشوار بود. کوچکترین مسائل میتوانست آنها را از تعادل خارج کند و گاهی به دلیل حال ناخوششان، خسارتهای مالی سنگینی به ما وارد میشد.
تا اینکه روزی کنگره ۶۰ به ما معرفی شد.
جالب است که کنگره ۶۰ در همان مکانی به ما معرفی شد که محل مصرف مواد ما بود. شخصی که کنگره را به ما معرفی کرد، صاحب همان مکانی بود که ما بهعنوان خانه مجردی از آن استفاده میکردیم. ایشان همیشه صبح به آنجا میآمد، در کنار ما مینشست و تا زمانی که آخرین نفر در را قفل میکرد و میرفت، حضور داشت.
ایشان با کنگره ۶۰ آشنا شده بود و در ادامه، ما را نیز با این مجموعه آشنا کرد. به این ترتیب، توانستیم از طریق متد DST به مسیر درمان وارد شویم و به درمان و حال خوشی برسیم که امروز تجربه میکنیم.

اما متد DST چیست؟
تقریباً همه ما با این تجربه آشنا هستیم که DST که Dمخفف نام خانوادگی جناب مهندس دژاکام است. S یعنی این روش بر اساس پلههای بیستویکروزه و کاهش تدریجی مواد طراحی شده است. و Tمدت سفر نیز معمولاً بین ده تا دوازده ماه است؛ سفری که در طول آن، سیستمهای تولیدکننده مواد شبهافیونی بدن که بر اثر مصرف مواد مخدر دچار اختلال شدهاند، فرصت پیدا میکنند تا دوباره به چرخه طبیعی تولید بازگردند.
به اعتقاد من، متد DST را میتوان زبان بدن انسان دانست؛ زیرا این روش در درمان اعتیاد، درمان سیگار و کاهش وزن نیز به کار گرفته شده و جناب مهندس با همین روش، مسیرهای درمانی ارزشمندی را پیش بردهاند. حتی در زمینه درمان سرطانها و بیماریهای صعبالعلاج نیز تحقیقات و بررسیهایی در حال انجام است.
در واقع، متد DST بهگونهای طراحی شده است که مواد موردنیاز بدن، بهتدریج و با برنامهای مشخص در اختیار آن قرار بگیرند تا بدن فرصت بازیابی و بازسازی سیستمهای خود را داشته باشد.
اما تفاوت این روش با روشهای دیگر، بهویژه روش سقوط آزاد، چیست؟
من از شب گذشته به این موضوع فکر میکردم که متد DST از روز ازل در هستی جاری بوده است. انسان چیزی را کشف میکند که از قبل در هستی وجود داشته است؛ زیرا چیزی را که وجود ندارد، نمیتوان کشف کرد.
اگر نگاهی به فصلهای سال بیندازیم، متوجه میشویم که تغییر فصلها بهصورت تدریجی اتفاق میافتد. برای مثال، در فصل پاییز، از ماه هفتم بهتدریج هوا رو به سردی میرود، برگ درختان زرد میشود و درختان کمکم به خواب میروند. سپس زمستان فرا میرسد و طبیعت وارد دوره استراحت خود میشود.
در فصل بهار نیز همین روند بهصورت تدریجی اتفاق میافتد. زمین آرامآرام گرم میشود، جوانهها و شکوفهها پدیدار میشوند و در ادامه، در فصل تابستان از میوههای پربار طبیعت بهرهمند میشویم.
در حقیقت، در تمام این مراحل، یک فرایند تدریجی در حال اجراست.
اما روش قطع ناگهانی مصرف مواد یا سمزدایی را میتوان به سرمای ناگهانی در فصل بهار تشبیه کرد؛ زمانی که درختان تازه شکوفه دادهاند و میوهها در حال شکلگیری هستند، ناگهان سرمای شدیدی از راه میرسد و بسیاری از شکوفهها و میوههای نورس را از بین میبرد. ممکن است آن درخت در ادامه میوهای بدهد، اما محصول آن بسیار کم و ضعیف خواهد بود.
سقوط آزاد در بدن انسان نیز تقریباً چنین وضعیتی ایجاد میکند.
در این روش، فرد بهصورت ناگهانی موادی را که بدن به آنها وابستگی پیدا کرده است، قطع میکند و فشار زیادی به بدن وارد میشود تا خودش دوباره شروع به تولید کند. در نتیجه، ممکن است برخی از غدد و سیستمهای مرتبط با تولید ناقلهای عصبی از چرخه طبیعی فعالیت خارج شوند.
به همین دلیل است که بعضی از افرادی که ترک میکنند، پس از مدتی دیگر درد جسمی ندارند، اما از حال خوش و تعادل روانی نیز برخوردار نیستند. از نظر روحی و روانی در تعادل نیستند و از لحاظ خلقوخو بسیار شکننده و حساس میشوند.
علت این مسئله چیست؟
به این دلیل که سیستم تولید مواد شبهافیونی بدن که همان سیستم خمر نیز به آن اشاره میشود، هنوز به تعادل لازم نرسیده است. برای مثال، ممکن است مواد آرامبخش طبیعی بدن در سطح موردنیاز تولید نشوند. فشار ناشی از قطع ناگهانی مواد میتواند باعث شود برخی از غدد و سیستمهای تولیدکننده این مواد از فعالیت طبیعی خود خارج شوند.
البته منظور این نیست که تمام این سیستمها از کار میافتند، بلکه ممکن است تعدادی از آنها از چرخه طبیعی تولید خارج شوند. همین مسئله باعث میشود فرد نتواند به تعادل لازم دست پیدا کند و با کوچکترین اتفاقی از وضعیت طبیعی خود خارج شود.
این موضوع فقط به جسم محدود نمیشود. زمانی که فرد دچار یک دنداندرد ساده میشود، ممکن است در ابتدا درد قابلتحمل باشد؛ اما اگر این درد استمرار پیدا کند، بهتدریج روان فرد نیز تحت تأثیر قرار میگیرد. وقتی روان به هم بریزد، جهانبینی انسان نیز دچار اختلال میشود.
در چنین شرایطی، فرد ممکن است نتواند بیش از پنج دقیقه با کسی صحبت کند یا حتی نتواند روی یک موضوع، بیش از دو بار تمرکز داشته باشد. بهسرعت از تعادل خارج میشود.
بسیاری از این مسائل به همان سیستم شبهافیونی بدن و برقراری تعادل در آن مربوط میشود. متد DST مسیری است که در کنگره ۶۰ برای بازسازی تدریجی این سیستم و رسیدن به تعادل در نظر گرفته شده است.
جناب مهندس همیشه مثالی میزنند و میگویند ساختمانی را در نظر بگیرید که ما پلهپله و گامبهگام از آن بالا رفتهایم. حال اگر بخواهیم ناگهان از بالای ساختمان به پایین بپریم، قطعاً دچار آسیب و صدمه خواهیم شد.
در مسیر منفی نیز همین اتفاق رخ میدهد. یعنی انسان زمانی که در مسیر مصرف مواد قرار میگیرد، در حقیقت بهصورت تدریجی در حال حرکت است. شاید در روزهای نخست، با یک یا دو دود از حالت طبیعی خارج شود؛ اما بهمرور زمان، در اثر مصرف مداوم و روزانه چند گرم مواد، دیگر حتی آن حال اولیه را نیز تجربه نمیکند. نهتنها حال خوشی ندارد، بلکه بهتدریج از وضعیت عادی خود نیز فاصله میگیرد.
علت چیست؟
در واقع، فرد همان متد DST را در مسیری اشتباه و منفی به کار گرفته است؛ یعنی همان فرایند تدریجی، اما در جهت تخریب.
جناب مهندس در کتاب «ادموند و هلیا» این موضوع را بسیار زیبا بیان میکنند.
زمانی که ادموند و هلیا به آن مأموریت اعزام میشوند، لوسیفر آنها را بهصورت تدریجی وارد مسیر خود میکند. او از همان ابتدا به آنها نمیگوید که از رودخانه عبور کنند و میوه ممنوعه، یعنی سیب یا انگور را بخورند.
ابتدا به آنها پیشنهاد میکند که با هم بیرون بروند و قدمی بزنند. سپس آنها را به کنار رودخانه میبرد. وقتی با ممنوعیت روبهرو میشوند، میگوید: «ما فقط میخواهیم نگاه کنیم و نظارهگر باشیم.»
پس از رسیدن به کنار رودخانه، بهتدریج پیشنهاد میکند که دستی به آب بزنند یا پای خود را خیس کنند. سپس آنها را به شنا کردن تشویق میکند و در نهایت، به آن سوی رودخانه میبرد تا از سیب یا انگور استفاده کنند.
این همان فرایند تدریجی و همان روش DST است که این بار در مسیر نیروهای منفی و تخریب به کار گرفته شده است.
بنابراین، متد DST از روز ازل در هستی وجود داشته، اما دانشمندی همچون جناب مهندس توانسته است این قانون را کشف کند و آن را بهعنوان روشی ارزشمند برای درمان اعتیاد و سایر بیماریها به کار بگیرد و در اختیار انسانها قرار دهد تا بتوانند از این مسیر برای رسیدن به سلامتی و تعادل استفاده کنند.
در پایان امیدوارم ما نیز بتوانیم پیروان شایسته و ادامهدهندگان خوبی برای راه جناب مهندس باشیم و در ادامه مسیر، سفیران خوبی برای کنگره ۶۰ شویم؛ تا بتوانیم این بستر ارزشمند را در سراسر ایران و حتی خارج از مرزهای کشور گسترش دهیم و شرایطی فراهم کنیم که تمام انسانهای نیازمند بتوانند از این آموزشها و این روش درمانی بهرهمند شوند.
از اینکه با سکوت و توجه خود به صحبتهای من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

در انتها از دوستان و حاضرین با صبحانه گرم پذیرایی شد.

مرزبان خبری: مسافر صادق
صوت: مسافر محمدجواد لژیون۲۰ شفا
تایپ: همسفر میلاد
تنظیم و ارسال: مسافر احمد
- تعداد بازدید از این مطلب :
163