اعتراف صادقانه «سندی ماندگار بودن و رهای از خستگی اعتیاد»
هزاران سلام و درود بر بنیان و نگهبان عزیز کنگره 60 .
مینویسم؛
چون نوشتن، سندی ماندگار است
برای حس خستگی،
فرسودگی،
تنبلی،
بیخیالی
و وضعیتی که مرا دگرگون کرده است.
نوشتن،
اقراری صادقانه از حال و احساس عالی من است؛
و همین اعتراف صادقانه،
حال مرا عالیتر که نه شاید احساسم را عالیتر کند بلکه برای ساعتی مرا آرام کند.
باید نوشت؛
حتی با غلط املایی.
قواعدی برای حال خوب و احساس خوب من در کنگره وجود دارد. و سدی را که در مقابل من برای رفع ضد ارزشها بسته شده در هم میشکند. .
هرچه گریه درون دارد دلم ،
اگر خود را به اشک نمایان نکند،
عقده در قلبم و اسیر و در بدنم سنگینی میکند.
میخواهم آزاد و رها باشم؛
میخواهم از زندگی لذت ببرم.
دارم فکر میکنم... فریادبزنم همسايهها را آگاه کنم ؟
لذت چیست! و آرامش کدام است.؟
خوردن،
خوابیدن،
کسب درآمد،
خانواده،
تفریح،
تحصیلات،
موقعیت اجتماعی...
پول فراوان
اما هیچکدام
کویر خشک و تشنه درون مرا سیراب و خنک نمیکنند.
از هیچچیز لذت نمیبرم؛
چون از هیچچیز راضی نیستم.
در زیر موی سرم، و درون
استخوانِ جمجمه ام و درون مغزم
غوغایی برپاست.
زمزمهای پیوسته احساس میکنم؛
گویی شریانهایی چون اتوبانی پر از ترافیک،
دستانداز
و غبار بدون روشنایی
در سرم جاریاند.
حالم آنگونه که باید،
خوب است ولی احساسم نه،
گاهی سکوت،
بلندترین فریاد است؛
اگر جهان ذهنی درونم بگذاردو فضولی نکند.
و این را من در کنگره از مهندس حسین دژاکام عزیز آموختم که هر روز را برای همان روز زندگی کنم چون زندگی خیلی کوتاه است.. و همیشه به کنگره وصل باشم. نه برای خدمت بلکه برای جبران خسارتهای که به خودم به جامه و خانواده و کل هستی زدم.....
- تعداد بازدید از این مطلب :
81