English Version
This Site Is Available In English

دلنوشته مسافر عباسعلی

دلنوشته مسافر عباسعلی

اعتراف صادقانه «سندی ماندگار بودن و رهای از خستگی اعتیاد»

 

 هزاران سلام و درود بر بنیان و نگهبان عزیز کنگره 60 .

می‌نویسم؛

چون نوشتن، سندی ماندگار است

برای حس خستگی،

فرسودگی،

تنبلی،

بی‌خیالی

و وضعیتی که مرا دگرگون کرده است.

 

نوشتن،

اقراری صادقانه از حال و احساس عالی من است؛

و همین اعتراف صادقانه،

حال مرا عالیتر که نه شاید احساسم را عالی‌تر کند بلکه برای ساعتی مرا آرام کند. 

 

باید نوشت؛

حتی با غلط املایی.

قواعدی برای حال خوب و احساس خوب من در کنگره وجود دارد. و سدی را که در مقابل من برای رفع ضد ارزش‌ها بسته شده در هم می‌شکند. . 

 

هرچه گریه درون دارد دلم ،

اگر خود را به اشک نمایان نکند،

عقده در قلبم و اسیر و در بدنم سنگینی می‌کند.

 می‌خواهم آزاد و رها باشم؛

می‌خواهم از زندگی لذت ببرم.

 

دارم فکر می‌کنم... فریادبزنم همسايه‌ها را آگاه کنم ؟

لذت چیست! و آرامش کدام است.؟ 

خوردن،

خوابیدن،

کسب درآمد،

خانواده،

تفریح،

تحصیلات،

موقعیت اجتماعی...

پول فراوان

اما هیچ‌کدام

کویر خشک و تشنه درون مرا سیراب و خنک نمی‌کنند.

از هیچ‌چیز لذت نمی‌برم؛

چون از هیچ‌چیز راضی نیستم.

 

در زیر موی سرم، و درون 

 استخوانِ جمجمه ام و درون مغزم 

غوغایی برپاست.

 

زمزمه‌ای پیوسته احساس می‌کنم؛

گویی شریان‌هایی چون اتوبانی پر از ترافیک،

دست‌انداز

و غبار بدون روشنایی

در سرم جاری‌اند.

 

حالم آن‌گونه که باید،

خوب است ولی احساسم نه، 

 

گاهی سکوت،

بلندترین فریاد است؛

 

اگر جهان ذهنی درونم بگذاردو فضولی نکند.

و این را من در کنگره از مهندس حسین دژاکام عزیز آموختم که هر روز را برای همان روز زندگی کنم چون زندگی خیلی کوتاه است.. و همیشه به کنگره وصل باشم. نه برای خدمت بلکه برای جبران خسارت‌های که به خودم به جامه و خانواده و کل هستی زدم..... 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .