English Version
This Site Is Available In English

من با حال و روز بسیار خرابی وارد کنگره شدم

من با حال و روز بسیار خرابی وارد کنگره شدم

🌿 به نام قدرت مطلق الله

📜 جلسه هفتم از دوره چهاردهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰

ویژه مسافران نمایندگی صالحی ۲

با حضور و مشارکت اعضای نمایندگی، روز شنبه ۱۶ آبان ماه ۱۴۰۵ با استادی مرزبان محترم مسافر امیرعلی و نگهبانی مسافر سعید و دبیری مسافر بشیر با دستور جلسه : متد DST و تجربه من از سایر روش ها رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، امیرعلی هستم، مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که امروز این فرصت را به من داد تا بار دیگر در این جایگاه قرار بگیرم و در خدمت شما عزیزان باشم. بسیار خوشحالم که دوباره شما را می‌بینم و امیدوارم جلسه خوب و پرباری در کنار یکدیگر داشته باشیم.

در ابتدا از ایجنت محترم، مسافر ولی‌الله عزیز، تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز خدمتگزار باشم.

واقعاً جای شکرگزاری دارد که خداوند این توفیق را به من داد تا در کنگره به سلامت جسم و روان برسم و بتوانم در حد توان خود خدمتگزار باشم. از خداوند می‌خواهم این اجازه و فرصت را به من بدهد تا بتوانم به بندگانش خدمت کنم.

در مورد دستور جلسه امروز، یعنی «متد DST و تجربه من از سایر روش‌ها»، باید بگویم متد DST روشی است که آقای مهندس دژاکام برای درمان اعتیاد کشف کردند. اعتیاد سال‌ها به‌عنوان مسئله‌ای پیچیده و لاینحل شناخته می‌شد و بسیاری از افراد نمی‌دانستند چگونه باید از این مشکل رهایی پیدا کنند. اما کشف این روش، دریچه‌ای تازه برای درمان اعتیاد و حتی تحقیقات در زمینه برخی بیماری‌های دیگر باز کرد.

در متد DST، حرف D به معنای دژاکام، حرف S به معنای پله‌های تدریجی و حرف T به معنای زمان است. در این روش، سفر درمانی طی یک دوره حدوداً ده تا یازده‌ماهه و با کاهش تدریجی دارو در پله‌های ۲۱روزه انجام می‌شود.

در واقع، سه اصل اساسی در این روش وجود دارد: داروی مناسب، مقدار مناسب و زمان مناسب

در طول این مدت، با کاهش تدریجی دارو، سیستم ایکس بدن فرصت پیدا می‌کند تا به‌آرامی به تعادل طبیعی خود نزدیک شود و تولید مواد بیوشیمیایی مورد نیاز بدن را از سر بگیرد. به این ترتیب، فرد بدون وارد کردن شوک ناگهانی به جسم خود، مسیر درمان را طی می‌کند.

اما تجربه من از روش‌های دیگر بسیار متفاوت و تلخ بود.

من با حال و روز بسیار خرابی وارد کنگره شدم و در آن زمان باور نداشتم که واقعاً بتوان اعتیاد را درمان کرد. روش‌های مختلفی را تجربه کرده بودم؛ از ترک‌های سقوط آزاد گرفته تا مراجعه به کلینیک‌های بیرون از کنگره و استفاده از داروهایی مانند متادون و قرص‌های مختلف.

اما نتیجه‌ای که می‌گرفتم این بود که از یک چاله بیرون می‌آمدم و در چاه دیگری می‌افتادم. به خودم می‌آمدم و می‌دیدم هم مواد مخدر مصرف می‌کنم، هم قرص و هم شربت متادون. همه این‌ها در کنار یکدیگر وارد زندگی من شده بودند، اما همچنان به درمان نمی‌رسیدم.

نکته جالب این بود که در آن کلینیک‌ها چندان توجهی به میزان مصرف و شرایط واقعی من نمی‌شد. بیشتر اوقات دستگاه کارت‌خوان را جلوی من می‌گذاشتند و می‌پرسیدند چه مقدار قرص یا چند سی‌سی شربت می‌خواهی؟

البته مشاوره مختصری هم انجام می‌شد، اما در نهایت به خودم می‌آمدم و می‌دیدم چهار یا پنج سال گذشته و من همچنان درگیر اعتیاد هستم و در کنار مواد مخدر، داروهای دیگری هم مصرف می‌کنم.

گاهی آن‌قدر خسته می‌شدم که تصمیم می‌گرفتم همه‌چیز را یک‌باره کنار بگذارم. به اصطلاح خودم می‌خواستم غیرت کنم!

به خانه می‌رفتم و به مادرم می‌گفتم: می‌خواهم ترک کنم، به اتاق می‌روم و می‌خواهم خماری را تحمل کنم؛ فقط مراقبم باش!

یک هفته، ده روز و گاهی پانزده روز شرایط بسیار سختی را تحمل می‌کردم. درد شدید استخوان، حال عمومی نامناسب، مشکلات گوارشی و پرش عضلات بدن را تجربه می‌کردم، اما تحمل می‌کردم؛ چون تصورم این بود که با تحمل این دردها می‌توانم برای همیشه از اعتیاد خلاص شوم.

بعد از گذشت مدتی، علائم جسمی کمتر می‌شد و تصور می‌کردم درمان شده‌ام؛ اما واقعیت این بود که فقط علائم خماری فروکش کرده بود و درمانی اتفاق نیفتاده بود.

یک یا دو ماه بعد دوباره به مصرف برمی‌گشتم. گاهی با کوچک‌ترین پیشنهاد یا قرار گرفتن در شرایط مصرف، به‌راحتی دوباره مواد مخدر استفاده می‌کردم.

بعد از آن، حسرت می‌خوردم که چرا با وجود آن‌همه درد و سختی، دوباره به مصرف برگشتم.

هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که بعد از این ترک‌های سقوط آزاد، وقتی در تنهایی خودم مصرف می‌کردم، گریه می‌کردم. واقعاً خسته شده بودم. گاهی حتی دیگر میلی به ادامه زندگی نداشتم و فقط می‌خواستم از آن تاریکی و منجلابی که در آن گرفتار شده بودم، رها شوم؛ اما راه درست را نمی‌دانستم.این تجربه‌ها را چندین بار تکرار کردم. حتی آخرین باری که تصمیم گرفتم به‌صورت سقوط آزاد مصرف قرص‌ها را قطع کنم، حالم آن‌قدر بد شد که کارم به بیمارستان کشید. از من نوار قلب گرفتند و گفتند وضعیت قلبم طبیعی نیست.

آن زمان فکر می‌کردم دارم غیرت می‌کنم، اما امروز متوجه شده‌ام که آن کار غیرت نبود، بلکه آسیب زدن به جسم خودم بود. من بدون آگاهی، سال‌ها مصرف مواد و دارو را به‌صورت ناگهانی قطع می‌کردم و نمی‌دانستم چه تخریب‌هایی به سیستم بدن خود وارد می‌کنم.

خدا را شکر می‌کنم که با کنگره ۶۰ آشنا شدم و توانستم متد DST را تجربه کنم.

برای من، متد DST بهترین مسیری بود که توانستم با آن به درمان برسم. در طول آن ده تا یازده ماهی که از شربت OT استفاده می‌کردم، کنگره این فرصت را در اختیارم قرار داد تا علاوه بر درمان جسم، روی نفس و جهان‌بینی خودم هم کار کنم.

نگاه من به مواد مخدر تغییر کرد. دیگر به مواد مخدر به چشم چیزی برای مصرف کردن نگاه نمی‌کردم، بلکه شربت OT را به‌عنوان دارویی که در مسیر درمان به من کمک می‌کند، می‌شناختم.

نگاهم به زندگی تغییر کرد و حتی نگاه من به خودم و توانایی‌هایم متفاوت شد.

در این مدت، فرصت داشتم در لژیون و در کنار راهنمای خود آموزش بگیرم، روی نفس اماره خودم کار کنم و به‌تدریج آن را تهذیب کنم. یاد گرفتم که درمان فقط کنار گذاشتن مواد مخدر نیست، بلکه تغییر نگرش، تفکر و رفتار انسان هم بخش مهمی از این مسیر است.

خدا را شکر می‌کنم که توانستم این مسیر را با موفقیت طی کنم و به حال خوش برسم.

نکته دیگری که برای من بسیار ارزشمند است، این است که توانستم در کنار درمان اعتیاد، با استفاده از همین روش DST، مصرف سیگار خودم را هم درمان کنم. من حدود بیست تا بیست‌وپنج سال مصرف سنگین سیگار داشتم و امروز توانسته‌ام از این وابستگی هم رها شوم.

واقعاً جای شکرگزاری و قدردانی دارد که کنگره ۶۰ چنین بستری را برای ما فراهم کرده است.

از آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان صمیمانه تشکر می‌کنم. امیدوارم روح بزرگشان شاد و یادشان همیشه گرامی باشد. ایشان با کشف این روش و به اشتراک گذاشتن آن با عشق و محبت، فرصت دوباره‌ای برای زندگی در اختیار بسیاری از انسان‌ها قرار دادند تا بتوانند از تاریکی اعتیاد خارج شوند و زندگی تازه‌ای را تجربه کنند.

به نظر من، یکی از بهترین راه‌های قدردانی از آقای مهندس این است که راهی را که ایشان برای ما هموار کرده‌اند، ادامه بدهیم و در مسیر اهداف کنگره ثابت‌قدم باشیم.

مطمئناً کشفیات و دستاوردهای کنگره به همین‌جا محدود نخواهد شد. تحقیقاتی که در کنگره در زمینه علوم مختلف، از جمله بیان ژن و بررسی سلول‌ها انجام می‌شود، می‌تواند زمینه‌ساز دستاوردهای ارزشمند دیگری در آینده باشد. امیدوارم این تحقیقات به نتایج بزرگی در زمینه شناخت و درمان بیماری‌ها منجر شود و ما هم بتوانیم در حد توان خود در این مسیر سهمی داشته باشیم.

در پایان، دوباره خداوند را شکر می‌کنم. من هر روز با خودم تکرار می‌کنم که هرچقدر شکرگزار خداوند باشم، باز هم کم است و هرچقدر خدمت کنم، باز هم نمی‌توانم لطف و محبت او را جبران کنم.

آقای مهندس همیشه از این موضوع صحبت می‌کنند که حسابشان با کنگره صاف نیست؛ حالا من که رهجو هستم، قطعاً حسابم با کنگره بسیار بیشتر از این‌هاست.

از خداوند می‌خواهم این توفیق را به من بدهد که همیشه کنگره‌ای زندگی کنم، در مسیر کنگره باقی بمانم و برای پیشرفت اهداف آن تلاش کنم.

همچنین از خداوند می‌خواهم به من کمک کند تا از خشم خود فرمان نگیرم، از منیت خود فرمان نگیرم و بتوانم تواضع و فروتنی را در زندگی‌ام جاری کنم. بتوانم آموزش‌های کنگره را کاربردی کنم، تغییرات مثبتی در خودم به وجود بیاورم و انسانی مفید و مثمرثمر برای خودم و دیگران باشم

امیدوارم همیشه بتوانم در کنار شما عزیزان باشم و از آموزش‌های یکدیگر بهره ببریم.

از اینکه سکوت کردید و به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

در ادامه رهایی مسافر عباس از بند نیکوتین با راهنمایی راهنمای محترم مسافر مجید محسنی 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .