در دوران عقد بودیم که مسافرم به من گفتند مصرفکننده مواد مخدر هستند. اعتراف آن شب ایشان شوک بزرگی به من وارد کرد. خیلی جوان بودم و تا آن روز شناخت من از اعتیاد فقط به تصاویری محدود میشد که در سریال «آینه عبرت» دیده بودم. آن شب تا صبح کابوس میدیدم؛ در بیابانی گرفتار شده بودم و گرگها مرا احاطه کرده بودند. به سمت مسافرم میدویدم تا به ایشان پناه ببرم؛ اما وقتی نزدیک میشدم ایشان هم تبدیل به گرگ میشدند! با این حال از طرفی چون خودشان موضوع را با من در میان گذاشته بودند و از طرف دیگر به دلیل عشق و محبتی که میانمان وجود داشت، خودم را آرام میکردم و تصورم این بود که خواست و انگیزه کافی برای رهایی وجود دارد. فکر میکردم کافی است سه روز در اتاق استراحت کنند و من هم با مهربانی و تهیه غذاهای مقوی میتوانم کمک کنم تا این مسئله برطرف شود!
البته سه روز که هیچ، پنج روز و حتی یک هفته هم گذشت و من تصور میکردم همه چیز تمام شده و ایشان یک انسان عادی و پاک است. در طول زمان حدود یک سال بعد؛ به ویژه وقتی مشغول تدارک مراسم عروسی بودیم من به هیچ وجه نمیتوانستم دلیل خشم و بیحوصلگیهای ایشان را در بعضی موقعیتها درک کنم؛ مثلاً وقتی خریدها و کارهای مشترکمان بیشتر از چند ساعت طول میکشید خستگی و بدخلقیهای ایشان برایم سؤالبرانگیز بود و نمیدانستم ریشه این حالات کجاست. حتی متوجه نبودم که حال و هوای نامناسب و اضطراب ایشان در روز عروسی هم میتواند ریشه در همان مسئله اعتیاد داشته باشد. چند ماه بعد از ازدواج متأسفانه پدر ایشان را از دست دادیم. شرایط روحی حساس و شکننده و فشارهای ناشی از ماهها زندگی مشترک و پنهانکاری اعتیاد باعث شد شبی دوباره با من صحبت کنند و بگویند که همچنان مصرفکننده هستند.
این بار اما شرایط برای من متفاوت بود. خوشبختانه سریال «مسافر» با بازی آقای ابوالفضل پورعرب و خانم پانتهآ بهرام از تلویزیون پخش شده بود. از طریق این سریال فهمیده بودم که اعتیاد یک بیماری است و برای آن درمان وجود دارد؛ درمانی که مسیرش در آن سریال به کنگره۶۰ ختم میشد. صبح روز بعد با خوشحالی با ۱۱۸ تماس گرفتم، شماره تماس و آدرس کنگره را پیدا کردم و قرار شد روز دوشنبه عصر به آکادمی واقع در ابتدای سهروردی جنوبی برویم. آن دوشنبه زیبا مصادف بود با جشن تولد هفت سال رهایی مسافر حسین فرحزادی. جلسه بسیار تأثیرگذار و تکاندهندهای بود. شاید آن روز هنوز درک درستی از آنچه قرار بود در زندگیمان اتفاق بیفتد نداشتم؛ اما احساس میکردم دریچهای تازه به رویمان باز شده است.
از آن روز به بعد، حدود دو سال و نیم در کنگره حضور داشتیم. من خواست رهایی داشتم و تمام وجودم مشتاق بود که مسافرم هم به درمان برسد. بعدها در جشن تولد یک سال رهاییمان ایشان گفتند که در آن مقطع، تنها هدفشان این بوده که زندگی مشترکمان از هم نپاشد؛ اما من در دنیای دیگری سیر میکردم و روی ابرها بودم! بعد از چند سال آشنایی تازه احساس میکردم با مسافرم همزبان شدهام. حرف یکدیگر را میفهمیدیم، میتوانستیم درباره مسائل صحبت کنیم و من این تغییر را با تمام وجودم احساس میکردم. حدود دو سال و نیم از حضورمان در کنگره گذشته بود که متوجه شدیم خداوند فرزندی به ما عطا کرده است. در ابتدا این موضوع تنش و نگرانی زیادی برایمان ایجاد کرد؛ اما وقتی با هم صحبت کردیم متوجه شدم که مسافرم هنوز خواست رهایی ندارند و همچنان از مصرف خود رضایت دارند. خدا را شکر در این مدت آموزشهای ارزشمندی از کنگره گرفته بودم. آموخته بودم تا زمانی که خواست در خود مسافر شکل نگیرد اتفاقی برای درمان نمیافتد. به قول آقای مهندس عزیز مانند سیبی است که هنوز کال است؛ حتی اگر به زور از درخت جدا شود، قابل استفاده و خوردن نیست. شاید بتوان یک گاز به آن زد؛ اما نمیتوان از آن بهره واقعی برد. با همین شناخت و آگاهی با یکدیگر توافق کردیم که به دلیل حضور فرزندمان، مصرف مواد به شکل کشیدنی حذف شود و فقط به صورت خوراکی ادامه پیدا کند.
دانشی که کنگره به من آموخته بود، شناختی که از مواد مخدر و بیماری اعتیاد به دست آورده بودم و مهمتر از همه، همزبانی که میان ما ایجاد شده بود کمک کرد تا بتوانیم حدود هجده سال دو پسرمان را در کنار یکدیگر با آرامش نسبی تربیت کنیم؛ به طوریکه وقتی متوجه شدند پدرشان مصرفکننده بودهاند، بسیار تعجب کردند! آنها در تمام این سالها تصویری از یک زندگی عادی و آرام در کنار پدرشان داشتند و هرگز تصور نمیکردند چنین مسئلهای در زندگی خانوادگی ما وجود داشته باشد.
من این را یکی از دستاوردهای بزرگ آموزشهای آقای مهندس و کنگره۶۰ میدانم؛ اینکه یاد گرفتیم اعتیاد چیست، درمان چگونه اتفاق میافتد و چگونه میتوان با شناخت و آگاهی به جای تصمیمهای عجولانه و اقدامات نادرست، مسیر درست را شناخت. مسافرم در تمام آن سالها با کمک دانش کنگره توانست مصرفش را مهار کند و از انجام ترکهای رایج و متعدد که به ظاهر علمی و راهگشا به نظر میرسیدند؛ اما در عمل برای بسیاری از افراد نتیجهای نداشتند، پرهیز کردیم. بارها شاهد بودهایم که مسافران زیادی از جمله خود آقای مهندس هم پس از تجربه ترکهای ناموفق نهتنها به نتیجه نرسیده بودند؛ بلکه مصرفشان شدیدتر شده بود یا از یک ماده به چند ماده و مواد خطرناکتر روی آورده بودند؛ ولی خدا را شکر ما به واسطه شناختی که از کنگره۶۰ به دست آورده بودیم وارد چنین مسیرهای پرخطری نشدیم؛ با درد و تاریکی اما صبور این هجده سال را زندگی کردیم تا بالاخره آثار و پیامدهای اعتیاد در زندگیمان به نقطهای رسید که مسافرم نیز خواست تغییر و درمان را در وجودشان احساس کردند و سرانجام در شهریورماه سال ۱۴۰۲ پس از حضور دوباره در کنگره۶۰ با روش بینظیر DST و شربت OT با زحمات راهنمایشان و به دستان پرمهر آقای مهندس دژاکام عزیز به رهایی رسیدند.
وقتی به تمام این سالها نگاه میکنم، بیش از هر چیز به ارزش آموزش، شناخت و صبوری پی میبرم. شاید اگر آن روزها با کنگره۶۰ آشنا نمیشدم، اگر آموزشهای آن را دریافت نمیکردم و اگر زبان مشترکی میان من و مسافرم شکل نمیگرفت، مسیر زندگیمان بسیار متفاوت میشد. من سالها منتظر رهایی مسافرم بودم؛ اما در این مسیر خودم هم چیزهای زیادی آموختم. یاد گرفتم که عشق بهتنهایی برای درمان کافی نیست؛ آگاهی، شناخت و آموزش است که به عشق جهت میدهد و به انسان کمک میکند در سختترین شرایط، درست تصمیم بگیرد. امروز از صمیم قلب خداوند را شاکرم که با کنگره۶۰ آشنا شدم و در این مسیر از آموزشهای آقای مهندس دژاکام و جانشین راستینشان دکتر امین عزیز بهرهمند شدم؛ مسیری که نه فقط به رهایی مسافرم بلکه به آرامش و حرکت در مسیر خودآگاهی که به فرمایش راهنمای عزیزم بزرگترین نور است رسیدم. سجده شکر به جا میآورم که خداوند لذت خدمت و عشق به هستی را از طریق آموزشهای ناب کنگره، متد DST، آقای مهندس، راهنمای عزیزم، مسافرم و اعتیاد به من چشاند.
نویسنده: راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر رویا چ. رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر رویا م. رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
ارسال: راهنما همسفر ثریا (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی لویی پاستور
- تعداد بازدید از این مطلب :
214