«به نام قدرت مطلق الله»
برای اینکه در مورد بخشش بنویسم، نیاز دارم به درون خود مراجعه کنم و ببینم در کجای مسیر بخشش قرار دارم. وقتی روی این موضوع متمرکز میشوم، احساس خالی بودن میکنم و هرجوری که حساب میکنم، میبینم فقط این من بودم که مورد بخشش قرار گرفتهام.
کنگره ۶۰ جمعیت احیای انسانی است و علاوه بر درمان اعتیاد، آموزشهایی را در جهت احیای مقام انسان در اختیار انسان قرار میدهد؛ آموزشهایی نظیر سپاسگزار بودن، عدالت، عمل سالم، معرفت و یکی از مهمترین آنها، بخشش است که از آموزشهای مهم کنگره ۶۰ میباشد.
چه برای یک سفر اولی که باید هر ۲۱ روز از یکپنجم داروی مصرفی خود بگذرد و آن را ببخشد و چه برای یک سفر دومی که با ورود به مسیر بخشش میتواند خودشناسی عمیقتری را تجربه کند، در طول سال دستور جلساتی وجود دارد که به منِ مسافر تلنگر میزند تا به خواب نروم و فراموش نکنم که کجا بودم و با ورود به کنگره و درمان، چه اتفاقات خوبی برایم افتاد.
دستور جلساتی مانند «در استحکام پایههای مالی و علمی کنگره، من چه کردهام؟» یا «کمک کنگره به من و کمک من به کنگره» باعث میشوند نقاط تفکری در من به وجود بیاید تا با تمام توان خود در جهت رسیدن کنگره به اهداف خودش اقدام نمایم. درس بخشش مالی در کنگره ۶۰ کمک میکند تا من در جریان قدرت ماده و مادیات در جهان هستی قرار بگیرم و برای اینکه بتوانم وارد این خدمت شوم، بایستی ظرفیت لازم را در خودم به وجود بیاورم و چارهای ندارم جز اینکه قدرتمند بشوم.
پس وقتی نگاه میکنم و میبینم این خدمت مالی است که دارد به من خدمت میکند، به این نتیجه میرسم که هدف نهایی کنگره، رسیدن به وادی عشق و محبت است. محبت سه مرحله دارد: قلبی، زبانی و عملی. شاید من بهصورت زبانی خیلی راحت به دیگران ابراز محبت داشته باشم و از واژههای محبتآمیز استفاده کنم، ولی آیا زمانی که مشکلی برای اطرافیانم پیش میآید، میتوانم بهصورت عملی گفتههای خودم را ثابت کنم و از داشتههایم برای حل مشکل دیگران ببخشم؟!
مانند مثالی که آقای مهندس بیان میکنند: فردی سگی داشت که در حال مرگ بود و صاحبش بالای سر آن نشسته بود و گریه میکرد. رهگذری آمد و پرسید: «چه بر سر سگت آمده که گریه میکنی؟» پاسخ داد: «از گرسنگی دارد میمیرد.» شخص دوباره از او سؤال کرد: «پس چرا از آن نانی که در خورجین داری، به او نمیدهی؟!» او دوباره پاسخ داد: «من فقط میتوانم برای او گریه کنم.»
حالا این داستان منِ مسافر است که گاهی در زبان و در دل، آرزوی رهایی همه سفر اولیها و پیشرفت کنگره را دارم، ولی نهایت تلاش خودم را نمیکنم تا بهصورت عملی به این خواستهام جامه عمل بپوشانم.
پس یک قانون کلی در جهان هستی وجود دارد: اگر میخواهی وارد سرزمین عشق و محبت بشوی و شیرینی آن را تجربه کنی، بایستی از دروازههای بخشش که گاهی با درد و رنج و سختی و آتش همراه است، عبور کنی و راهی جز این نیست. به نظر من، این فرمان عقل است.
دلنوشته راهنما محترم مسافر رضا ( لژیون چهاردهم )
عکاس: مسافر امید
تایپ و ویرایش: همسفر یوسف
تنظیم و ارسال: مسافر عرفان
- تعداد بازدید از این مطلب :
128