دلنوشتهای به قلم مسافر علی
سلام به پدری مهربان و دلسوز؛ پدری که فرزندانش را در این کشتی بزرگ و پرتلاطم، میان امواجی سهمگین، تنها گذاشت. روحت شاد و قرین رحمت الهی.
سلام من به جناب مهندس حسین دژاکام؛
مهندسی برق، باهوش و مهربان که علم، معرفت، تجربیات و مهندسی را با هم درآمیخت و به زبانی ساده، در کتابی به نام «عبور از منطقه ۶۰ درجه»، آن را در اختیار من، علی، و تمام انسانهایی که خواهان رهاییاند قرار داد.
چقدر مطالب و تلاشهای شما در شناخت انسانها استادانه و به زبانی ساده بیان شده و تحولساز گشته است. چقدر صدایتان دلنواز و آرامبخش است. این حرکتی عظیم است، از رسیدن به خود تا رسیدن به خالق خود.
استاد عزیزم، چقدر خوب درک کردی که من، علی، نیازمند این آموزهها هستم و دریغ نکردی و آنها را برای همگان در قالب عشق هدیه کردی.
مهندس عزیزم، پدر مهربانم، روحت شاد. کاش الان که این دلنوشته را مینویسم میبودی. از شما سپاسگزارم و این را از شما آموختم که هر کسی کلمهای به من آموخت، سپاسگزار او باشم. برای لحظهلحظههای آموزشی که در کلاسها دیدم و شنیدم، از خداوند و از شما سپاسگزارم و برای آموزهها و معرفت جهانبینی، از استاد بزرگم، استاد امین، کمال تشکر و قدردانی را دارم.
از شما آموختم که بودن من امروز در این نقطه، به اذن و ارادهٔ اوست که من اینجام، و هر نفسی که میکشم شکرگزار قادر مطلق باشم و سپاسگزار شما، بندگان محبوب او، باشم.
و در آخر کلام... کاش... وای کاش که بودی، حالا پدرم و سرورم و بزرگم و آقایم.
مرزبان خبری: مسافر مهدی
ویرایش و ارسال خبر: مسافر مرتضی لژیون یکم
سایت نمایندگی غزالی مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
51