English Version
This Site Is Available In English

از تجربه‌های تلخ تا آرامش ماندگار؛ ره‌آورد روش DST

از تجربه‌های تلخ تا آرامش ماندگار؛ ره‌آورد روش DST

پنجمین جلسه از دوره اول سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ پارک بهار مشهد، شنبه ۱۶ آبان‌ماه ۱۴۰۵، با استادی راهنمای محترم مسافر فرهاد، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر مجید با دستور جلسه " DST و تجربه من از سایر روش ها " راس ساعت ۶صبح برگزار شد.

 

سخنان استاد: سلام دوستان فرهاد هستم مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که اجازه حضور در این جمع سرشار از عشق و محبت را به من عطا فرمود.

پیش از هر چیز، به لژیون مرزبانی اولین دوره نمایندگی پارک بهار تبریک عرض می‌کنم. همچنین انتخاب شش مرزبان محترم را که سکان اداره و مدیریت نمایندگی پارک بهار را بر عهده گرفته‌اند، تبریک می‌گویم. برای این عزیزان آرزوی موفقیت و سربلندی دارم و امیدوارم بتوانم در کنار ایشان حضور داشته باشم و از جلسات پربار پارک بهار نهایت استفاده را ببرم.

وقتی به دستور جلسه دی‌اس‌تی (DST) فکر می‌کردم، به این نتیجه رسیدم که هیچ‌چیز بهتر از بیان تجربه شخصی خودم نیست.

من شاید بیش از پانزده سال سابقه مصرف مواد و سیگار نداشتم، اما زمانی که دوره طلایی مصرف من به پایان رسید، به‌نوعی کارتن‌خواب و مجبور به مصرف شدم. در آن دوران، به هر دری زدم تا بتوانم از اعتیاد رهایی پیدا کنم. ده‌ها بار ترک سقوط آزاد و یکباره را تجربه کردم. گاهی با هزاران سختی و مشکل، موفق می‌شدم تا سه ماه مصرف نکنم؛ اما هر روز حالم بدتر و شرایط جسمی و روانی‌ام دشوارتر می‌شد.

پس از چندین بار تجربه این روش‌ها، یکی از عزیزان به من پیشنهاد کرد که به روان‌پزشک مراجعه کنم. آدرس مطبی را در بلوار کلاهدوز مشهد به من داد و من نیز مراجعه کردم.

پزشک متخصص با رویی گشاده از من استقبال کرد. چند برگ پرسش‌نامه در اختیارم قرار داد که شامل سؤالاتی درباره زندگی، شغل، مشکلات گذشته، علت روی آوردن به مصرف مواد، مدت مصرف و نوع موادی بود که استفاده می‌کردم. تمام سؤالات را پاسخ دادم و به‌اصطلاح، رزومه اعتیاد خود را در اختیار ایشان گذاشتم.

ایشان انصافاً وقت زیادی برای من صرف کرد؛ در یکی دو جلسه، هر بار حدود یک تا یک ساعت و نیم، فقط با شخص من صحبت کرد و اطلاعات زیادی درباره زندگی و تخریب‌هایی که تجربه کرده بودم، به دست آورد.

پس از آن گفت که می‌خواهیم درمان را آغاز کنیم و از این به بعد شما نیز باید همکاری کنید. من هم پاسخ دادم: اگر قصد همکاری نداشتم، نزد شما نمی‌آمدم.

پزشک پنج یا شش نوع دارو برای من تجویز کرد. البته دوستانی که در این زمینه اشراف بیشتری دارند، بهتر می‌توانند درباره این داروها و شیوه مصرف آن‌ها توضیح دهند. این اتفاق مربوط به سال ۱۳۹۰ یا ۱۳۹۱ است.

ایشان برای من یک دوره بیست‌ویک‌روزه در نظر گرفت و توضیح داد که هر دارو را در چه ساعتی از روز، قبل یا بعد از غذا و برای تنظیم خواب مصرف کنم و پس از بیست‌ویک روز مجدداً مراجعه کنم.

اما هنوز بیست‌ویک روز به پایان نرسیده بود که چنان بار سنگینی از غم و اندوه بر دلم نشست که نخستین واکنش من، بازگشت دوباره به مصرف بود. این بازگشت، تخریب‌های بسیار بیشتری به جسم، روح و روان من وارد کرد.

اگر بخواهم صادقانه بیان کنم، در روز هجدهم یا نوزدهم آن‌قدر گریه کردم که با خودم گفتم اگر قرار است این شیوه مرا به چنین وضعیتی برساند، بهتر است همان مصرف‌کننده باقی بمانم!

بعدازظهر همان روز به مطب آن پزشک مراجعه کردم. وقتی مرا دید، نخستین سؤالش این بود: «فرهاد، چه کار کردی؟»

ماجرا را برایش توضیح دادم و گفتم که فشار غم و اندوه بسیار سنگین بود و دوباره دچار لغزش شدم و مصرف کردم. ایشان گفت که دوباره با همین شیوه ادامه می‌دهیم. من نیز با احترام پذیرفتم و خداحافظی کردم؛ اما آن خداحافظی، آخرین دیدار من با آن پزشک بزرگوار بود و دیگر هرگز به آن مسیر بازنگشتم.

مدتی گذشت و شرایط من روزبه‌روز بدتر شد. یکی از عزیزان از مسئولان خراسان شمالی به من پیشنهاد کرد که به کلینیک مراجعه کنم و متادون مصرف کنم. در سه سال پایانی مصرف، با پیشنهاد ایشان به کلینیک مراجعه کردم و متادون گرفتم.

متادون نیز به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی من تبدیل شد. شاید بتوانم بگویم تلخ‌ترین تجربه زندگی‌ام، همان سه سالی بود که با کلینیک و مصرف متادون درگیر بودم. در آن دوران، صدمات و لطمات عجیبی به جسمم وارد شد که خودم تمام آن‌ها را احساس می‌کردم.

در کنار این تجربه‌ها، پیشنهادهای دیگری هم از سوی اقوام و اطرافیان مطرح می‌شد؛ اما هیچ‌کدام نتوانستند راهگشای من باشند. تخریب‌هایی که متادون به من وارد کرده بود، دیگر حتی اجازه فکر کردن به راه‌های دیگر را نیز از من گرفته بود.

تمام آن روزها گذشت تا اینکه با کنگره ۶۰ آشنا شدم.

روزی که وارد نمایندگی فردوسی مشهد شدم، با مرزبانان محترمی روبه‌رو شدم که راهنمایی و مشاوره‌ای بسیار تأثیرگذار به من ارائه کردند. آن زمان، راهنمایی تازه‌واردان به شکل امروزی مرسوم نبود؛ اما یکی از مرزبانان عزیز حدود چهل تا چهل‌وپنج دقیقه با من صحبت کرد و درباره تخریب‌هایی که بر اثر مصرف مواد به جسمم وارد شده بود، توضیح داد.

کلام حق آن مرزبان و راهنمای عزیز چنان بر من تأثیر گذاشت که برای لحظاتی میخکوب شدم. در همان چهل‌وپنج دقیقه، گویی آلبوم زندگی دوران مصرف و تمام ترک‌های سقوط آزاد خود را ورق زدم.

به‌زیبایی متوجه شدم کنگره ۶۰ چه می‌گوید و چه مسیری را پیش روی من قرار داده است. از آن پس، بدون چون‌وچرا و بدون اینکه دوباره خودم را به در و دیوار بزنم و به این‌سو و آن‌سو بروم، آموزش‌های کنگره ۶۰ را پذیرفتم و وارد نمایندگی فردوسی شدم.

همان‌طور که دبیر محترم در جلسه قبل اشاره کردند، حدود ده یا یازده ماه، هر آنچه به من گفته شد، انجام دادم و مسیر را ادامه دادم.

امروز حاصل آن آموزش‌ها این است که نزدیک به دوازده سال است مواد مخدر از زندگی من کنار رفته و آرامشی به زندگی‌ام بازگشته است که با هیچ‌چیز قابل مقایسه نیست.

تخریب‌های جسمی گذشته، امروز جای خود را به زندگی سالم‌تری داده است. با ورزش و طبیعت آشتی کرده‌ام و دوباره از زندگی لذت می‌برم.

هرکدام از شما عزیزان که ساعت پنج‌ونیم یا شش صبح حرکت می‌کنید و خود را به جلسات پارک می‌رسانید، با تمام وجود این تغییر و تحول را لمس می‌کنید.

تمام این اتفاقات، نتیجه قدرت روش DST و کلام حقی است که از زبان انسانی بزرگ بیان شد؛ انسانی که شاید هزاران سال دیگر نیز درباره بزرگی و اندیشه‌هایش سخن گفته شود.

همین کلام حق، به روش DST تبدیل شد و این روش توانست هزاران و ده‌ها هزار انسان را به زندگی بازگرداند.

امروز بسیار سپاسگزارم که این فرصت برای من فراهم شد تا با روش DST آشنا شوم و آن را در زندگی خود تجربه کنم.

به اعتقاد من، اگر انسان بخواهد هر ضد ارزشی را با زور، فشار و به‌صورت انتحاری از زندگی خود کنار بگذارد، قطعاً موفق نخواهد شد. روش DST به ما آموخت که تغییرات باید به‌صورت پله‌پله و تدریجی انجام شوند. این روش توانسته است ضد ارزش‌هایی مانند مصرف مواد مخدر، مصرف سیگار و اضافه‌وزن را از زندگی بسیاری از اعضای کنگره ۶۰ دور کند.

این اتفاقات به‌سادگی و بدون وجود یک روش اصولی و درست امکان‌پذیر نیست. همین نتایج نشان می‌دهد که با یک کلام حق و یک روش صحیح روبه‌رو هستیم.

در پایان، تنها می‌توانم این سخن را بیان کنم:

«آنچه می‌ماند کلام است و در ادامه اعمال، نقاب از رخ برمی‌دارند.»

و در نهایت:

میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است.

از اینکه با سکوت زیبایتان به صحبت‌های من گوش سپردید، بسیار سپاسگزارم.

در انتها با چای و صبحانه از دوستان حاضر پذیرایی گردید.

با تشکر از دوستان و خدمتگزاران که برای برگزاری این جلسه همکاری نمودند.

مرزبان خبری: مسافر صادق

صوت: مسافر محمدجواد لژیون۲۰ شفا

تنظیم و ارسال: مسافر احمد

 

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .