به نام عشق، آگاهی و رهایی
استاد بزرگوار، دانشمند فقید، مهندس حسین دژاکام عزیز؛
رفتن تو اگرچه اندوهی بزرگ بر دلهای ما نشاند، اما نام و اندیشهات هرگز از خاطر ما نخواهد رفت.
تو آمدی تا معنای دوباره زیستن را به انسانها بیاموزی؛ دستهای ناامید را گرفتی و چراغ امید را در دلها روشن کردی.
تو به ما آموختی که هیچ انسانی محکوم به تاریکی نیست و در پس هر شب تاریک، سپیدهای از رهایی انتظار میکشد.
چه بسیار انسانهایی که با دستان تو از ناامیدی برخاستند، چه بسیار چشمهایی که به لطف اندیشهات دوباره به زندگی خندیدند. چه بسیار خانوادههایی که گرمای عشق را دوباره احساس کردند و چه بسیار دلهایی که پس از سالها رنج، طعم آرامش را چشیدند.
شاید هیچ واژهای توان بیان بزرگی زحماتت را نداشته باشد، و شاید هیچ اشکی نتواند عمق دلتنگی امروز ما را نشان دهد.
امروز جای خالی حضورت را در میان جمعمان احساس میکنیم؛ در سکوت لحظههایی که روزگاری با آموزشهایت جان میگرفتند، در خاطراتی که با شنیدن نامت دوباره زنده میشوند، و در قلبهایی که هنوز با یاد تو به تپش درمیآیند.
تو رفتی، اما میراثت با ماست؛ هر انسانی که از تاریکی به روشنایی قدم میگذارد، هر خانوادهای که دوباره طعم آرامش را میچشد، و هر لبخندی که بر لب یک انسان رهاشده مینشیند، یادآور گوشهای از تلاش بیدریغ و اندیشه والای توست.
چراغی که تو افروختی، خاموششدنی نیست؛ این نور، راهنمای نسلها و روشنگر مسیر جهانیان خواهد بود.
ما عهد میبندیم که راهت را ادامه دهیم، با عشق، دانایی، خدمت و حرمت انسانها.
به خانواده داغدار، همراهان و اعضای سرافراز کنگره ۶۰ از صمیم قلب تسلیت میگوییم. باشد که یاد و خاطرات ارزشمند آن عزیز، تسلیبخش دلهای داغدار و مایه آرامش بازماندگان باشد.
استاد عزیز، اگرچه دیگر صدایت را در جمعمان نمیشنویم، اما پژواک آموزشهایت تا همیشه در جان ما باقی خواهد ماند.
تو رفتی، اما راهت باقی است؛ تو خاموش شدی، اما چراغی که افروختی روشن است. ما ادامهدهندگان راه تو هستیم و تا آخرین توان، پاسدار اندیشه و میراثت خواهیم بود.
یادت تا ابد در قلب ما زنده است.
نامت جاودان، راهت پررهرو و اندیشهات چراغ راه جهانیان باد.
مسافر امید، لژیون سوم (سایت)
- تعداد بازدید از این مطلب :
315