English Version
This Site Is Available In English

گروه خانواده_ از تجربه ناامیدی تا شناخت مسیر درمان

گروه خانواده_ از تجربه ناامیدی تا شناخت مسیر درمان

وقتی با مسئله اعتیاد روبه‌رو شدم، مانند بسیاری از خانواده‌ها، به دنبال راهی برای حل این مشکل بودم. در آن زمان، شناخت درستی از اعتیاد و روش درمان آن نداشتم و بیش از هر چیز می‌خواستم شرایط زندگی‌مان تغییر کند. شاید در آن روزها تصور می‌کردم اگر مصرف مواد مخدر قطع شود، همه‌ چیز درست خواهد شد؛ اما به‌مرور متوجه شدم که اعتیاد، مسئله‌ای عمیق‌تر از آن چیزی است که در ظاهر دیده می‌شود.

در مسیر آشنایی با روش‌های مختلف متوجه شدم که راه‌های متفاوتی برای درمان اعتیاد وجود دارد؛ اما آنچه برای من اهمیت داشت این بود که آیا این روش‌ها می‌توانند به درمانی پایدار و رسیدن به تعادل منجر شوند یا خیر؟ در برخی روش‌ها بیشتر بر قطع مصرف تمرکز می‌شد و من به‌عنوان یک همسفر، نگرانی‌ها و دشواری‌های این مسیر را تجربه کردم. گاهی امید به تغییر در دل خانواده زنده می‌شد؛ اما آنچه انتظارش را داشتیم، به‌طور کامل اتفاق نمی‌افتاد. همین تجربه‌ها باعث شد بیشتر به دنبال شناخت صحیح اعتیاد و راه درمان آن باشم.

زمانی که با روش DST در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ آشنا شدم، نگاهم به اعتیاد و درمان آن تغییر کرد. برای من جالب بود که در این روش، درمان تنها به قطع مصرف محدود نمی‌شود؛ بلکه جسم، روان و جهان‌بینی در کنار یکدیگر مورد توجه قرار می‌گیرند. به‌تدریج متوجه شدم که درمان اعتیاد، تنها به معنای کنار گذاشتن مواد مخدر نیست؛ بلکه بازگشت انسان به تعادل و بازیابی توانایی زندگی کردن است؛ همان‌طور که جسم برای ترمیم به زمان نیاز دارد، روان و تفکر انسان نیز باید فرصت بازسازی پیدا کنند.

یکی از تفاوت‌های مهمی که در درمان اعتیاد با روش DST مشاهده کردم، زمان‌دار بودن درمان، نظم در مصرف دارو و حرکت تدریجی بود. این روش به من آموخت که در زندگی نمی‌توان برای رسیدن به نتیجه‌ای ماندگار عجله کرد. گاهی آن‌قدر در پی رسیدن سریع به مقصد هستیم که اهمیت مسیر را فراموش می‌کنیم؛ درحالی‌که همین مسیر است که به ما آموزش می‌دهد و موجب تغییر در ما می‌شود. من به‌عنوان یک همسفر، در این مسیر تنها شاهد تغییرات مسافرم نبودم؛ بلکه خودم نیز آموزش گرفتم. آموختم که قرار نیست تمام مشکلات را یک‌روزه حل کنم یا با نگرانی و اصرار، مسیر درمان را کوتاه‌تر کنم. فهمیدم صبر کردن به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه به معنای آگاهانه حرکت کردن و فرصت دادن به مسیر درست است.

امروز روش DST برای من تنها یک روش درمانی نیست؛ بلکه مسیری است که به من آموخت برای ایجاد هر تغییری باید شناخت پیدا کرد، آموزش دید و قدم‌به‌قدم حرکت کرد. تجربه من به‌عنوان یک همسفر این است که درمان واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان فرصت داشته باشد دوباره خود را بسازد و زندگی را با نگاهی تازه تجربه کند. به این باور رسیده‌ام که گاهی بزرگ‌ترین تغییرات زندگی، نه باعجله و تصمیم‌های لحظه‌ای بلکه با حرکت‌های کوچک، منظم و پیوسته اتفاق می‌افتند.

نویسنده: همسفر عاطفه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر یگانه (لژیون دوم)
همسفران نمایندگی قشم

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .