English Version
This Site Is Available In English

ای که مرا خوانده‌ای راه نشانم بده

ای که مرا خوانده‌ای راه نشانم بده

من قبل از ورودم به کنگره در دنیای تاریکی‌ها و ناامیدی‌ها به سر می‌بردم و همیشه خدا را صدا می‌زدم تا راهی پیش پایم قرار دهد؛ زیرا اعتیاد مسافرم بسیار شدید بود و دیگر صبر و توانی برایم باقی نمانده بود.
مدام به جدایی فکر می‌کردم و ناامید و سرگردان بودم. حتی چند بار به خودکشی فکر کردم؛ چون آن‌قدر دعا و نیایش کرده بودم و پاسخی نگرفته بودم که دیگر امیدی در خود نمی‌دیدم.

دوستی داشتم که به بیماری سرطان مبتلا بود و عبارت همیشگی‌اش این بود: «ای که مرا خوانده‌ای، راه نشانم بده.» با اینکه بیمار بود و هنوز هم با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کند، همیشه امید داشت و برای مبارزه با بیماری‌اش تلاش می‌کرد.

با خودم گفتم از او الگو بگیرم. رو به خدا گفتم: خدایا، من دیگر آسایش و آرامشی ندارم، به بچه‌هایم رحم کن و راهی پیش پایم قرار بده.

از طریق یکی از دوستان که نتیجه خوبی از کنگره گرفته بود، با این مکان آشنا شدم و با حال بسیار بدی وارد کنگره شدم. چون سختی‌های زیادی کشیده بودم، هر کسی راهی پیشنهاد می‌کرد با ناامیدی آن را امتحان می‌کردم، اما وقتی به کنگره آمدم و دیدم افرادی که امروز حال خوبی دارند روزی شرایطی مشابه من داشته‌اند و مشارکت‌هایشان را شنیدم، با خودم گفتم: آیا ممکن است من هم از اینجا نتیجه بگیرم؟

وقتی سی‌دی‌های آقای مهندس و استاد امین را گوش دادم، آرامش زیادی گرفتم و امیدوار شدم که ان‌شاءالله مسافرم هم روزی از اینجا به رهایی برسد.

گاهی اوقات که حالم بد می‌شود، مشکلاتم را با راهنمای خودم در میان می‌گذارم. ایشان با راهنمایی‌های خود به من آگاهی و آرامش می‌دهند. سی‌دی‌هایی را که معرفی می‌کنند گوش می‌دهم و به‌تدریج دیدگاهم نسبت به زندگی کاملاً تغییر کرده است.

من که همیشه به جدایی فکر می‌کردم، حالا امیدوار شده‌ام و به همه چیز با عشق نگاه می‌کنم.

زمانی تفکر درستی نداشتم و انگار همه چیز در زندگی‌ام متوقف شده بود، اما اکنون با آموزش‌هایی که از راهنماها، کتاب و سی‌دی‌ها گرفته‌ام، زندگی برایم معنای دیگری پیدا کرده و آرامش بیشتری دارم.

اکنون همیشه لحظه‌شماری می‌کنم تا روز جلسه فردا برسد و بتوانم به این مکان بیایم و از آموزش‌ها و فضای آرامش‌بخش آن بهره‌مند شوم.

در گذشته همیشه انجام کارهایم را به دیگران واگذار می‌کردم، اما اکنون خودم ساعت شش صبح بیدار می‌شوم و کارهایم را انجام می‌دهم تا از جلسات و آموزش‌های کنگره جا نمانم. به‌خصوص روزهایی که جشن داریم یا خدمت‌گزاران شال دریافت می‌کنند، برایم بسیار لذت‌بخش است.

خدا را شکر می‌کنم که این عمل سالم را در مسیر زندگی‌ام قرار داد. احساس پیوند و وصل بودن به کنگره برایم بسیار ارزشمند و لذت‌بخش است و امیدوارم روزی شاهد رهایی مسافرم باشم.

نویسنده: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر پروانه (لژیون یکم)
رابط خبری: همسفر مروارید رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی‌ایران

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .