English Version
This Site Is Available In English

جهان را کسانی ساخته‌اند که نترسیده‌اند

جهان را کسانی ساخته‌اند که نترسیده‌اند

پنجمین جلسه از دوره هشتم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶۰، ویژه مسافران و همسفران نمایندگی محمدی‌پور قم با استادی پهلوان محترم مسافر عیسی، نگهبانی راهنمای محترم مسافر مجید و دبیری مسافر علی با دستور جلسه «بزرگداشت جناب مهندس دژاکام و دستاوردهای ایشان (مقالات، درمان سیگار و کاهش وزن)» پنجشنبه 14 آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام، عیسی هستم، یک مسافر.

اول از خدای خودم سپاسگزارم که اجازه داد نفس بکشم. از جناب مهندس و خانواده‌ی محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را فراهم کردند تا من به درمان برسم. از استاد سردار هم تشکر می‌کنم که وادی بخشش را در لژیون سردار به من یاد دادند.

دستاوردهای مهندس آن‌قدر زیاد است که من در حدی نیستم بخواهم درباره‌ی دستاوردهای علمی ایشان صحبت کنم؛ اما یکی‌دو تجربه‌ی شخصی دارم، مثل درمان اعتیاد با روش دی‌اس‌تی و حضور در لژیون سردار، که می‌توانم چند دقیقه درباره‌ی آن‌ها صحبت کنم.

می‌گویند: «جهان را کسانی ساخته‌اند که نترسیده‌اند.»

روزی که مهندس رهایی‌شان را اعلام کردند، گفتند: «من می‌روم صحبت می‌کنم و می‌گویم که درمان اعتیاد کشف شده است.» خانواده‌شان مخالف بودند؛ چون مهندس انسان بزرگی بودند و در زمان خودشان مهندسی نخبه به شمار می‌آمدند. به ایشان گفتند: «آبرویت می‌رود.» اما مهندس گفتند: «اگر یک نفر درمان شود و از اعتیاد نجات پیدا کند، از آبروی من مهم‌تر است.»

خداوند چنان آبرویی به مهندس داد که فکر نمی‌کنم تا قرن‌ها کسی مثل ایشان بیاید. من این موضوع را حتی در مزار مهندس هم می‌بینم. لطف خداوند شامل حال من شده و دفتر کارم در کنار همسرم، نزدیک مزار مهندس است. گاهی روزانه چهار، پنج هزار نفر به آنجا می‌آمدند. این هم یکی از دستاوردهای مهندس است.

یک روز رئیس اوقاف آنجا صدایم کرد و گفت: «ببین، موضوع چیست؟ این بنده‌ی خدا کیست؟ من مهندس را نمی‌شناسم، اما این‌همه آدم به اینجا می‌آیند و حتی یک آشغال هم روی زمین نمی‌اندازند.»

در آنجا خیرات زیادی هم انجام می‌شد. مردم از ساختمان سیمرغ آب، حلوا، خرما و چیزهای دیگری می‌آوردند؛ اما حتی یک آشغال هم روی زمین نمی‌انداختند. به او گفتم: «این کوچک‌ترین دستاورد مهندس است. اگر می‌خواهید دستاوردهای بزرگ‌تر ایشان را ببینید، بروید تحقیق کنید و کتاب‌هایشان را بخوانید.»

آن‌ها هم رفتند و تحقیق کردند. خدا شاهد است، بعد از آن، هر چیزی که در آنجا لازم می‌شد، انگار مهندس برادر خونی‌شان بود؛ با تمام توان برای فراهم‌کردنش تلاش می‌کردند. بعد از دو سه روز که با مهندس و کنگره آشنا شدند، فهمیدند که کنگره چه آبرویی به مهندس داده است.

درباره‌ی درمان دی‌اس‌تی هم قبلاً در جلسات گفته‌ام: تا حالا نشنیده‌ام یک بیمار سرطانی، مبتلا به ام‌اس یا بیماری دیگری برای تهیه‌ی دارویش برود خیابان را ببندد، شرارت کند، چاقوکشی یا دزدی کند یا مواد بفروشد؛ اما یک معتاد ممکن است برای تهیه‌ی مواد مصرفی‌اش هر کاری بکند.

ببینید اعتیاد با انسان چه کرده است و مهندس آن را از کجا به کجا رسانده است. دیگر هیچ‌جا جواب من را نمی‌داد؛ نه دکترها می‌توانستند کمکم کنند، نه بیمارستان و نه کمپ. اما من دکتر واقعی‌ام را پیدا کردم: جناب مهندس!

بعد از بیست سال اسارت و دربه‌دری از این‌طرف به آن‌طرف و چندین بار اقدام به خودکشی، به کنگره‌ی ۶۰ رسیدم. در شش ماه اول درمانم، مصرف قرص‌های اعصاب و روانم قطع شد.

بعد از مدتی پرسیدم: «آقا، هزینه‌ی برق، آب و گاز اینجا را چه کسی پرداخت می‌کند؟» گفتند: «خود اعضا.» من هم گفتم: «اجازه می‌خواهم در بخش مالی مشارکت کنم.» گفتند: «نه، هنوز زود است؛ چون سفر شما تمام نشده، نمی‌توانید.»

همان‌جا ایمانم به کنگره بیشتر شد. جای دیگری اگر با حال آشفته می‌رفتی و در حسینیه یا مسجدی می‌گفتی می‌خواهی کمک کنی، با جان و دل از تو استقبال می‌کردند؛ اما اینجا به من گفتند: «اولویت، سفر شماست، نه پول شما.»

ماه رمضان بود. گفتم: «آقا، خواهش می‌کنم اجازه بدهید.» با پانصد هزار تومان شروع کردم. وقتی خواستم این مبلغ را پرداخت کنم، به من گفتند: «نیت کن.» گفتم: «آقا، دنبال نیت خاصی نیستم؛ می‌خواهم من هم عضوی از اینجا باشم. شش ماه است از سایه‌ی اینجا، از کولر در تابستان و بخاری در زمستان استفاده می‌کنم.»

گفتند: «نیازی نیست شما این کار را انجام دهید.» اما من پانصد هزار تومان پرداخت کردم و اتفاق بسیار قشنگی در زندگی‌ام افتاد.

بعد رفتم و گفتم: «آقا، من می‌خواهم سردار بشوم.» خلاصه، سردار شدم، دنور شدم و پهلوان شدم. بعد دیدم روزبه‌روز حالم بهتر می‌شود؛ به همین دلیل خانواده‌ام را هم به کنگره آوردم.

به آن‌ها گفتم: «یک جای خوب به نام کنگره پیدا کرده‌ام و بهتر از آن، لژیون سردار است. شما هم بیایید.» همسرم را هم آوردم؛ خدا خیرش بدهد، حتی از من هم برای بخشش مشتاق‌تر بود. به او گفتم: «شما هم عضو شوید.» همسرم هم همان پله‌هایی را که من طی کرده بودم، پشت سر گذاشت.

دوستان و آشنایان به من می‌گفتند: «عیسی، چرا همسرت را می‌بری؟ مگر او مواد مصرف می‌کرده؟» می‌گفتم: «نه؛ اما خداوکیلی، ما مصرف‌کننده‌ها همسر و خانواده‌مان را خیلی اذیت کرده‌ایم. حالا که به آرامش رسیده‌ام و می‌بینم در کنگره چه اتفاق‌های خوبی برایم افتاده، چرا همسرم را در این آرامش و بهشت سهیم نکنم؟»

همه را با خودم آوردم و تک‌تک عضو شدند؛ از همسرم گرفته تا بچه‌های کوچکمان.

به آن‌ها گفتم: «ببینید، این‌طور نیست که من پولدار بوده باشم؛ من یک بچه‌ی یتیم بودم که با سختی و بدبختی بزرگ شدم. در کنگره یاد گرفتم برای اینکه چیزی داشته باشی، باید آن را بکاری.»

اگر یک کیلو یا یک گونی گندم داشته باشی و آن را سال‌ها گوشه‌ای بگذاری، یا موش آن را می‌خورد، یا رطوبت می‌گیرد و دیگر قابل کشت نیست، یا کسی آن را می‌برد. ثروت من هم همین‌طور است؛ اگر از آن استفاده نکنم، ممکن است کسی آن را ببرد و معلوم نباشد کجا و چگونه از آن استفاده کند. بنابراین باید آن را بکارم.

پول را نمی‌شود مثل گندم کاشت، اما می‌شود آن را بخشید.

در دوران پهلوانی‌ام در لژیون سردار، این موضوع را به‌خوبی تجربه کردم. نیروی منفی سراغم می‌آمد و نمی‌گذاشت ببخشم. اگر بخواهی به یک آدم خلاف‌کار کمک کنی، سریع به تو می‌گوید: «خیلی مردی!» اما اینجا نیروی منفی به من می‌گفت: «این کار را نکن، فقیر می‌شوی.»

من دیگر راهش را یاد گرفته بودم. هر وقت این افکار سراغم می‌آمد، می‌رفتم و مبلغ بخششم را بیشتر می‌کردم.

از ایجنت محترم، علی‌آقا، بابت دعوتشان تشکر می‌کنم.

ممنونم که به صحبت هایم توجه کردید.

 

در ادامه برگزاری مراسم پذیرایی بزرگداشت جناب مهندس دژاکام:

 

گروه خبری نمایندگی محمدی‌پور قم

 

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .