English Version
This Site Is Available In English

دلنوشته زیبای راهنمای محترم مسافر امیر حسین

دلنوشته زیبای راهنمای محترم مسافر امیر حسین

به امید جهانی شدن کنگره ۶۰

سلام دوستان، امیرحسین هستم، یک مسافر.
در لژیون، دستور جلسه‌ای را مطرح نمودم و سؤالی پرسیدم.احساس می‌کنم این سؤال و پاسخ اعضای لژیون به آن بسیار حیاتی و جذاب است؛ فلذا تصمیم گرفتم شرح لژیون را به‌صورت مقاله به سایت نمایندگی خوبمان ارائه دهم.
سؤال این بود:
آیا اگر کنگره تصمیم بگیرد در کشوری دیگر شروع به فعالیت کند، آن هم بدون حضور آقای مهندس، این توانایی را دارد یا خیر؟ یکی گفت: بله، می‌تواند؛ چون علم آقای مهندس هنوز پابرجاست. دیگری گفت: خیر، نه هر که سر بتراشد، قلندری داند... اگر تدبیر آقای مهندس نباشد، ممکن نیست.


نفر سوم گفت: پروفسور ویلیام وایت سال‌هاست نتوانسته این کار را انجام دهد؛ پس نمی‌شود. نفر چهارم گفت: سال‌ها نشد چون مهندسی نبود؛ پس باز هم نمی‌شود. گفت‌وگو بالا گرفت و هرکس نظرش را گفت و در انتها به این نتیجه رسیدیم: نبودن آقای مهندس قطعاً برای تک‌تک ما سخت و دشوار است.


صدای ایشان آگاهی‌بخش روزهایمان و لالایی شب‌هایمان بوده است. اما نباید چند نکته فراموش شود...  مبادا احساسات، توان علمی و عملی کنگره را زیر سؤال ببرد؟
مگر کنگره نمی‌گوید که علمی است؟ پس علم به شخص وابسته نیست. مثلاً نمی‌توانیم بگوییم قانون جاذبه برای شخصی عمل می‌کند و برای شخص دیگری فاقد تأثیر است. مگر نمی‌گوییم کنگره بر اساس قوانین هستی و شناخت آن ساخته شده است؟قوانین هستی متکی به شخص نیست و برای همه قانون است.


نمی‌توان گفت ۲+۲ برای شخصی می‌شود ۴ و برای دیگری ۵.  مگر نمی‌گوییم با روش دی‌اس‌تی، بیان ژن تغییر می‌کند و سیستم بیوشیمی احیا می‌شود؟ پس چه فرقی می‌کند شخصی که در حال درمان است، در ایران باشد یا آمریکا؟ یا چه فرقی دارد شخص اجراکننده مسلمان باشد یا مسیحی؟


مگر موش‌های آزمایشگاهی با همین روش درمان نشدند؟ اگر موش‌ها درمان شدند، پس تمام انسان‌ها در هر جای جهان درمان می‌شوند. مگر آقای مهندس عزیزمان بارها و بارها نگفته‌اند که آرزویشان جهانی شدن کنگره است؟ پس این کار قطعاً در توان یک شخص خاص نیست و نیاز به اجتماعی عظیم دارد.


مگر در پیام‌هایمان نمی‌گوییم: اگر حلاجی بر دار شود، حلاجی دیگر سر از خاک برمی‌آورد؟ پس امروز وظیفه رهبری کنگره بر دوش شخص دیگری است؛ آن هم با همان درایت و توانایی‌هایی که آقای مهندس داشتند و ایشان نیز کاملاً تحت حمایت نیروهای مثبت هستند. مگر نمی‌گوییم: بیایید این آتش ویرانگر را مهار کنیم؟


هیچ‌کجای این جمله با یک شخص خاص سخن نمی‌گوید و خطاب به جمع بیان شده است. مگر هر لژیون بعد از ۴ سال راهنمایش عوض نمی‌شود؟ مگر مرزبان‌ها، ایجنت‌ها و دیده‌بان‌ها دوره‌شان تمام نمی‌شود؟ مگر با اتمام این دوره، اختلالی به وجود می‌آید؟


هدفم از طرح این سؤال در لژیون همین بود که بگویم با از دست دادن پدر، هیچ‌چیز تمام نشده و فرزندان او وظیفه دارند وصیت او، که جهانی شدن کنگره است، را با تمام قوا در دستور کار قرار دهند و تک‌تک ما رسالتمان حرکت در این زمینه است هدفم این بود که بگویم: مبادا احساس، غم و اندوه بزرگی که بر دل ما وارد شد، ما را از حرکت بیندازد؟


این پایان باید بزرگ‌ترین آغاز را برای تک‌تک ما رقم بزند و هرگز حتی یک لحظه به این فکر نکنیم که نبودن آقای مهندس در مدیریت کنگره تأثیر منفی دارد؛ چراکه ایشان با هوش و ذکاوت خود، ساختار کنگره را طوری چیده‌اند که در صورت نبودن راهنما یا مرزبان یا ایجنت یا حتی خود ایشان، کوچک‌ترین آسیبی به سیستم وارد نشود و سیستم با نهایت قدرت و پویایی، رسالتش را انجام دهد.
از خداوند می‌خواهم صبرِ نبودن و ندیدن ایشان را بر دل تک‌تک اعضا، از جمله خودم، جاری سازد و بدانیم کنگره‌ای بودن یعنی هشیار و ایستاده زیستن، ایستاده جنگیدن و ایستاده مردن...
به امید جهانی شدن کنگره ۶۰

 

راهنمای محترم مسافر امیر حسین 

تنظیم خدمتگزاران سایت نمایندگی کوروش آذرپور

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .