English Version
This Site Is Available In English

ریشه تمام آموزش های آقای مهندس معرفت بود

ریشه تمام آموزش های آقای مهندس معرفت بود

سومین جلسه از دوره سی‌وسوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری ، ویژه مسافران، روزهای سه شنبه با استادی راهنمای محترمسافرمهدی، نگهبانی مسافرمحمد و دبیری مسافرمصطفی با دستور جلسه ((بزرگداشت آقای مهندس دژاکام ، دستاوردهای علمی، مقالات تخصصی، درمان سیگار ، کاهش وزن))  در تاریخ 12 آبانماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.


خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، مهدی هستم، یک مسافر.
ابتدا از نگهبان و دبیر عزیز تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه خدمت کنم. همچنین خداقوت می‌گویم به ایجنت عزیز، مرزبانان محترم و همه عزیزانی که در حال خدمت هستند.
دستور جلسه امروز چند بخش مهم دارد، اما یکی از مهم‌ترین بخش‌های آن، موضوع سیگار است؛ موضوعی که برای جناب آقای مهندس بسیار مهم بود. یادم می‌آید حدود هشت یا نه سال پیش، زمانی که در تهران بودیم، آقای مهندس جمله‌ای فرمودند که هیچ‌وقت آن را فراموش نکردم. ایشان گفتند: به اعتقاد من، اگر دو عنصر در وجود انسان از بین برود، انسان به‌تدریج نابود می‌شود؛ یکی خداوند و دیگری محبت. یعنی اگر این دو عنصر در وجود انسان نباشد، عملاً چیزی از انسان باقی نمی‌ماند.
می‌دانید چرا این حرف را هیچ‌وقت فراموش نکردم؟ چون خود من، تا پنج روز قبل از ورودم به کنگره ۶۰، این دو عنصر را تقریباً به‌طور کامل از دست داده بودم. نه خداوند را باور داشتم و نه نسبت به خانواده‌ام محبتی در من باقی مانده بود.
من شخصاً یک اعتقاد دارم؛ خداوند هر انسانی را هدایت نمی‌کند. نمی‌خواهم بین انسان‌ها فاصله ایجاد کنم، اما واقعیت این است که این فاصله وجود دارد. فاصله بین کسی که اینجا نشسته، در مسیر درمان است، در مسیر امید است، در مسیر ساختن است، و کسی که بیرون از کنگره هنوز درگیر اعتیاد است، هنوز امیدی ندارد که آیا شش ماه دیگر یا یک سال دیگر دوام می‌آورد یا نه، هنوز نمی‌داند آیا می‌تواند مواد را کنار بگذارد، آیا می‌تواند خانواده‌اش را دوباره به دست بیاورد یا نه. پس این فاصله واقعاً وجود دارد.
گاهی اگر انسان چشم‌هایش را باز کند، آن‌قدر محکم به این صندلی می‌چسبد که دیگر حاضر نیست آن را از دست بدهد. چون می‌فهمد اینجا چه خبر است. در کنگره می‌شنویم که سفر، حرکت از ظلمت به نور است، از تاریکی به روشنایی، از کفر به ایمان. این‌ها فقط جمله نیست؛ واقعیت است. قبل از کنگره ۶۰، برای خیلی از ما ترس بود، ناامیدی بود، کفر بود، تاریکی بود. اما اگر انسان بخواهد، همه این‌ها می‌تواند تبدیل شود به شجاعت، ایمان، آرامش و روشنایی. من شخصاً این را با تمام وجودم لمس کرده‌ام.
آقای مهندس تا آخرین لحظه‌ای که جسمشان در کنار ما بود، بهترین‌ها را برای ما می‌خواستند. هیچ تفاوتی هم بین آدم‌ها نمی‌گذاشتند. اگر سی‌دی می‌دادند، اگر گلریزان برگزار می‌شد، اگر هزینه‌ای جمع می‌شد، اگر آموزشی بود، همه‌اش برای بهتر شدن حال ما بود. اما گاهی خود ما بهترین را برای خودمان نمی‌خواهیم. گاهی خودِ ما اجازه نمی‌دهیم اتفاق خوب در زندگی‌مان بیفتد. به نظر من یکی از مهم‌ترین چیزهایی که نمی‌گذارد اتفاق خوب بیفتد، سیگار است.
هرچقدر هم که آقای مهندس خیر تو را بخواهد، هرچقدر هم که کنگره برای تو بهترین‌ها را بخواهد، اگر سیگار را جدی نگیری، یک مانع بزرگ در مسیرت باقی می‌ماند. در کنگره، حرمت معنا دارد. اما حرمت فقط مخصوص کنگره نیست؛ این جسم انسان هم حرمت دارد. وقتی درباره کتاب آسمانی صحبت می‌شد، اشاره می‌شد که یک‌سری چیزها برای جسم انسان حرام است؛ یعنی نباید وارد حریم جسم شوند. موادی مثل مواد مخدر، الکل، سیگار، و حتی افکار منفی و ذهن تاریک.
گاهی انسان نباید از بعضی خط قرمزها عبور کند. سیگار در کنگره ۶۰ یک خط قرمز است. بعضی وقت‌ها نگاه می‌کنم و می‌بینم مثلاً بیست نفر در لژیون حضور دارند، اما شاید فقط پنج نفرشان واقعاً آماده‌اند. یعنی زمین وجودشان شخم خورده، آماده شده، بذر را اگر بکاری، ده ماه بعد محصولش را برداشت می‌کنی. اما بعضی‌ها هنوز نمی‌خواهند. می‌گویند: «دوست دارم از این خط قرمز رد شوم، ببینم چه می‌شود. اگر تاوانی هم داشت، می‌دهم.»
اما مسئله اینجاست که بعضی تاوان‌ها شوخی‌بردار نیستند. ممکن است کسی بگوید از چراغ قرمز رد می‌شوم، اگر جریمه شدم، پرداخت می‌کنم. اما اگر تصادف کرد و اتفاقی افتاد، دیگر فقط جریمه نیست. ما با این افراد نامهربانی نمی‌کنیم، چون ناآگاه هستند. اگر آگاه شوند، تصمیمشان فرق می‌کند. ما راه را نشان می‌دهیم، اما اگر کسی بخواهد بیراهه برود، انتخاب خودش است. بعضی‌ها پنج سال بعد برمی‌گردند، اما بعضی‌ها باید خیلی چیزها را با رنج یاد بگیرند.
من یکی دیگر جانش را ندارم که روی این موضوع ریسک کنم. دیگر توان قمار کردن با زندگی‌ام را ندارم. آن‌قدر باخته‌ام، آن‌قدر سختی کشیده‌ام، آن‌قدر رنج برده‌ام و آن‌قدر از خانواده‌ام دور بوده‌ام که دیگر حاضر نیستم روی چیزی که در کنگره یاد گرفته‌ام قمار کنم. وقتی آقای مهندس گفتند وارد لژیون سیگار شوید، من رفتم؛ چون می‌دانستم بدِ مرا نمی‌خواهند و قرار است بهترین‌ها برای من اتفاق بیفتد.
اما درباره بزرگداشت جناب آقای مهندس؛ اگر بخواهم صحبت کنم، واقعاً باید بگویم آقای مهندس عشق بود. وادی چهاردهم، یعنی عشق. از عشق چه بگویم؟ واقعاً توضیح دادنش آسان نیست. آن‌هایی که در رکاب آقای مهندس خدمت کرده‌اند، چه راهنما، چه مرزبان، چه ایجنت، چه نگهبان، خوب می‌دانند که خدمت کردن گاهی مثل راه رفتن روی گداخته‌های آتش است. سخت است، فشار دارد، مسئولیت دارد، امتحان دارد. اما وادی چهاردهم می‌گوید همین گداخته‌ها نه‌تنها پای مرا نسوزاند، بلکه تبدیل به گلبرگ‌هایی شد که باعث گشایش قلب من شد.
خدمت در کنار آقای مهندس همین‌گونه بود. انسان روی آتش راه می‌رفت، اما این آتش او را نمی‌سوزاند؛ بلکه پخته‌ترش می‌کرد، عاشق‌ترش می‌کرد، انسان‌ترش می‌کرد. هرچه جلوتر می‌آمدی، هستی برایت عزیزتر می‌شد، آدم‌ها برایت مهم‌تر می‌شدند، حتی حیوانات و تمام مخلوقات برایت ارزش بیشتری پیدا می‌کردند. من دوازده سال است در کنگره هستم و هرچه جلوتر می‌آیم، بیشتر درگیر این عشق می‌شوم. شاید اسارت چیز خوبی نباشد، اما اسارتی که در آن عشق باشد، زیباست.
نبودن جسم آقای مهندس واقعاً سخت بود و هست. اما باید به این نکته هم توجه کنیم که هنوز راه ایشان ادامه دارد. هنوز آموزش‌های ایشان هست، هنوز ساختار ایشان هست، هنوز استاد امین و یارانشان هستند، و هنوز مسیر روشن است. باید شکرگزار باشیم که سی سال، آقای مهندس در کنار ما بودند و این بنا را برای ما ساختند.
خیلی‌ها در طوفان‌ها می‌روند. من بارها گفته‌ام این طوفان، آدم‌های زیادی را با خودش می‌برد. آن‌هایی می‌مانند که ریشه دارند. و به نظر من، ریشه تمام آموزش‌های آقای مهندس در یک کلمه خلاصه می‌شود: معرفت. ایشان معرفت را به همه ما یاد دادند. حالا هرکسی به اندازه ظرف خودش از آن برداشت کرده است.
من می‌خواهم در پایان، یک نکته مهم را هم بگویم. اینجا خانه ماست. وقتی انسان خانه خودش را دوست داشته باشد، برایش هزینه می‌کند، از آن مراقبت می‌کند، زیبایش می‌کند، خرابش نمی‌کند. اینجا همان جایی است که ما در آن زندگی‌مان را پس گرفتیم، جشن گرفتیم، آرامش گرفتیم، لبخند را به خانواده‌هایمان برگرداندیم. اگر اینجا خانه ماست، باید از آن حمایت کنیم.
یادم هست آقای مهندس می‌فرمودند گاهی فقط یک لحظه فرصت داری که آجری روی این دیوار بگذاری. اگر دیوار بالا رفت، دیگر آن فرصت از بین می‌رود و آن آجر دیگر به نام تو ثبت نمی‌شود. خواهش می‌کنم این فرصت‌ها را از دست ندهیم. اگر می‌توانیم، حمایت کنیم. اگر می‌توانیم، سهمی در این بنا داشته باشیم. اینجا متعلق به همه ماست.
خیلی ممنونم که سکوت کردید و به صحبت‌های من گوش دادید.

در ادامه جلسه رهایی مسافر مسعود از بند مواد و آغاز سفر دوم جهان بینی 


ضبط صدا: مسافر اشکان (لژیون دوم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر اشکان (لژیون دوم)
انتشار:مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .