جلسه سیزدهم از دوره سیودوم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی عطار نیشابوری به استادی همسفر زهرا، نگهبانی همسفر زهرا و دبیری همسفر اکرم با دستور جلسه: «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتابها)» روز دوشنبه ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خدا را شکر میکنم که امروز در این جایگاه و در این مکان قرار گرفتهام. دستور جلسه امروز درباره دستاوردهای مهندس حسین دژاکام است. ایشان مؤسس شرکت چشم الکترونیک بودند و مقالههایی در مورد بیماریهای اعصاب و روان داشتند. همچنین در زمینه بیماری اماس، درمان چاقی، خودشناسی و عرفان مطالعاتی انجام دادهاند. زمانی که بیماری کرونا شیوع پیدا کرده بود، ایشان محلول دیسپ را کشف کردند و در کنار آن، کرم دیسپ را نیز داشتند. من شخصاً از کرم دیسپ و شربت دیسپ استفاده کردم. پارسال، در فصل زمستان سرما نخوردم و خانوادهام هم همینطور؛ به نظر من، مصرف شربت دیسپ در این موضوع تأثیر داشت؛ اگر بخواهم در مورد دستاوردهای مهندس حسین دژاکام صحبت کنم، باید بگویم که آنقدر آگاهی ندارم که بتوانم بهطور کامل در مورد آنها توضیح بدهم، به همین دلیل میخواهم از زندگی خودم بگویم و از تأثیراتی که ایشان در زندگی من داشتهاند.
قبل از اینکه به کنگره بیایم، فراز و نشیبهای زیادی در زندگیام داشتم. در تاریکیهای زیادی بودم؛ انگار در باتلاقی گیر افتاده بودم و فقط دستوپا میزدم، بدون اینکه راهی برای نجات خودم پیدا کنم. بعضی وقتها که از خیابان رد میشدم، افرادی را میدیدم که مصرفکننده بودند و حال و روز خوبی نداشتند، بندههای خدا کنار خیابان نشسته بودند و من همیشه به آنها نگاه میکردم. چون هیچ امیدی به آینده نداشتم، با خودم میگفتم: این آینده من است، این من هستم و آیندهام از قبل ساخته شده است. تا اینکه یک روز دایی مسافرم کنگره را به ما معرفی کرد. خدا را شکر که وارد کنگره شدیم و نور واقعا در زندگی ما جریان پیدا کرد، از دل تاریکیها بیرون آمدیم. سخنان زیبایی که مهندس حسین دژاکام در فایلهای صوتی خود بیان میکردند، واقعا دلنشین بود.
تکرار این کلمات باعث شد که مفاهیم آنها در زندگی من تداعی پیدا کند، به نوعی با این کلمات زندگی کردم. در سیدی اولشان میفرمایند: با تفکر، ساختارها آغاز میشود. من اصلا نمیدانستم تفکر یعنی چه. همینطور علیاللهی زندگی میکردم؛ یعنی روزم را شب میکردم و شبم را روز. با خودم میگفتم: ما با یک مصرفکننده زندگی میکنیم، آیندهای نداریم و انگار زندگیمان به آخر رسیده است؛ اما در کنگره یاد گرفتم که باید تفکر کنم. همین که راه میافتم و از خانه به کنگره میآیم، خودش نوعی تفکر است. همین که میخواهیم کاری را انجام بدهیم، باید درباره آن تفکر کنیم. من قبلاً به دنبال حذف آدمها از زندگیام بودم و میگفتم که باید فلانی را از زندگیام حذف کنم.
همین موضوع باعث شد زندگیام به مشکل بخورد، بعد از آن هم میگفتم فلانی دیگر نباید کنار من باشد. همیشه عصبانی بودم و در ذهنم درگیری و جنگ داشتم. حتی آنقدر با خودم میجنگیدم که خودم قاضی میشدم و حکم صادر میکردم، همهچیز در دست خودم بود. واقعا روانم پریشان و افسرده بود؛ اما کمکم فهمیدم که باید خودم تفکر کنم و از یک جایی شروع کنم. تا اینکه رها کردن را یاد گرفتم. راهنمای من میگفتند: رها کن. هر وقت به جلسه میآمدم، بچهها میخندیدند و من گریه میکردم.
همین که از در کنگره وارد میشدم و چشمم به راهنما خودم میافتاد، با خودم میگفتم که ایشان ناجی زندگی من هستند؛ انگار قرار بود بدون اینکه خودم تلاشی کنم، زندگیام را نجات بدهند؛ اما ایشان به من گفتند: رها کن؛ وقتی رها کنی، همهچیز به سمت تو برمیگردد.»من یاد گرفتم رها کنم و فهمیدم که این رها کردن، در واقع، به معنای تغییر کردن خودم است. در این مسیر یاد گرفتم که دیگر به مسافرم کاری نداشته باشم و بهجای آن، روی خودم تمرکز کنم. باید میفهمیدم که جایگاه من کجاست و چه شخصیتی دارم. من مادر، همسر، دختر یک خانواده و عروس خانوادهای دیگر هستم؛ بنابراین باید جایگاه خودم را پیدا میکردم.
یاد گرفتم مسئولیت کارهایم را خودم به عهده بگیرم و برای رسیدن به چیزهایی که میخواهم، تلاش کنم. چند ماه بعد از اینکه وارد کنگره شدیم، مسافرم برگشت و گفت که من بذری کاشتهام و این بذر باید برایم نتیجه بدهد، محصول بدهد و میوه داشته باشد. خدا را شکر که مسافرم سفر بسیار خوبی داشت. سفرش را شروع کرد و با تمام نیرو وارد این مسیر شد. تمام سیدیها را بهطور کامل نوشت و سفر خوبی را پشت سر گذاشت. کمکم رفتار من هم تغییر کرد و خدا را شکر، راه را پیدا کردم. در این مسیری که قرار گرفتم، فهمیدم که باید در مسیر راستی و درستی زندگی کنم و در مسیر درست قدم بردارم.
یاد گرفتم از میان چند مسیری که پیش رویم قرار دارند، بهترین مسیر را انتخاب کنم. حالا دیگر تفکر میکنم و ذهنم آزادتر است. در این مدت فهمیدم که در یکی از سخنان مهندس حسین دژاکام میفرمایند: پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است. این جمله برای من خیلی جالب بود. همیشه با خودم میگفتم: یعنی چه که پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است؟ بعدها متوجه شدم که بله، وقتی خندهای تمام میشود، باز هم میتوان خندید، وقتی شادی امروز به پایان میرسد، شادی دیگری میتواند در ادامه آن به وجود بیاید؛ اگر امروز مشکلی پیش بیاید، ممکن است مشکلات دیگری هم در ادامه مسیر به وجود بیایند؛ اما ما میتوانیم این مشکلات را حل کنیم، به نتیجه برسیم و حتی توانایی حل مشکلات بزرگتری را هم در خودمان به وجود بیاوریم.
اما زمانی که در دل تاریکیها بودم، از کوچکترین حرفی ناراحت میشدم و بههم میریختم. من شخصا آنقدر آشفته میشدم که ناخودآگاه تمام زندگیمان هم تحت تأثیر قرار میگرفت و پریشان میشد. دوران بسیار بد و سختی بود. باز هم خدا را شکر میکنم که در این مسیر قرار گرفتم؛ چون فهمیدم که باید خودم را دوست داشته باشم، از لباس پوشیدنم لذت ببرم، از غذا خوردنم لذت ببرم و از اینکه میتوانم با دیگران معاشرت کنم، خوشحال باشم. یاد گرفتم که وقتی خودم را دوست داشته باشم، به خودم احترام بگذارم و برای خودم ارزش قائل شوم، محبت در وجودم شکل میگیرد. مهندس حسین دژاکام فرمودند: وجود انسان از سلولهایی تشکیل شده است که در کنار یکدیگر قرار میگیرند و باعث میشوند بدن سالمی داشته باشیم. خدا را شکر میکنم که این محبت در وجود من هم پدیدار شد و توانستم این محبت را به دیگران نیز انتقال بدهم.


مرزبانان کشیک: مسافر جواد و همسفر رویا
تایپیست: همسفر اسما رهجوی راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
177