English Version
This Site Is Available In English

فراتر از رهایی؛ دستاوردهای ماندگار کنگره 60

فراتر از رهایی؛ دستاوردهای ماندگار کنگره 60

ششمین جلسه از دوره نود و دوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی شادآباد با استادی راهنمای محترم مسافر محمدرضا، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر صابر با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان- مقالات علمی، درمان سیگار و کاهش وزن» روز شنبه 9 آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد


سلام دوستان، محمدرضا هستم یک مسافر
امروز که به کنگره ۶۰ نگاه می‌کنم، به این درک می‌رسم که شاید کوچک‌ترین کاری که کنگره انجام می‌دهد، درمان اعتیاد باشد؛ هرچند همین درمان اعتیاد، نقطه شروعی برای شکل‌گیری دستاوردهای بسیار بزرگ‌تر بوده است.
وقتی به دستاوردهای مهندس دژاکام نگاه می‌کنم، می‌بینم که ایشان در زمینه‌های مختلفی از جمله درمان اعتیاد، درمان سیگار، کاهش وزن، تألیف کتاب، ارائه مقالات علمی و آموزش‌های متعدد فعالیت کرده‌اند. واقعاً پرداختن به تمام این دستاوردها در یک جلسه کار بسیار دشواری است؛ اما من می‌خواهم برداشت و درک خودم را از یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان بیان کنم.
برداشت من این است که بسیاری از این دستاوردها از دل کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» بیرون آمده‌اند. اگر این کتاب را مطالعه کرده باشید، در ابتدای آن با مفهومی روبه‌رو می‌شوید که نشان می‌دهد شاید این کتاب نتواند همه را سیراب کند، اما می‌تواند از غرق شدن عده‌ای جلوگیری کند.
وقتی به محتوای این کتاب نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که موضوعات مختلفی مانند اعتیاد، سیگار، الکل، اضافه‌وزن و مسائل دیگر در آن مطرح شده‌اند. این کتاب صرفاً مجموعه‌ای از مطالب نیست؛ بلکه کتابی زاینده است که راهکار ارائه می‌دهد و مسیر حرکت را نشان می‌دهد.
من هم به اندازه خودم کتاب‌های مختلفی مطالعه کرده‌ام. در بسیاری از کتاب‌های انگیزشی می‌خوانیم که شاد باش، بخند، سپاسگزار باش و مثبت‌اندیشی را تمرین کن؛ اما سؤال اینجاست که منِ مصرف‌کننده‌ای که با مصرف شیشه و قرص وارد کنگره شده‌ام، وقتی پشت سرم ویرانه‌ای از زندگی قرار دارد و سال‌ها در مسیر اشتباه حرکت کرده‌ام، چگونه می‌توانم بخندم و شاد باشم؟
این کتاب به من راهکار می‌دهد. به من می‌آموزد که تغییر کردن، یک فرایند تدریجی است. قانون ذره‌ذره را به من نشان می‌دهد؛ اینکه باید قدم‌به‌قدم حرکت کنم تا به‌تدریج حس شادی، سپاسگزاری، دانایی و آرامش در من شکل بگیرد.
این همان تفاوتی است که من در آموزش‌های کنگره ۶۰ احساس می‌کنم. کنگره فقط به من نمی‌گوید که خوب باش؛ بلکه راه خوب بودن را به من آموزش می‌دهد.
یکی دیگر از دستاوردهای بزرگ مهندس دژاکام، ایجاد همدلی و وحدت میان انسان‌هاست.
ما در تاریخ بارها خوانده‌ایم که یکی از اتفاقات مهم در میان جوامع مختلف، ایجاد وحدت و یکپارچگی میان انسان‌ها بوده است. گاهی خود این اتحاد و همدلی، به‌اندازه دستاوردهای علمی و مادی اهمیت دارد. وقتی به کنگره ۶۰ نگاه می‌کنم، یکی از زیباترین اتفاقاتی که می‌بینم، همین همدلی است.
امروز در جامعه می‌بینیم که گاهی اعضای یک خانواده با یکدیگر قهر هستند؛ برادر با خواهر ارتباط ندارد و اعضای خانواده از رفت‌وآمد با یکدیگر خودداری می‌کنند. اما در کنگره ۶۰، انسان‌هایی را می‌بینیم که با وجود تفاوت‌های بسیار، در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.
این انسان‌ها کسانی هستند که بیماری اعتیاد را تجربه کرده‌اند، تاریکی‌ها را دیده‌اند و هرکدام داستانی از زندگی خود دارند. بااین‌حال، در اینجا در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و پیوندی عمیق میان آن‌ها شکل می‌گیرد.
گاهی می‌بینیم که یک مسافر با تمام وجود به راهنمای خود علاقه دارد و برای او احترام قائل است. این صمیمیت و محبت از کجا آمده است؟ چگونه ممکن است انسان‌هایی که شاید پیش از ورود به کنگره هیچ شناختی از یکدیگر نداشته‌اند، چنین پیوندی با هم پیدا کنند؟
به نظر من، یکی از پاسخ‌های این سؤال را باید در آموزش‌ها و جهان‌بینی کنگره ۶۰ جست‌وجو کرد؛ جایی که انسان‌ها یاد می‌گیرند یکدیگر را درک کنند، به هم احترام بگذارند و برای رشد یکدیگر تلاش کنند.
یکی دیگر از مهم‌ترین آموزش‌هایی که من از مهندس دژاکام گرفتم، فلسفه خدمت کردن است.
من در کنگره یاد گرفتم که باز شدن گره‌های زندگی من، با باز کردن گره‌های دیگران ارتباط دارد. فهمیدم که اگر می‌خواهم مشکلات خودم را حل کنم، باید بتوانم برای حل مشکلات دیگران هم قدمی بردارم.
این موضوع برای من بسیار ارزشمند است؛ زیرا فقط یاد گرفتن فلسفه خدمت کافی نیست، بلکه انسان به بستری نیاز دارد که بتواند آموخته‌های خود را در آن به کار بگیرد.
مهندس دژاکام این بستر را در کنگره ۶۰ فراهم کرده‌اند؛ بستری که من می‌توانم در آن خدمت کنم، آموزش بگیرم و به‌تدریج از انسانی که فقط به فکر خودش بوده، به انسانی تبدیل شوم که می‌تواند برای دیگران نیز مفید باشد.
وقتی به آموزش‌های ایشان و سی‌دی‌هایی که ارائه کرده‌اند نگاه می‌کنم، می‌بینم که پیام اصلی بسیاری از آن‌ها، امید، عشق و حرکت است. در این آموزش‌ها به‌جای اینکه انسان در ناامیدی و منفی‌بافی متوقف شود، به او نشان داده می‌شود که می‌تواند تغییر کند و مسیر زندگی خود را اصلاح کند.
گاهی اوقات که دلم برای مهندس دژاکام تنگ می‌شود، به سراغ سی‌دی‌های ایشان می‌روم. در این روزها، گوش دادن به آموزش‌های ایشان برای من آرامش‌بخش است و کمک می‌کند دوباره به مسیر و هدف خودم توجه کنم.
البته من می‌دانم که صرفاً گوش دادن به صحبت‌های ایشان کافی نیست. باید تلاش کنم صفات خودم را تغییر بدهم و در عملکردم به آن آموزش‌ها نزدیک شوم؛ زیرا ارزش واقعی آموزش زمانی مشخص می‌شود که بتوانم آن را در زندگی خودم اجرا کنم.
یکی دیگر از دستاوردهای بسیار مهم کنگره ۶۰، آموزش بخشش و رهایی از وابستگی‌هاست.
برای من بسیار جالب است که چگونه یک انسان می‌تواند به چیزی وابسته باشد و حتی تصور کند که بدون آن قادر به زندگی نیست، اما با آموزش صحیح، به‌تدریج از آن رها شود.
من به‌عنوان یک مصرف‌کننده، زمانی مواد مخدر را از بسیاری از مسائل زندگی‌ام مهم‌تر می‌دانستم. اما آموزش‌هایی که در کنگره دریافت کردم، به من کمک کرد تا مسیر دیگری را تجربه کنم و به‌تدریج از این وابستگی فاصله بگیرم.
همین موضوع را در درمان سیگار هم می‌بینیم. گاهی وابستگی به سیگار آن‌قدر عمیق است که انسان حتی نمی‌تواند تصور کند روزی بدون آن زندگی کند؛ اما در کنگره یاد می‌گیرد که رهایی امکان‌پذیر است.
همچنین در موضوع اضافه‌وزن، خود من در کنگره توانستم نزدیک به سی کیلوگرم وزن کم کنم و با روش صحیح غذا خوردن آشنا شوم. برای من مهم‌تر از عددی که روی ترازو می‌بینم، آموزشی است که درباره اصلاح عادت‌ها و تغییر رفتارها دریافت کرده‌ام.
به نظر من، این‌ها فقط نمونه‌هایی از دستاوردهای کنگره ۶۰ هستند؛ دستاوردهایی که به انسان کمک می‌کنند در بخش‌های مختلف زندگی خود تغییر کند.
موضوع دیگری که برای من اهمیت زیادی دارد، مسئله خدمت بدون چشم‌داشت است.
امروز در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که مسائل اقتصادی و مشکلات معیشتی، گاهی نگاه انسان‌ها را به پول و منافع شخصی محدود می‌کند. در چنین شرایطی، وقتی می‌بینیم انسان‌هایی بدون انتظار دریافت پول، وقت و انرژی خود را صرف کمک به دیگران می‌کنند، باید از خودمان بپرسیم چه چیزی باعث این اتفاق شده است.
اگر بیرون از کنگره به کسی بگوییم که می‌خواهیم بدون دریافت دستمزد به انسان‌ها کمک کنیم، شاید با تعجب به ما نگاه کند و بپرسد: «چقدر پول می‌گیری؟»
اما من در کنگره یاد گرفتم که خدمت کردن، همیشه برای دریافت پول یا منفعت مادی نیست. گاهی ارزش یک خدمت در تغییری است که در زندگی یک انسان ایجاد می‌کند.
این نگاه را من در کنگره آموختم و یکی از ارزشمندترین آموزش‌هایی است که دریافت کرده‌ام.
موضوع دیگری که می‌خواهم به آن اشاره کنم، کامل شدن درمان اعتیاد با درمان سیگار است.
من شاید در زندگی‌ام بارها از موفقیت‌های مختلف خودم احساس رضایت کرده باشم، اما هیچ‌وقت به‌اندازه زمانی که به‌عنوان راهنمای سیگار خدمت کردم، از خودم احساس رضایت نداشتم.
برای من، راهنمایی سیگار تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش بود. کسانی که این مسیر را طی کرده‌اند، می‌دانند که رهایی از سیگار چه حس متفاوتی دارد.
در کنگره تأکید می‌شود که درمان اعتیاد با درمان سیگار کامل می‌شود. این موضوع برای من یک پیام مهم دارد: گاهی ممکن است انسان از مصرف مواد مخدر رها شده باشد، اما هنوز بعضی از رفتارها و نگرش‌های گذشته در وجودش باقی مانده باشند.
در آموزش‌های جهان‌بینی، به اهمیت شناخت و اصلاح این رفتارها اشاره می‌شود. به نظر من، درمان زمانی عمیق‌تر و کامل‌تر می‌شود که انسان علاوه بر کنار گذاشتن ماده مصرفی، بتواند نگرش و رفتارهای خود را نیز تغییر دهد. بنابراین، درمان فقط به قطع مصرف محدود نمی‌شود؛ بلکه به تغییر درونی انسان هم مربوط است.
دوستان عزیز، من در این صحبت‌ها تلاش کردم تنها به بخشی از دستاوردهای مهندس دژاکام اشاره کنم. واقعیت این است که وقتی به مجموعه کارها و آموزش‌های ایشان فکر می‌کنم، احساس می‌کنم بیان تمام آن‌ها در چند دقیقه امکان‌پذیر نیست.
اما اگر بخواهم به ریشه بسیاری از این دستاوردها اشاره کنم، به یک کلمه می‌رسم: محبت.
من به این باور رسیده‌ام که اگر محبت در وجود انسان نباشد، بسیاری از این کارها امکان‌پذیر نخواهد بود.
در صحبت‌هایی از مهندس دژاکام نقل شده است که این پرسش مطرح می‌شود: چگونه با وجود پیشرفت‌های علمی و تلاش دانشمندان و پزشکان، یافتن راه‌حل برای برخی مشکلات دشوار بوده است، درحالی‌که مسیر درمان اعتیاد در کنگره ۶۰ با روشی مشخص و قابل آموزش دنبال شده است؟
به نظر من، یکی از ویژگی‌های مهم این مسیر، نگاه انسانی و محبت‌آمیزی است که در آن وجود دارد. محبتی که باعث می‌شود انسان به فکر رهایی دیگران باشد، برای آن‌ها وقت بگذارد و دانش و تجربه خود را در اختیارشان قرار دهد.
من این نوع نگاه را در کنگره ۶۰ شناختم و درک کردم که محبت فقط یک احساس نیست؛ بلکه می‌تواند در قالب آموزش، خدمت، مسئولیت‌پذیری و کمک به دیگران نمود پیدا کند.
اگر بخواهم تمام صحبت‌هایم را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم که کنگره ۶۰ فقط محل درمان اعتیاد نیست؛ بلکه بستری است برای آموزش زندگی، شناخت خود، اصلاح رفتارها، خدمت کردن و تجربه محبت.
من بابت تمام آموزش‌هایی که در این مسیر دریافت کرده‌ام، سپاسگزارم و امیدوارم بتوانم در عملکرد خودم، حتی به‌اندازه ذره‌ای، به آنچه آموخته‌ام نزدیک شوم. در پایان، از همه دوستانی که به صحبت‌های من گوش دادند، تشکر می‌کنم.
سپاسگزارم که به صحبت‌های من گوش دادید.

تایپ و ارسال: خدمتگزاران سایت شادآباد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .