English Version
This Site Is Available In English

آقای مهندس دژاکام، به تمام معنا و با تمام وجود، انسانی عاشق بودند

آقای مهندس دژاکام، به تمام معنا و با تمام وجود، انسانی عاشق بودند

دومین جلسه از دوره سی‌وسوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری ، ویژه مسافران، روزهای سه شنبه با استادی راهنمای محترم همسفرمحمد، نگهبانی مسافرمحمد و دبیری مسافرمصطفی با دستور جلسه(( دستاوردهای علمی مهندس دژاکام، کتاب ها چهارده وادی برای رسیدن به خود _ چهارده مقاله))  در تاریخ 28 مهرماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.


خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، محمد هستم، یک همسفر.
خیلی خوشحالم. شعبه عطار همیشه برای من انرژی خیلی خوبی دارد و هر وقت اینجا می‌آیم، حس خوبی می‌گیرم. خدا را بی‌نهایت شکر می‌کنم و از مهران عزیز هم تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من گذاشت تا امروز دوباره در بین شما عزیزان باشم.
اتفاقی که برای آقای مهندس افتاد، این بود که ایشان سفر اصلی را شروع کردند و به جایی رفتند که باید می‌رفتند. با توجه به فرمانی که برای آقای مهندس صادر شده بود، حتماً ایشان در ادامه، مأموریت‌ها و کارهای دیگری دارند و باید در جاهای دیگری حضور پیدا کنند و مسئولیت‌های دیگری را به انجام برسانند؛ مسائلی که شاید از حوزه تفکر و درک ما خارج باشد.
دستور جلسه امروز درباره کتاب «۱۴ مقاله» است. به نظر من، کتاب «۱۴ مقاله» کتابی بسیار ارزشمند و مبتنی بر پایه‌های علمی و تجربی است. آقای مهندس در مسیر کنگره، تجربه‌های خود را به‌صورت مقاله ثبت کردند و همین تجربه‌ها، پایه علمی این کتاب را شکل داده است. اصلاً مقالاتی که در کتاب «۱۴ مقاله» آمده، در کنفرانس‌ها و جشنواره‌های مختلف مورد توجه قرار گرفته‌اند و بسیاری از آن‌ها در حوزه درمان اعتیاد بسیار کاربردی و اثرگذار بوده‌اند.
بعد از آن، به کتاب «عشق؛ ۱۴ وادی برای رسیدن به خود» می‌رسیم. واقعاً چه کسی غیر از آقای مهندس می‌توانست چنین کتابی را بنویسد؟ گفتنِ واژه عشق شاید آسان باشد و ما خیلی راحت بگوییم «کتاب عشق»، اما عاشق بودن بسیار سخت است. انسان باید سال‌های سال تلاش کند تا به عاشقی برسد، چون همین عاشق بودن است که انسان را در مسیر تکامل قرار می‌دهد.
آقای مهندس، به تمام معنا و با تمام وجود، انسانی عاشق بودند. دریافت‌هایی که من از ایشان دارم، چه از کتاب «۱۴ وادی» و چه از صحبت‌هایشان، این است که این مسیر از وادی اول، یعنی تفکر، آغاز می‌شود و کم‌کم ما را به جایی می‌رساند که بفهمیم فرمان عقل چقدر اهمیت دارد و چگونه باید از آن استفاده کنیم. در نهایت هم ما را به مرحله آخر، یعنی عشق، می‌رساند.
وقتی کتاب عشق را می‌خوانم، یاد منطق‌الطیر عطار می‌افتم؛ همان داستان سیمرغ. در ابتدا به همه پرندگان گفته شد بیایید به دنبال سیمرغ برویم. آن‌ها راه افتادند و در پایان، وقتی فقط سی پرنده به مقصد رسیدند، فهمیدند که خودشان سیمرغ هستند و هر کدام بخشی از آن حقیقت‌اند. کتاب «۱۴ وادی» هم برای من همین معنا را دارد؛ همه ما را آرام‌آرام جلو می‌برد تا در نهایت به ما بگوید شما هم بخشی از عشق هستید و می‌توانید عاشقی را یاد بگیرید.
من دو دستاورد را که از آقای مهندس برایم خیلی مهم بوده، همیشه در صحبت‌هایشان دنبال می‌کردم و سعی داشتم الگوی خودم قرار بدهم.
مورد اول، «جهت» آقای مهندس بود. ایشان در زندگی همیشه جهت داشتند و در مسیر درست و روشن حرکت می‌کردند. من واقعاً از این ویژگی ایشان لذت می‌بردم. آقای مهندس انسانی بسیار مثبت‌اندیش بودند و همیشه جهت مثبت داشتند. در همه سی‌دی‌هایشان، وقتی خودشان را معرفی می‌کردند، بلافاصله جهت‌شان را هم مشخص می‌کردند؛ می‌گفتند: «حال من خوب است، امیدوارم حال شما هم خوب باشد.» این یعنی اعلام یک جهت روشن، مثبت و سازنده.
من هیچ‌وقت ندیدم که در جهت آقای مهندس، ناله، گله یا شکایت وجود داشته باشد. یادم نمی‌رود در یکی از جلسات تهران، کودکی در جلسه گریه می‌کرد و آقای مهندس چیزی گفتند که با اینکه در ظاهر تند بود، اما آن‌قدر جهتش مثبت و شیرین بود که همه خندیدند و لذت بردند. یعنی ایشان حتی در همان لحظه هم می‌توانستند کلام را طوری به کار ببرند که باعث شور، نشاط و شعف جمع شود. من این جهت را خیلی در کنگره دریافت کردم و سعی کردم در زندگی خودم هم از آن استفاده کنم. واقعاً ویژگی بسیار آموزنده و ارزشمندی بود.
مورد دوم، «قدرت خلق» آقای مهندس بود. ببینید، ما می‌گوییم انسان جزئی از خداوند است؛ یعنی صفات خداوند را در وجود خود دارد. یکی از این صفات، صفت خالق بودن است. البته خالق بودن ما با خالق بودن خداوند تفاوت دارد. اول اینکه قدرت خلق خداوند نامحدود است، اما قدرت خلق ما محدود است. ما هم می‌توانیم خلق کنیم، اما در یک محدوده مشخص. دوم اینکه صفات در ذات خداوند مطلق و کامل است، اما در ما نیاز به رشد، آموزش و پرورش دارد.
آقای مهندس این صفت، یعنی قدرت خلق، را به‌خوبی درک کرده بودند و به آن ایمان داشتند؛ ایمانی بسیار محکم. من هیچ‌وقت ندیدم که در مسیر خلق کردن، دل‌شان بلرزد یا عقب‌نشینی کنند. وقتی از همان ابتدا از «آکادمی» صحبت می‌کردند، در واقع داشتند چیزی را خلق می‌کردند. در آن زمان شاید چنین چیزی وجود خارجی نداشت، اما ایشان آن را دیدند، باور کردند و بعد خلقش کردند. دانشگاه، آکادمی، و کنگره ۶۰ به‌عنوان یک دانشگاه، همه این‌ها در ابتدا فقط یک نگاه و یک باور بودند، اما آقای مهندس با قدرت، ایمان، پشتکار و تلاش آن‌ها را به واقعیت تبدیل کردند. در هر بخشی از کنگره، هر قانونی که به ثبت می‌رسید، می‌شد قدرت خلق را در آن دید. ایشان مطمئن بودند که آن اتفاق خواهد افتاد و با پشتکار فراوان آن را به سرانجام می‌رساندند. آقای مهندس بسیار سخت‌کوش، مهربان و دوست‌داشتنی بودند. چهره‌شان هم گویای همین ویژگی‌ها بود. همه شما ایشان را دیده‌اید؛ وقتی لبخند می‌زدند، انگار به همه لبخند می‌زدند.
یکی دیگر از ویژگی‌های مهم آقای مهندس، عدالت و یکسان دیدن آدم‌ها بود. یادم هست در اواخر، وقتی کسی رهایی می‌گرفت، دیگر بچه‌ها را در آغوش نمی‌گرفتند. یک روز من رفتم و گفتم: «آقا مهندس، می‌شود ایشان را بغل کنید؟» گفتند: «محمد، اگر این یک نفر را بغل کنم، باید همه را بغل کنم.» یعنی نگاه‌شان این بود که اگر قرار است کاری انجام شود، باید برای همه باشد، بدون استثنا. اگر هم قرار نیست انجام شود، برای هیچ‌کس نباید باشد. این نوع نگاه، نشان‌دهنده عدالت و نظم فکری ایشان بود.
خوشا به حال آقای مهندس، و خوشا به حال ما که در این مسیر قرار گرفتیم. واقعاً باید افتخار کنیم که به ما اجازه داده شد در این راه باشیم و به هر شکلی که بوده، سهمی هرچند کوچک از این بازی زیبا داشته باشیم؛ اینکه کمی از لذت‌های این مسیر را درک کنیم و کمی از برکات آن را بچشیم.
من اعتقاد دارم آقای مهندس همیشه زنده‌اند. می‌دانید چرا؟ چون اگرچه از نظر فیزیکی دیگر در میان ما نیستند و به سفر خود رفته‌اند، اما ما هستیم و داریم این مسیر را ادامه می‌دهیم. همین که امروز همه ما اینجا نشسته‌ایم و راه را ادامه می‌دهیم، یعنی ایشان زنده‌اند. چون عشقِ آقای مهندس، و عشقی که در وجود ایشان بود، این بستر را برای ما هموار کرد و این مسیر را برای ما ساخت.
خیلی از انسان‌های بزرگ در طول تاریخ عشق را دریافت کردند و به آن رسیدند، اما همه آن‌ها قدرت انتقالش را نداشتند. آقای مهندس انسانی بسیار توانمند بودند که هم عشق را دریافت کردند و هم قدرت انتقال آن را به دیگران داشتند. همچنین توانستند اطلاعات و آموزش‌های کنگره ۶۰ را به ما منتقل کنند. ما هم ان‌شاءالله از این موهبت استفاده می‌کنیم، مسیر را ادامه می‌دهیم و حال‌مان روزبه‌روز بهتر و بهتر می‌شود.
به افتخار خودتان.

در ادامه با غذای نذری از تمامی اعضا پذیرایی شد:


ضبط صدا: مسافر اشکان (لژیون دوم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر اشکان (لژیون دوم)
انتشار:مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .