English Version
This Site Is Available In English

دلنوشته مسافر امیر

دلنوشته مسافر امیر

به نام پرودگاری که در ساعات تاریک زندگیمان به ما امید میدهد .

روایت زندگی، تلاش‌ها، کشفیات و میراث ماندگار بنیان‌گذار کنگره ۶۰

وقتی می‌خواهم درباره مهندس حسین دژاکام بنویسم، احساس می‌کنم با یک زندگی معمولی روبه‌رو نیستم؛ با داستان انسانی روبه‌رو هستم که از دل تجربه‌های دشوار زندگی، راهی برای شناخت اعتیاد و کمک به انسان‌های گرفتار پیدا کرد. انسانی که تجربه شخصی خود را به تحقیق و آموزش تبدیل کرد و نتیجه تلاش‌هایش، امروز در زندگی انسان‌های بسیاری دیده می‌شود.
من به‌عنوان یک مسافر کنگره ۶۰، وقتی به زندگی مهندس دژاکام نگاه می‌کنم، بیشتر از هر چیز به این موضوع فکر می‌کنم که چگونه یک انسان می‌تواند از دل تاریکی عبور کند، مسئله‌ای را که سال‌ها با آن دست‌وپنجه نرم کرده است بشناسد و راهی را پیدا کند که دیگران نیز بتوانند از آن استفاده کنند.
برای شناخت بهتر این مسیر، باید به مراحل مختلف زندگی ایشان نگاه کنیم؛ از دوران کودکی و تحصیل گرفته تا فعالیت‌های علمی و صنعتی، سال‌های درگیری با اعتیاد، کشف روش درمان تدریجی، تأسیس کنگره ۶۰ و گسترش آموزش‌هایی که امروز بخش مهمی از زندگی بسیاری از مسافران و همسفران را تشکیل می‌دهد.
۱. دوران کودکی؛ آغاز مسیری همراه با تلاش
مهندس حسین دژاکام در ۲۵ آبان ۱۳۲۸ در محله قدیمی ارگ شهر کرمان متولد شدند. دوران کودکی ایشان در خانواده‌ای پرجمعیت و با شرایط اقتصادی معمولی سپری شد.
زندگی از همان سال‌های نخست به ایشان آموخت که برای رسیدن به خواسته‌ها باید تلاش کرد. دوران تحصیل نیز برای ایشان خالی از دشواری نبود و بخشی از هزینه‌های زندگی و تحصیل با کار کردن تأمین می‌شد.
ایشان در نوجوانی به موسیقی علاقه‌مند شدند و نواختن ساز ترومپت را فرا گرفتند. در کنار این علاقه، مسیر تحصیل را نیز ادامه دادند و با پشتکار توانستند دوره هنرستان را به پایان برسانند.
وقتی به این بخش از زندگی مهندس دژاکام فکر می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که مسیرهای بزرگ همیشه از شرایط آسان آغاز نمی‌شوند. گاهی انسان در همان روزهای دشوار، تجربه‌هایی به دست می‌آورد که بعدها در ساختن آینده‌اش نقش مهمی ایفا می‌کنند.
۲. تحصیلات دانشگاهی؛ ورود به دنیای مهندسی
در سال ۱۳۴۸، مهندس دژاکام در دانشگاه علم و صنعت ایران پذیرفته شدند و در رشته مهندسی الکتروتکنیک به تحصیل پرداختند. به دلیل نیاز به کار، تحصیلات دانشگاهی را در کنار فعالیت‌های شغلی دنبال کردند و در سال ۱۳۵۶ فارغ‌التحصیل شدند.
تحصیل در رشته مهندسی، ذهن ایشان را با تحلیل، بررسی سیستم‌ها، پیدا کردن اشکالات و رسیدن به راه‌حل آشنا کرد. این نوع نگاه بعدها در بررسی مسئله اعتیاد نیز اهمیت پیدا کرد.
یک مهندس برای پیدا کردن اشکال در یک دستگاه، تنها به ظاهر آن نگاه نمی‌کند؛ بلکه عملکرد اجزا، ارتباط میان آن‌ها و علت ایجاد اختلال را بررسی می‌کند. همین نگاه تحلیلی، بعدها در تلاش‌های مهندس دژاکام برای شناخت سازوکار اعتیاد و یافتن راه درمان نیز قابل مشاهده بود.
به باور من، یکی از نکات قابل تأمل در زندگی ایشان همین موضوع است که دانش و تجربه‌ای که در یک زمینه به دست آورده بودند، بعدها در مسیری متفاوت برای شناخت یک مسئله انسانی به کار گرفته شد.
۳. فعالیت‌های شغلی و صنعتی؛ تجربه‌ای فراتر از تحصیل
مهندس دژاکام پس از ورود به دانشگاه، فعالیت‌های شغلی خود را نیز ادامه دادند و در زمینه تجهیزات مخابراتی، دستگاه‌های تلفن و سیستم‌های صنعتی تجربه کسب کردند.
ایشان علاوه بر فعالیت‌های فنی، در زمینه تحقیق و طراحی چشم‌های الکترونیکی نیز فعالیت داشتند. این تحقیقات با هدف کاربردهای صنعتی و افزایش ایمنی انجام شد و در ادامه به طراحی و تولید چشم‌های الکترونیکی در ایران انجامید.
این بخش از زندگی ایشان نشان می‌دهد که علاقه به تحقیق و پیدا کردن راه‌حل، پیش از شکل‌گیری روش درمان اعتیاد نیز در زندگی‌شان وجود داشته است.
البته مسیر فعالیت‌های اقتصادی و صنعتی ایشان همواره هموار نبود و مشکلات مختلف، از جمله پیامدهای اعتیاد و دشواری‌های مالی، بر بخشی از این فعالیت‌ها تأثیر گذاشت.
وقتی به این مرحله از زندگی مهندس دژاکام نگاه می‌کنم، می‌بینم که زندگی انسان همیشه مطابق برنامه پیش نمی‌رود؛ اما آنچه اهمیت دارد، نحوه برخورد با مشکلات و تلاشی است که برای پیدا کردن راهی تازه انجام می‌دهد.
۴. علاقه به شناخت انسان و جست‌وجوی حقیقت
مهندس دژاکام در کنار تحصیلات مهندسی و فعالیت‌های صنعتی، به مطالعه موضوعاتی مانند انسان‌شناسی، روان‌شناسی، فلسفه، تاریخ، عرفان و خودشناسی نیز علاقه داشتند.
این مطالعات به‌تدریج جدی‌تر شد و با تجربه شخصی ایشان از اعتیاد ارتباط پیدا کرد. پرسش‌هایی درباره انسان، ذهن، رفتار، وابستگی و راه رهایی، به بخش مهمی از دغدغه‌های فکری ایشان تبدیل شد.
در واقع، ایشان به دنبال پاسخ این پرسش بودند که چرا انسان با وجود آگاهی از آسیب‌های اعتیاد، ممکن است همچنان درگیر آن بماند و چرا بسیاری از روش‌های رایج ترک، به نتیجه پایدار نمی‌رسند.
این پرسش‌ها تنها موضوعاتی نظری نبودند؛ بلکه با زندگی شخصی ایشان ارتباط مستقیم داشتند. همین ارتباط، انگیزه بررسی عمیق‌تر مسئله اعتیاد را تقویت کرد.
۵. سال‌های درگیری با اعتیاد؛ تجربه‌ای دشوار و طولانی
مهندس دژاکام از سال ۱۳۵۸ مصرف مداوم مواد مخدر را آغاز کردند. مصرف ایشان در طول زمان شکل‌های مختلفی پیدا کرد و با وجود تلاش‌های متعدد برای کنار گذاشتن مواد، راه رهایی پایدار به دست نیامد.
ایشان بارها روش‌های مختلف ترک را تجربه کردند؛ اما نتیجه این تلاش‌ها آن چیزی نبود که انتظار داشتند. تجربه بازگشت به مصرف، خستگی جسمی و روانی و دشواری‌های زندگی، مسئله اعتیاد را به یکی از مهم‌ترین چالش‌های زندگی‌شان تبدیل کرد.
در این سال‌ها، اعتیاد تنها بر وضعیت جسمی ایشان تأثیر نداشت؛ بلکه بر جنبه‌های مختلف زندگی، فعالیت‌های شغلی و شرایط خانوادگی نیز اثر گذاشت.
یکی از نکات مهم در زندگی مهندس دژاکام این بود که ایشان پس از تجربه ناکامی‌های متعدد، مسئله را رها نکردند. به‌تدریج به این نتیجه رسیدند که برای رسیدن به درمان، باید صورت مسئله اعتیاد را از نو بررسی کنند.
به نظر من، این بخش از زندگی ایشان اهمیت زیادی دارد؛ زیرا گاهی انسان بارها برای تغییر تلاش می‌کند، اما تا زمانی که علت اصلی مشکل را نشناسد، ممکن است دوباره به نقطه آغاز بازگردد.
۶. ناکامی در ترک؛ آغاز پرسش‌های تازه
تجربه روش‌های مختلف ترک، پرسش‌های جدی‌تری را برای مهندس دژاکام ایجاد کرد.
ایشان به این موضوع توجه کردند که چرا کنار گذاشتن مواد، به‌تنهایی همیشه به بازگشت تعادل جسمی و روانی منجر نمی‌شود. چرا بعضی افراد پس از ترک، با مشکلاتی روبه‌رو می‌شوند که ادامه مسیر را برایشان دشوار می‌کند؟ و چرا بازگشت به مصرف در بسیاری از موارد اتفاق می‌افتد؟
این پرسش‌ها باعث شد نگاه ایشان از یک تلاش ساده برای قطع مصرف فراتر برود و به سمت بررسی سازوکارهای جسمی و روانی اعتیاد حرکت کند.
مهندس دژاکام به این برداشت رسیدند که اعتیاد را نمی‌توان تنها با اراده یا تصمیم فرد توضیح داد؛ بلکه باید تغییراتی را که در عملکرد بدن ایجاد می‌شود نیز در نظر گرفت.
در این مرحله، تجربه شخصی با ذهنیت مهندسی و علاقه به تحقیق پیوند خورد. ایشان به‌جای تکرار روش‌هایی که برایشان نتیجه پایدار نداشت، تلاش کردند راهی متفاوت پیدا کنند.
۷. کشف روش درمان تدریجی DST
یکی از مهم‌ترین مراحل زندگی مهندس دژاکام، رسیدن به روش درمان تدریجی یا DST بود.
این روش در بهمن‌ماه سال ۱۳۷۵ و پس از سال‌ها تجربه، بررسی و تلاش شکل گرفت. یکی از نکات مهم در این فرایند، توجه به نظم در زمان و میزان مصرف بود؛ تجربه‌ای که با الهام از نظم وعده‌های ماه رمضان نیز ارتباط داشت.
در این رویکرد، به‌جای قطع ناگهانی مواد، مصرف در چارچوب یک برنامه منظم و به‌صورت تدریجی کاهش پیدا می‌کند. هدف، فراهم کردن فرصت برای بازسازی عملکردهای جسمی و حرکت به سوی تعادل است.
در نگاه مهندس دژاکام، درمان اعتیاد به زمان، نظم و برنامه نیاز دارد. همان‌طور که تخریب‌های ایجادشده در طول زمان، یک‌شبه به وجود نیامده‌اند، بازسازی و رسیدن به تعادل نیز نیازمند طی شدن یک فرایند است.
این روش، حاصل یک تجربه لحظه‌ای نبود؛ بلکه نتیجه سال‌ها درگیری با اعتیاد، تجربه روش‌های ناموفق و تلاش برای شناخت دقیق‌تر مسئله بود.
البته باید توجه داشت که روش درمانی DST، چارچوب درمانی کنگره ۶۰ است و درمان اعتیاد باید متناسب با شرایط هر فرد و با نظارت متخصصان واجد صلاحیت انجام شود.
۸. رهایی شخصی؛ پایان یک مرحله و آغاز مسئولیتی تازه
مهندس دژاکام پس از اجرای روش تدریجی، در ۱۴ آذر ۱۳۷۶ به رهایی رسیدند.
این مرحله نقطه عطفی در زندگی ایشان بود؛ زیرا تجربه‌ای که سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش کرده بودند، به نتیجه رسیده بود.
اما اهمیت این اتفاق تنها در رهایی شخصی خلاصه نمی‌شد. پس از آن، مسئله مهم‌تری پیش روی ایشان قرار گرفت: چگونه می‌توان این تجربه و دانشی را که به دست آمده بود، در اختیار دیگران قرار داد؟
ایشان به این نتیجه رسیدند که اگر راهی برای درمان پیدا شده است، باید آن را به شکلی منظم و قابل آموزش در اختیار افرادی قرار داد که با مسئله مشابهی روبه‌رو هستند.
از همین‌جا، مسیر زندگی ایشان وارد مرحله تازه‌ای شد؛ مرحله‌ای که در آن، مسئولیت کمک به دیگران و انتقال تجربه، جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد.
۹. تدوین تجربه‌ها و نگارش کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر»
یکی از نخستین گام‌های مهم برای انتقال این تجربه، تدوین مطالب و نگارش کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» بود.
این کتاب به شرح مسیر دشوار درمان، شناخت اعتیاد و حرکت تدریجی به سوی تعادل می‌پردازد. عنوان کتاب نیز تصویری از شرایط سختی ارائه می‌دهد که انسان برای عبور از آن به زمان، آموزش و حرکت مستمر نیاز دارد.
در این اثر، درمان به‌عنوان یک فرایند تدریجی مطرح می‌شود؛ مسیری که در آن، فرد باید شرایط خود را بشناسد و با نظم و برنامه حرکت کند.
برای من، اهمیت این کتاب در این است که تجربه‌ای شخصی را به یک منبع آموزشی تبدیل کرده است؛ تجربه‌ای که می‌تواند زمینه تفکر و شناخت بیشتر را برای افراد دیگری فراهم کند.
۱۰. شکل‌گیری کنگره ۶۰؛ از تجربه شخصی تا یک مسیر جمعی
پس از رسیدن به رهایی و تدوین تجربه‌ها، مهندس دژاکام به این نتیجه رسیدند که برای انتقال روش درمان، به ساختاری منظم نیاز است.
ایشان مدتی را صرف بررسی، تحقیق و آماده‌سازی مقدمات کردند و سرانجام در ۳۱ شهریور ۱۳۷۸، کنگره ۶۰ را بنیان‌گذاری کردند.
هدف اصلی، ایجاد بستری برای کمک به افراد درگیر اعتیاد و خانواده‌های آنان بود؛ بستری که در آن، درمان با آموزش، نظم و مسئولیت‌پذیری همراه باشد.
با شکل‌گیری کنگره ۶۰، تجربه‌ای که ابتدا در مسیر شخصی به دست آمده بود، به یک مجموعه آموزشی و درمانی تبدیل شد.
در این مجموعه، افراد می‌توانستند در کنار یکدیگر آموزش ببینند، تجربه‌های خود را به اشتراک بگذارند و مسیر درمان را با برنامه و حمایت دنبال کنند.
از نظر من، این مرحله یکی از بزرگ‌ترین نقاط عطف زندگی مهندس دژاکام است؛ زیرا ایشان به انتقال یک تجربه بسنده نکردند، بلکه برای ادامه و گسترش آن، ساختاری ایجاد کردند که افراد بسیاری بتوانند از آن بهره ببرند.
۱۱. شکل‌گیری نگاه جامع به درمان؛ جسم، روان و جهان‌بینی
یکی از محورهای مهم آموزش‌های کنگره ۶۰، توجه به سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی است.
در این نگاه، درمان اعتیاد تنها به تغییر وضعیت جسمی محدود نمی‌شود؛ بلکه نگرش، احساسات، رفتار و نحوه ارتباط فرد با خودش و اطرافیان نیز اهمیت دارد.
جسم، به دلیل تغییراتی که در طول دوره مصرف ایجاد می‌شود، به زمان و برنامه درمانی نیاز دارد. روان نیز تحت تأثیر تجربه‌های گذشته و شرایط زندگی قرار می‌گیرد. جهان‌بینی به فرد کمک می‌کند تا برداشت خود از زندگی، مسئولیت‌ها و ارتباط با دیگران را بازنگری کند.
این سه مؤلفه در آموزش‌های کنگره ۶۰ در کنار یکدیگر مطرح می‌شوند تا فرد بتواند علاوه بر طی کردن مسیر درمان، برای ساختن زندگی متعادل‌تر نیز تلاش کند.
به باور من، این نگاه یادآوری می‌کند که رهایی تنها به معنای پایان یک وابستگی نیست؛ بلکه فرصتی است برای شناخت بهتر خود و اصلاح رفتارهایی که ممکن است زندگی را دشوار کرده باشند.
۱۲. نظریه سیستم ایکس؛ توجه به سازوکارهای درونی بدن
از دیگر موضوعات مهم در اندیشه‌های مهندس دژاکام، نظریه سیستم ایکس است.
این نظریه در چارچوب آموزش‌های کنگره ۶۰ به نقش سیستم‌های درونی بدن و ارتباط آن‌ها با وضعیت جسمی و روانی انسان می‌پردازد.
در این نگاه، مصرف طولانی‌مدت مواد می‌تواند عملکرد طبیعی بدن را تحت تأثیر قرار دهد؛ بنابراین درمان باید به‌گونه‌ای پیش برود که امکان بازسازی و بازگشت تدریجی به تعادل فراهم شود.
این دیدگاه، بخشی از تلاش مهندس دژاکام برای توضیح مسئله اعتیاد و ارائه چارچوبی برای درمان تدریجی بود.
۱۳. گسترش آموزش‌ها و نگارش آثار دیگر
با گسترش کنگره ۶۰، آموزش‌ها و نوشته‌های مرتبط با درمان، جهان‌بینی و شناخت انسان نیز توسعه یافتند.
از جمله آثار و منابع آموزشی مرتبط با این مسیر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر
عشق؛ چهارده وادی برای رسیدن به خود
چهارده مقاله؛ صورت مسئله اعتیاد و درمان آن
ادموند و هلیا
حال شما چطور است؟
عقاب سفید
کاهش وزن و ساختمان جسم
مجموعه سی‌دی‌ها و آموزش‌های کنگره ۶۰

این آثار به موضوعاتی مانند شناخت اعتیاد، مسئولیت‌پذیری، تفکر، تغییر نگرش و حرکت در مسیر رشد می‌پردازند.
در کنار کتاب‌ها، آموزش‌های ارائه‌شده در قالب جلسات و محتوای آموزشی نیز به انتقال تجربه‌ها و گسترش مفاهیم کمک کرده‌اند.
به نظر من، ارزش چنین منابعی زمانی بیشتر می‌شود که خواندن و شنیدن آن‌ها به عمل تبدیل شود؛ یعنی فرد بتواند آنچه را می‌آموزد، در رفتار و تصمیم‌های روزمره خود به کار ببندد.
۱۴. آموزش، خدمت و مسئولیت‌پذیری
کنگره ۶۰ تنها محلی برای دریافت آموزش نیست؛ بلکه اعضا در طول مسیر فرصت پیدا می‌کنند مسئولیت بپذیرند و در بخش‌های مختلف مجموعه خدمت کنند.
خدمت در این فضا می‌تواند زمینه‌ای برای تمرین نظم، احترام، مسئولیت‌پذیری و توجه به دیگران باشد.
فردی که در ابتدای مسیر برای حل مشکل خود به کمک نیاز داشته است، با ادامه آموزش می‌تواند تجربه‌هایش را بهتر بشناسد و در چارچوب قوانین و شرایط مجموعه، در خدمت به دیگران نیز نقش داشته باشد.
این چرخه آموزش و خدمت، امکان انتقال تجربه را فراهم می‌کند و کمک می‌کند آنچه یک فرد آموخته است، برای دیگران نیز قابل استفاده باشد.
من فکر می‌کنم یکی از نکات مهم در این مسیر، این است که آموزش واقعی فقط به دانستن محدود نمی‌شود؛ بلکه باید در رفتار، عملکرد و نحوه برخورد ما با دیگران نیز دیده شود.
۱۵. خانواده؛ بخش مهمی از مسیر رهایی
یکی از جنبه‌های مهم فعالیت‌های کنگره ۶۰، توجه به خانواده‌های افراد درگیر اعتیاد است.
اعتیاد معمولاً تنها بر فرد مصرف‌کننده اثر نمی‌گذارد؛ بلکه آرامش خانواده، روابط عاطفی و احساس امنیت اطرافیان را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.
به همین دلیل، آموزش خانواده و توجه به نقش همسفران در مسیر بهبودی، اهمیت زیادی دارد.
وقتی فرد و خانواده در کنار یکدیگر آموزش می‌بینند، فرصت بیشتری برای شناخت شرایط، اصلاح رفتارها و ساختن روابط سالم‌تر فراهم می‌شود.
این موضوع نشان می‌دهد که هدف از رهایی، تنها تغییر وضعیت یک فرد نیست؛ بلکه ایجاد زمینه‌ای برای بهتر شدن شرایط زندگی و روابط انسانی نیز اهمیت دارد.
۱۶. گسترش کنگره ۶۰ و دستاوردهای آن
کنگره ۶۰ در طول سال‌های فعالیت خود، از یک مجموعه کوچک آغاز کرد و به ساختاری گسترده با شعب و نمایندگی‌های متعدد تبدیل شد.
امروز بیش از ۱۳۰ نمایندگی برای ارائه آموزش‌ها و فعالیت‌های مرتبط با مسیر درمان در این مجموعه وجود دارد و بیش از ۱۰۰ هزار نفر در مسیر رهایی و درمان اعتیاد به نتیجه رسیده‌اند.
پشت این اعداد، داستان انسان‌هایی قرار دارد که هرکدام با شرایط و دشواری‌های خاص خود وارد مسیر شده‌اند و برای رسیدن به تعادل و ساختن زندگی بهتر تلاش کرده‌اند.
گسترش این مجموعه را می‌توان نتیجه مجموعه‌ای از عوامل دانست؛ از جمله تدوین روش درمانی، ایجاد ساختار آموزشی، انتقال تجربه‌ها، توجه به خانواده و فراهم کردن فرصت خدمت برای اعضا.
برای من، اهمیت این دستاوردها تنها در تعداد شعب یا افراد خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در فرصت‌هایی است که برای تغییر و بازگشت به زندگی در اختیار انسان‌ها قرار گرفته است.
۱۷. سال‌های پایانی و سفر به بُعد بعدی حیات
در مهرماه ۱۴۰۵، مهندس حسین دژاکام سفر خود را به بُعد بعدی حیات آغاز کردند؛ اتفاقی که برای خانواده بزرگ کنگره ۶۰ و افرادی که از آموزش‌ها و تلاش‌های ایشان بهره برده بودند، بسیار سنگین و تأثیرگذار بود.
وقتی به تمام مراحل زندگی ایشان نگاه می‌کنم، از دوران کودکی و تحصیل گرفته تا فعالیت‌های صنعتی، سال‌های دشوار اعتیاد، کشف روش درمان تدریجی و بنیان‌گذاری کنگره ۶۰، یک نکته برایم پررنگ می‌شود: تجربه‌ای که با تفکر و تلاش همراه شود، می‌تواند به راهی برای کمک به انسان‌های دیگر تبدیل شود.
آنچه از ایشان برجای مانده، تنها یک نام یا خاطره نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از آموزش‌ها، کتاب‌ها، تجربه‌ها و ساختاری است که همچنان در زندگی بسیاری از افراد نقش دارد.
من باور دارم که پاسداشت چنین مسیری، تنها با بیان احساسات انجام نمی‌شود؛ بلکه در ادامه دادن آموزش‌ها، رعایت اصول، خدمت صادقانه و تلاش برای بهتر زندگی کردن معنا پیدا می‌کند.
سخن پایانی؛ از نگاه من به‌عنوان یک مسافر
وقتی زندگی مهندس حسین دژاکام را مرور می‌کنم، با مسیری روبه‌رو می‌شوم که از تجربه‌های سخت آغاز شد و با تحقیق، تفکر و آموزش ادامه پیدا کرد.
ایشان در طول زندگی خود مراحل مختلفی را پشت سر گذاشتند؛ از تحصیل و فعالیت‌های صنعتی تا سال‌های درگیری با اعتیاد، تلاش برای پیدا کردن راه درمان، رسیدن به رهایی، تدوین کتاب‌ها و در نهایت بنیان‌گذاری مجموعه‌ای که افراد بسیاری در آن مسیر تازه‌ای را آغاز کردند.
برای من، مهم‌ترین پیام زندگی ایشان این است که انسان نباید در برابر مشکلات، بدون شناخت و تلاش تسلیم شود. گاهی لازم است مسئله را از زاویه‌ای تازه ببینیم، تجربه‌های گذشته را بررسی کنیم و برای پیدا کردن راه درست، زمان و انرژی بگذاریم.
مهندس دژاکام با تجربه شخصی خود به این مسیر وارد شدند، اما نتیجه تلاششان در همان تجربه متوقف نماند. آن تجربه به آموزش تبدیل شد، آموزش به یک ساختار جمعی رسید و این ساختار توانست به انسان‌های بسیاری کمک کند تا راه رهایی را جست‌وجو کنند.
از نگاه من، ارزش واقعی یک انسان در اثری است که بر زندگی دیگران می‌گذارد.
شاید نتوان تمام ابعاد زندگی و تلاش‌های مهندس حسین دژاکام را در یک مقاله بیان کرد، اما می‌توان با شناخت مسیر ایشان، به اهمیت تفکر، آموزش، صبر، مسئولیت‌پذیری و خدمت پی برد.
امیدوارم ما نیز به‌عنوان اعضای این مسیر، بتوانیم آنچه را آموخته‌ایم در زندگی خود به کار ببندیم، در خدمت به دیگران صادق باشیم و با رفتار و عملکردمان نشان دهیم که آموزش‌ها چگونه می‌توانند زندگی انسان را تغییر دهند.
راهی که با تفکر آغاز شود، با آموزش ادامه پیدا کند و با خدمت همراه باشد، می‌تواند چراغی برای زندگی انسان‌های بسیاری باقی بماند.

مسافر امیر لژیون یکم سنایی

گروه خبری و سایت نمایندگی سنایی نیشابور

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .