
گاهی در هستی، هیچ چیز تمام نمیشود؛
فقط شکلِ بودنش تغییر میکند…
آنچه امروز «رفتن» مینامیم، شاید از نگاه عمیقتر، عبور از یک مرحله و ورود به مرحلهای دیگر باشد.
حسین دژاکام بارها از قانون تغییر و تبدیل سخن گفته است؛
اینکه در هستی، هیچ چیز بیهوده و بیحساب نیست و هر چیزی در مسیر تکامل، از صورتی به صورت دیگر درمیآید.
شاید انسان هم مانند بسیاری از پدیدههای هستی،
در یک نقطه متوقف نمیشود؛
بلکه از مرحلهای عبور میکند و در شکلی دیگر به مسیر خود ادامه میدهد.
مولانا چه زیبا میگوید:
«از جمادی مُردم و نامی شدم
وز نما مُردم به حیوان سر زدم
مُردم از حیوانی و آدم شدم
پس چه ترسم؟ کی ز مردن کم شدم»
شاید رازِ آرامش همین باشد؛
اینکه پایان را پایان نبینیم،
بلکه آن را بخشی از یک سفر بزرگتر بدانیم.
و شاید ماندگاری یک انسان، فقط به حضور فیزیکی او وابسته نباشد.
گاهی یک انسان، سالها زندگی میکند تا یک اندیشه را بنا کند؛
یک راه را نشان دهد؛
چراغی روشن کند؛
و بذرهایی در ذهن و دل انسانهای دیگر بکارد.
بعد از آن، دیگر خودش تنها صاحب آن اندیشه نیست؛
آن اندیشه در وجود دیگران به زندگی ادامه میدهد.
شاگردی که چیزی آموخته،
انسانی که امید گرفته،
کسی که مسیر زندگیاش تغییر کرده،
و حتی کسی که سالها بعد، جملهای را به یاد میآورد و با آن جمله تصمیم دیگری میگیرد…
همه میتوانند ادامهی بخشی از وجود یک انسان باشند.
شاید به همین دلیل است که بعضی انسانها،
بیش از آنکه «حضور» داشته باشند،
«اثر» دارند.
حضور ممکن است روزی از مقابل چشمها کنار برود،
اما اثر، میتواند از انسانی به انسان دیگر منتقل شود؛
از نسلی به نسل دیگر،
از یک دل به دل دیگر،
و از یک اندیشه به هزاران اندیشه.
در این نگاه، شاید رفتن، به معنای خاموش شدن نباشد؛
شاید فقط سکوتی باشد در یک شکل از حضور،
تا آنچه کاشته شده، در شکل دیگری به رشد خود ادامه دهد.
و چه زیباست اگر انسان بتواند به جایی برسد که
پس از عبور از یک مرحله،
ردپایش نه در سنگ و نام و عنوان،
بلکه در آگاهی، دانایی و تغییر زندگی دیگران باقی بماند.
شاید راز ماندگاری همین باشد؛
اینکه آنچه از خود به جهان میدهیم،
بتواند بدون ما هم به حرکت ادامه دهد.
بعضی آدمها میروند،
اما راهی که نشان دادهاند، باقی میماند…
حرفی که زدهاند، در ذهنها میماند؛
آموزشی که دادهاند، در رفتارها ادامه پیدا میکند؛
و عشقی که بخشیدهاند، در قلب کسانی که آن را دریافت کردهاند، تکثیر میشود.
شاید انسان زمانی واقعاً ادامه پیدا میکند
که چیزی از جنس خودش را در دیگری به ودیعه گذاشته باشد.
و شاید در نهایت،
هیچ رفتنی به معنای «نبودن» نباشد؛
بلکه عبور از یک شکل،
برای ادامه دادن در شکلی دیگر باشد…
هستی، مسیر است؛
و هر عبور، شاید آغاز مرحلهای دیگر از این مسیر باشد.
مسافر امیر رهجوی لژیون یکم سنایی نیشابور
گروه خبری و سایت نمایندگی سنایی نیشابور
- تعداد بازدید از این مطلب :
56