این مسیر، سفری برای بازپس‌گیری فرماندهیِ از دست‌رفته‌ی شهر وجودی خویش است

مقاله راهنمای محترم مسافر اصغر

سلام دوستان، اصغر هستم؛ مسافر.

دستور جلسه «از فرمان‌برداری تا فرماندهی» از موضوعات بنیادین کنگره ۶۰ محسوب می‌شود و به‌عنوان یکی از ارزشمندترین دستور جلسات شناخته می‌شود. این دستور جلسه که با استفاده از کلمات «از» و «تا» بیان می‌شود، نشان‌دهنده‌ی یک مسیر با مبدأ و مقصد مشخص است و به‌عنوان یکی از اساسی‌ترین مباحث کنگره ۶۰، با مسائل درونی انسان و درمان اعتیاد در سه بخش جسم، روان و جهان‌بینی می‌پردازد. این مسیر، سفری برای بازپس‌گیری فرماندهیِ از دست‌رفته‌ی شهر وجودی خویش است.

فرمان‌برداری به معنای کوچک شدن نیست، بلکه نشانه‌ی فرمان‌پذیری و فروتنی برای دریافت آموزش است؛ مانند زمانی که می‌گوییم شخص از سربازی به سرداری رسیده است. بنابراین در کنگره ۶۰، فرمان‌برداری به دو دسته تقسیم می‌شود:

۱. فرمان‌برداری پیش از کنگره: که می‌شود فرمان‌برداری از نفس امّاره و نیروهای منفی که فرد مصرف‌کننده را به اسارت می‌کشند. 
۲. فرمان‌برداری در کنگره: به این معنا که شخص مسیر خود را تغییر داده و به سمت فرمان‌برداری درست و در مسیر درمان و بهبودی قرار می‌گیرد.

و اما مفهوم فرماندهی به معنای هدفی است که همه‌ی انسان‌ها به آن علاقه دارند. در این دستور جلسه، فرماندهی یعنی به‌دست گرفتن دوباره‌ی اختیار جسم و روان و تصمیم‌گیری برای زندگی؛ نه لزوماً مقام در نظام یا اداره. مصرف مواد مخدر با گرفتن قدرت تصمیم‌گیری، این فرماندهی را از فرد سلب می‌کند.

بنابراین این مسیر نیازمند پشت سر گذاشتن گام‌های مهم و اساسی است. اولین قدم، پذیرش شخصی و خواست درونی برای درمان است و فرمان‌بردار کسی است که باید گوش‌به‌فرمان باشد و نظم را در امور کوچکی مانند زمان مصرف دارو، حضور به‌موقع در جلسات و پوشش مناسب رعایت کند. عمل به آموزش‌ها و رعایت قوانین کنگره، فرد را به سمت فرماندهی سوق می‌دهد. بنابراین در سفر اول، با فرمان‌برداری فرد از راهنمای خود، برای سفر دوم که در آن پذیرش مسئولیت و خدمت است، به فرماندهی می‌رسد و آماده‌ی ادامه‌ی مسیر می‌شود.

اما رسیدن به این فرماندهی به حرف و سخن نیست؛ شوخی و مزاح هم نیست. بزرگ‌ترین پروسه‌ای است که در هستی به انسان واگذار شده است. از الست تا ابدیت بی‌انتهاست؛ چرا که می‌خواهیم به فرمان عقل نزدیک شویم، می‌خواهیم فرماندهی خود را به دست بگیریم و می‌خواهیم به جایی برسیم که از آنجا انشعاب یافته‌ایم. این نزدیک شدن و این رسیدن بسیار سخت و طاقت‌فرساست؛ پوست انسان کنده می‌شود. تزکیه و تصفیه و دوری از ضد ارزش‌ها کار ساده‌ای نیست. در مسیر ارزش‌ها و در صراط مستقیم بودن و احیای دوباره، کاری بسیار سخت است که اگر با توان و نیروی الهی همراه نباشد، رو به زوال می‌رود.

بنابراین این دستور جلسه نماد فرایند رشد و تکامل تدریجی در کنگره ۶۰ است. این مسیر با پذیرش آموزش آغاز می‌شود و به بازپس‌گیری اختیار و رسیدن به آرامش در زندگی منجر می‌گردد. و در نهایت، شرط اصلی رسیدن به فرماندهی، پیمودن کامل مسیر فرمان‌برداری است؛ زیرا کسی که فرمان‌بردار خوبی نباشد، هیچ‌وقت فرمانده‌ی خوبی نمی‌شود و این یک قانون کلی است که در تمام طول زندگی صدق می‌کند.

تهیه کننده : مسافر محمد

ارسال مطلب : مسافر امیرحسین