عظمت خدمت و فرهنگ سپاسگزاری در هفته دیده‌بان

جلسه دهم از دوره هفدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی دکتر مسعود، با استادی راهنمای محترم مسافر محمد، نگهبانی مسافر عباس و دبیری مسافر قدرت با دستور جلسه «هفته دیده بان» سه شنبه 27 مرداد  ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان محمد هستم یک مسافر؛ خداوند را سپاسگزارم که بار دیگر فرصت شد در این جایگاه خدمتی در خدمت شما باشم. دستور جلسه این هفته «وادی ششم» بود، اما به دلیل اینکه هفته آینده «هفته دیده‌بان» است و آقای خدامی بر اساس مرسوم چند ساله، همین هفته تشریف می‌آورند، قرار بر این شد که دستور جلسه این هفته به «هفته دیده‌بان» اختصاص یابد.
قبل از اینکه درباره خودِ هفته دیده‌بان صحبت کنیم، خوب است کمی از بالا و با نگاهی کلی به موضوع بنگریم. نگاه کنیم که با وجود نزدیک به ۱۰ الی ۱۵ هزار نفر مصرف‌کننده که در حال حاضر در سراسر کشور در حال درمان هستند، تقریباً در تمامی استان‌های کشور؛ مانند همین نمایندگی‌ها، استان البرز، مشهد، اصفهان که ۱۵ یا ۱۶ نمایندگی دارد و سایر نقاط چه اتفاقی در حال رخ دادن است.
اگر نگاه کنیم، در این نمایندگی‌ها مصرف‌کنندگان انواع مواد مخدر در حال درمان هستند. اما گردانندگان این نمایندگی‌ها چه کسانی هستند؟ اعضای کنگره همگی روزی مصرف‌کننده بوده‌اند؛ از خودِ بنده گرفته تا دیده‌بانان، مرزبانان و راهنمایان. می‌خواهم بگویم وقتی از بالا نگاه می‌کنیم و عظمت اصلِ مسئله را می‌بینیم بدون در نظر گرفتن مراحل درمان بیماری‌های خاص خودِ مسئله درمان اعتیاد که می‌گویند لاینحل است یا امکان‌پذیر نیست، در کنگره ۶۰ به راحتی و با نظم درمان می‌شود.
به نظم کنگره نگاه کنید؛ در تمامی شعبه‌ها، جلسات راس ساعت ۵ آغاز می‌شود. پارک ماشین‌ها، نگهبانان نظم و تمام بخش‌ها، از جمله بخش ورزشی و اردوهای کنگره، دارای نظمی مثال‌زدنی هستند. واقعاً این حجم از نظام شگفت‌انگیز است. تا به حال در این نمایندگی پیش نیامده که جلسه حتی ۵ یا ۱۰ دقیقه دیرتر شروع شود.
وقتی این موارد را کنار هم می‌چینیم و می‌بینیم که این اتفاقات از کجا نشأت گرفته است، انسان به یاد تدبیر و تفکر جناب مهندس می‌افتد. واقعاً عظمت این اتفاق به قدری است که باید از فاصله نزدیک فاصله گرفت و از دور به آن نگاه کرد تا ابعادش مشخص شود. موضوع درمان اعتیاد به خودی خود مسئله‌ای است که همه در آن مانده‌اند.
این مطالب را مطرح کردم تا ابتدا برای خودم یادآوری شود؛ اینکه بدانیم روی این صندلی که نشسته‌ایم، چه زحماتی کشیده شده تا اکنون در امنیت، زیر باد کولر و در آسایش بنشینیم. وقتی به جاهای دیگر نگاه می‌کنیم و می‌بینیم در چه شرایطی جلسات خود را برگزار می‌کنند، ارزش این بسترسازی بیشتر مشخص می‌شود.
هر ارگان و مجموعه‌ای برای اداره خود نیازمند یک سیستم اداری است. کنگره ۶۰ نیز چارت اداری خود را دارد. همان‌طور که جناب مهندس در کتاب «عنوان ۴» اشاره کرده‌اند، اصلی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری در کنگره ۶۰، «کنگره دیده‌بانان» است.
کنگره دیده‌بانان، همان‌طور که از نامش پیداست، وظیفه «دیدن» و «نظارت کردن» را بر عهده دارد. دیده‌بانان محترم که مسئولیت شاخه‌های مختلف را بر عهده دارند، به تمام نقاط سرکشی می‌کنند، ایرادات و شرایط را بررسی می‌کنند و در مجموع، قوانین را وضع و تصویب می‌نمایند تا در ادامه، ما آن قوانین را اجرا کنیم.
در کنگره ۶۰ چهار جشن اصلی داریم: «جشن هفته دیده‌بان»، «جشن ایجنت و مرزبان»، «هفته راهنما» و «هفته همسفر». این هفته‌ها و جشن‌ها به این منظور طراحی شده‌اند تا بتوانیم از این عزیزان قدردانی و تشکر کنیم.
می‌خواهم در مورد مفهوم تقدیر و تشکر خیلی راحت صحبت کنم. در کنگره ۶۰ جناب مهندس به ما آموخته‌اند که تقدیر و تشکر باید در قالب پاکت باشد؛ نه گل، نه هدیه و موارد مشابه. اما برای اینکه فرهنگ تشکر جا بیفتد، نباید این ذهنیت در کسی ایجاد شود که کنگره پولی شده است یا چرا باید تشکر کرد. پاسخ بسیار ساده است؛ کافی است یک حساب و کتاب ساده بکنیم.
همه ما حساب و کتاب بلد هستیم. هنگام خرید کردن سریع بررسی می‌کنیم که چقدر هزینه شده و چقدر کم یا زیاد است. اکنون سوال من این است: اگر بخواهیم در هر کلاسی ثبت‌نام کنیم چه ورزشی، چه هنری و چه آموزشی حداقل هزینه آن چقدر است؟ برای یادگیری یک زبان خارجی یا کلاس ورزشی چه میزان باید پرداخت کرد؟ آن هم نه برای نجات زندگی یا درمان اعتیاد، بلکه صرفاً برای یک آموزش ساده.
من یک سال به کنگره می‌آیم، به صورت رایگان روی این صندلی می‌نشینم، راهنما، مرزبان و ایجنت سر ساعت حاضر می‌شوند و دست به سینه خدمت می‌کنند تا من به رهایی برسم. اما گاهی پس از رهایی فراموش می‌کنم که کجا بوده‌ام؛ زمانی آرزو داشتم خداوند راهی پیش پایم بگذارد تا نجات پیدا کنم، حالا که راه پیدا شده و به رهایی رسیده‌ام، باید به گذشته نگاه کنم و یادم بیاید با چه وضعیتی وارد شدم.
با این حال، برخی هنگام رسیدن به هفته‌های جشن و قدردانی، وارد حساب و کتاب می‌شوند که چرا باید به دیده‌بانی که وارد شعبه می‌شود پاکت داد. در درجه اول باید بگویم هیچ‌کدام از دیده‌بانان چشم‌داشتی به این پاکت‌ها ندارند. بنده که در ساختمان سیمرغ خدمت می‌کنم و سایر همکارانی که در آنجا حضور دارند، از نزدیک شاهد حجم خدمات دیده‌بانان هستیم. یک دیده‌بان گاهی در هفته دو بار به شهرستان‌های دوردست سفر می‌کند. ما اگر یک بار به استانی برویم و برگردیم، نیاز به دو روز استراحت داریم، اما این عزیزان شبانه سفر می‌کنند و صبح در آکادمی حاضر می‌شوند. آن‌ها وقف کنگره شده‌اند.
ارائه این حجم از خدمات نیازمند عشقی خالصانه است. در دنیای بیرون، در یک تعمیرگاه یا هر بخش خدماتی دیگر، همه به دنبال دریافت هزینه بیشتر هستند، اما در کنگره کسانی حضور دارند که شبانه‌روزی و رایگان خدمت می‌کنند. آیا نباید در روز مخصوص از آن‌ها تشکر کرد؟
پشت سر من لوگوی کنگره ۶۰ با سه اصل «عدالت، معرفت، عمل سالم» نقش بسته است. پیش‌نیاز معرفت، آگاهی، دانایی و دانش است. آیا من این معرفت را دارم که به موقع و به درستی و با حس خوب تشکر کنم؟
درمان اعتیاد و کاری که کنگره انجام داده، به زبان ساده نیست؛ یک دستاورد جهانی است که مقالات آن موجود است. هر کس تنها دو هفته در کنگره سفر کرده باشد یا دو جلسه با مشاور تازه واردین صحبت کند، متوجه می‌شود که این راه، راه درستی است.
امیدوارم در این هفته همه ما بتوانیم با حسی خوب قدردانی را انجام دهیم. در نهایت، بازتاب این تشکر به خود ما بازمی‌گردد. اگر من این آموزش را یاد نگرفته باشم و نتوانم آن را درست انجام دهم، بخش بزرگی از دانایی و جهان‌بینی من خالی خواهد بود و در زندگی شخصی نیز قادر به سپاسگزاری از همسر، پدر و مادر خود نخواهم بود. وقتی نتوانم این خدمات بزرگ را ببینم، سایر مسائل را هم نخواهم دید.
ان‌شاءالله روز پنجشنبه همه با لباس و ظاهر مناسب در جلسه حضور داشته باشیم. روز پنجشنبه در خدمت آقای خدامی، جانشین نگهبان کنگره ۶۰ و دبیر کنگره دیده‌بانان خواهیم بود. امیدوارم روز پنجشنبه جشن بسیار خوبی را کنار هم تجربه کنیم. از توجه شما سپاسگزارم.

عکس: مسافر فرهاد
تایپ و تنظیم: مسافر امید