از تاریکی تا روشنایی

سلام دوستان، زهرا هستم؛ همسفر

امروز می‌خواهم درباره یک پرسش کلیدی دلنوشته‌ایی برای دوستانم آماده کنم: «آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟» از نگاه من، برابری مطلق در جامعه، خانواده و حتی میان انگشتان دستمان هم وجود ندارد. پس چگونه بخواهیم در سطح انسانی، برابری مطلق داشته باشیم؟ آیا انسان دانا با نادان برابر است؟ قطعاً خیر.

در کنگره نیز ما با سطوح مختلفی از تلاش روبرو هستیم. تفاوت میان کسی که با تمام وجود خدمت می‌کند و کسی که حتی برای حضور در جلسات وقت نمی‌گذارد، بسیار عمیق است. من زمانی عضو لژیون سردار بودم اما در جلسات شرکت نمی‌کردم و با کسانی که القابی چون سردار، دنور یا پهلوان داشتند، تفاوت زیادی داشتم. تفاوت اصلی در «تلاش» است؛ چه تلاش جانی باشد و چه مالی، فاصله میان کسی که مسیر را جدی می‌گیرد و کسی که از آن غافل است، بسیار زیاد است.

بسیاری از ما با این پرسش روبرو می‌شویم: «چرا فلانی که هم‌زمان با من وارد کنگره شد، امروز اینقدر شاد و آرام است، اما من هنوز در تاریکی و ناامیدی غرق هستم؟»

پاسخ این پرسش را در خودم پیدا کردم. من سال‌ها فکر می‌کردم صرفاً «عضو بودن» در لژیون سردار کافی است. من عضو بودم، اما از جلسات غایب، مثل دانش‌آموزی که نام‌نویسی کرده اما در کلاس شرکت نمی‌کند؛ من فقط هزینه‌ عضویت را می‌دادم اما از دانشِ آن بهره نمی‌بردم. نتیجه‌اش چه بود؟ کینه، تنفر، بیزاری از مردم و روحیه‌ای آشفته.

اما وقتی مسیرم را تغییر دادم، زمانی که واقعاً در جلسات حضور یافتم و با روحِ لژیون همراه شدم، تاریکی‌های درونم رنگ باختند. من یاد گرفتم که لژیون سردار، فراتر از یک عنوان، مکانی برای حل ریشه‌ای مشکلات است. امروز که می‌توانم از زندگی لذت ببرم، مدیون این مسیر و مدیون لژیون سردار هستم. سخن پایانی من: در این مسیر، گاهی شیطان صدایم کرده و گاهی سردار دعایم می‌کند؛ من انتخاب می‌کنم که به کدام صدا گوش بسپارم.

رابط خبری: همسفز زهرا رهجو راهنما همسفر نیره(عضو لژیون سردار )
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر اعظم نگهبان سایت
همسفران نمایندگی باغستان کرج