هیچ ماده‌ای از آگاهی قوی‌تر نیست

به نام خداوندی که هیچ انسانی را از رحمت و امید خود دور نمی‌داند.گاهی خداوند، زیباترین اتفاق‌های زندگی را در دل سخت‌ترین روزها قرار می‌دهد. اگر امروز افتخار آشنایی با کنگره ۶۰ را دارم، این نعمت را مدیون مسافرم هستم. از صمیم قلب از او سپاسگزارم که سبب شد قدم در مسیری بگذارم که مسیر درمان اعتیاد نیست، بلکه مسیر آموزش، خودشناسی و ساختن انسانی بهتر است.

همچنین با تمام وجود از جناب مهندس حسین دژاکام، بنیان کنگره ۶۰، سپاسگزارم که با اندیشه، عشق و تلاش بی‌وقفه خود، راهی را بنا نهادند که امروز پناهگاه هزاران مسافر و همسفر شده است؛ راهی که به ما آموخت هیچ انسانی برای رهایی دیر نکرده است.سه سال پیش که وارد کنگره ۶۰ شدم، تصور می‌کردم قرار است فقط مسافرم درمان شود؛ اما خیلی زود فهمیدم اولین کسی که نیاز به تغییر داشت، خود من بودم. کنگره به من آموخت به جای ترس، آموزش بگیرم؛ به جای قضاوت، درک کنم؛ به جای ناامیدی، امیدوار باشم و به جای تلاش برای تغییر دیگران، از تغییر خودم آغاز کنم.

در این مسیر، از خانم مهدیه نیز صمیمانه سپاسگزارم. ایشان با آموزش‌های درست و نگاه آگاهانه، به من آموختند که همسفر بودن یعنی حرکت در مسیر رشد و تغییر خود، نه تلاش برای تغییر دیگران. اگر امروز آرامش بیشتری را در زندگی‌ام تجربه می‌کنم، بخش بزرگی از آن را مدیون آموزش‌ها و راهنمایی‌های ایشان هستم.

دستور جلسه، این هفته درباره شیشه و مواد مخدر جدید است. من به عنوان یک همسفر، اثرات مصرف شیشه را از نزدیک لمس کرده‌ام. شیشه ماده‌ای است که آرام‌آرام جسم، روان، احساس، روابط خانوادگی و آرامش انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و گاهی خانواده را نیز همراه مصرف‌کننده درگیر تاریکی می‌کند.

اما آموزش‌های کنگره ۶۰ نگاه مرا تغییر داد. فهمیدم نباید فقط به نام ماده مصرفی نگاه کنم؛ چه شیشه باشد و چه مواد مخدر جدید دیگر، ریشه همه آن‌ها یکی است؛ گرفتار شدن انسان در دام اعتیاد. و درست همان‌طور که ریشه یکی است، راه رهایی نیز یکی است؛ آموزش، حرکت در مسیر صحیح درمان، صبر و امید.در سفرهای گذشته مسافرم، مفهوم همسفر بودن را درست درک نکرده بودم. تصور می‌کردم اگر او را کنترل کنم، مراقبش باشم، قضاوتش کنم یا دائماً نگران رفتارهایش باشم، به درمانش کمک کرده‌ام. امروز می‌دانم که آن رفتارها از ناآگاهی من بود.

کنگره ۶۰ به من آموخت که همسفر بودن یعنی ساختن خودم. یعنی مسئولیت حال خودم را بپذیرم، آموزش بگیرم، به آموزش‌ها عمل کنم، به مسافرم اعتماد کنم، به راهنمای او اعتماد داشته باشم و بدانم که هر کس مسئول حرکت در مسیر خودش است.امروز آرامشی را تجربه می‌کنم که پیش از آشنایی با کنگره برایم ناشناخته بود. شاید شرایط زندگی همیشه مطابق خواسته من نباشد، اما امروز می‌دانم که امید، انتخاب من است و آرامش، نتیجه آموزش‌هایی است که در کنگره آموخته‌ام.

پیام من به خانواده‌هایی که با مصرف شیشه یا مواد مخدر جدید درگیر هستند این است که هرگز امید خود را از دست ندهند. هیچ ماده‌ای از آگاهی قوی‌تر نیست و هیچ تاریکی‌ای توان مقابله با نوری را که از آموزش و عشق سرچشمه می‌گیرد، ندارد.امروز باور دارم که شیشه و مواد مخدر جدید، هرچقدر هم ویرانگر باشند، از آموزش، آگاهی و امید قوی‌تر نیستند. کنگره ۶۰ به من آموخت که هیچ مصرف‌کننده‌ای را نباید از درمان ناامید دانست و هیچ خانواده‌ای نباید خود را محکوم به رنج همیشگی بداند.

من به عنوان یک همسفر، در این سال‌ها آموختم که مسیر رهایی از خودم آغاز می‌شود؛ با آموزش گرفتن، عمل کردن به آموزش‌ها و حفظ آرامش. ایمان دارم همان‌طور که تاریکی با روشن شدن یک چراغ از بین می‌رود، اعتیاد نیز با دانش، محبت و حرکت در مسیر درست درمان، جای خود را به رهایی خواهد داد.اگر آموزش باشد، امید زنده می‌ماند و وقتی امید زنده باشد، راه رهایی همیشه وجود دارد.

نویسنده:همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر
مهدیه (لژیون اول)
رابط خبری:همسفر فاطمه.خ رهجوی راهنما همسفر
مهدیه (لژیون اول)
ارسال:همسفر زهرا.خ رهجوی راهنما
همسفر زهره(لژیون دوم )
نمایندگی همسفران زاهدان