سرچشمه منیت جهل و نا آگاهی

همسفر مریم.م

قضاوت فقط درباره دیگران نیست؛ گاهی ما با قضاوت‌های اشتباه، زندگی خودمان را هم محدود می‌کنیم. وقتی به خودم می‌گویم: من نمی‌توانم تغییر کنم، دیگر دیر شده یا همیشه همین‌طور بوده‌ام، در واقع خودم را هم قضاوت کرده‌ام و این قضاوت، مانع حرکت و رشد من می‌شود.

قبل از آشنایی با کنگره، فکر می‌کردم اگر کسی اشتباهی انجام می‌دهد، حتماً از روی بی‌مسئولیتی یا بی‌توجهی است. اما امروز می‌دانم بسیاری از رفتارها نتیجه سطح دانایی افراد است. انسان تا زمانی که آموزش نبیند و جهان‌بینی‌اش تغییر نکند، همان رفتاری را انجام می‌دهد که بلد است. این نگاه باعث شده به جای سرزنش، به دنبال شناخت علت‌ها باشم.

قضاوت معمولاً از عجله به وجود می‌آید، اما دانایی با صبر همراه است. ذهن ناآگاه می‌خواهد خیلی سریع برای همه چیز حکم صادر کند، ولی ذهنی که آموزش دیده، ابتدا مشاهده می‌کند، فکر می‌کند و بعد اگر لازم باشد، نتیجه‌گیری می‌کند.گاهی متوجه می‌شوم هر موضوعی که مرا بیش از حد آزار می‌دهد، شاید آینه‌ای از یک ضعف درون خودم باشد. اگر رفتار کسی مرا به شدت عصبی می‌کند، بهتر است قبل از اینکه او را قضاوت کنم، از خودم بپرسم: «این اتفاق چه چیزی را در من نشان می‌دهد؟» شاید هنوز روی صبر، پذیرش یا فروتنی خودم کار نکرده‌ام.

یکی از نشانه‌های خروج از جهالت این است که انسان کمتر درباره دیگران صحبت می‌کند و بیشتر روی خودش کار می‌کند. هرچه آموزش‌های کنگره را جدی‌تر دنبال می‌کنم، متوجه می‌شوم اصلاح خودم آن‌قدر کار بزرگی است که دیگر فرصت چندانی برای قضاوت دیگران باقی نمی‌ماند.

امیدوارم بتوانم هر روز، قبل از اینکه درباره کسی یا حتی درباره خودم حکمی صادر کنم، کمی تأمل کنم، آموزش‌ها را به یاد بیاورم و اجازه دهم دانایی جای عجله و قضاوت را بگیرد؛ چون آرامشی که از این نگاه به دست می‌آید، بسیار ارزشمندتر از این است که بخواهم ثابت کنم حق با من بوده است.

همسفر مینا 

خداوند را شاکرم که کنگره را سر راهم قرار داد تا معنای واقعی زندگی را درک کنم و بفهمم که بیهوده به این دنیا نیامده‌ام و حتماً رسالتی بر دوشم نهاده شده است. آموختم که راه درست زندگی چیست و چگونه از ناامیدی و جهل، که سرچشمه‌ی منیت و حال خرابی هستند، دوری کنم.از آقای مهندس، بابت تمام فداکاری و از خودگذشتگی‌شان، بسیار سپاسگزارم و برای ایشان سلامتی و حال خوب را از خداوند خواستارم.

در مورد دستور جلسه، قضاوت و جهالت، همانطور که از نامشان پیداست، رابطه‌ای مستقیم دارند. وقتی فردی را بدون آگاهی و صرفاً بر اساس آنچه به چشم دیده‌ام، قضاوت می‌کنم و نظر می‌دهم، این از نادانی و جهالت من نشأت می‌گیرد. قضاوت فقط مخصوص خداوند است که از ظاهر و باطن همه‌ی انسان‌ها آگاه است. اگر من کسی را قضاوت کنم، بدون اینکه از باطن و اصل موضوع آگاه باشم، در واقع خودم را در مسیری قرار داده‌ام که دیگران نیز مرا قضاوت کنند و به سمت ضد ارزش‌ها حرکت نمایم.

در ابتدا، وقتی قرار بود جلسات کارگاه یا لژیون با ۱۴ ثانیه سکوت و پناه بردن به خداوند از جهل و نادانی آغاز شود، درکی از مفهوم آن نداشتم. اما پس از دریافت آموزش‌ها، فهمیدم که این شروع، برای دوری از قضاوت، حرکت نکردن به سمت ضد ارزش‌ها، عدم قضاوت افراد در کنگره و تمرکز بر هدف خود یعنی حال خوب است. آموختم که نباید در کار دیگران تجسس کنم، زیرا این امر مرا به سمت قضاوت سوق می‌دهد، حال دیگران را خراب می‌کند، باعث دوری آن‌ها از کنگره می‌شود و دین آن فرد تا ابد بر گردن من باقی می‌ماند و حالم همیشه خراب خواهد بود.

از خداوند می‌خواهم مرا یاری نماید تا از جهالت و نادانی دور شوم، در مسیر ارزش‌ها حرکت کنم و در کنگره به درستی خدمت کنم تا زکات حال خوب خود را بپردازم.

رابط خبری :همسفر فاطمه.خ رهجوی راهنما همسفرمهدیه (لژیون اول)
ارسال:همسفر زهرا.خ رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون دوم)
نمایندگی همسفران زاهدان