لازمه داشتن اختیار، دارا بودن قدرت قضاوت است

دلنوشته جمعی از همسفران لژیون پنجم پیرامون دستور جلسه «قضاوت و جهالت»

همسفر محبوبه

قضاوت معانی متعددی دارد. از حکم کردن و قاضی بودن گرفته تا قضاوت‌های روزمره. در مقابل، جهالت نیز به معنای ندانستن یا همان فقدان آگاهی است. اگر بخواهیم پیوند میان این دو را درک کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که ما هرگز نباید دیگران را از روی جهالت و ناآگاهی مورد قضاوت قرار دهیم.

هنگامی که از جهالت سخن می‌گوییم، در واقع با مجموعه‌ای از ریشه‌های تاریک روبه‌رو هستیم. صفاتی همچون ترس، منیت و ناامیدی؛ همگی در سایه جهالت شکل می‌گیرند. جهالت، در نهایت به از دست رفتنِ امنیت منجر می‌شود و می‌توان گفت تمام صفات منفی ما یا از جهالت نشأت گرفته‌اند و یا ثمره و نتیجه‌ مستقیم آن هستند.

قضاوت کردن، مسئولیتی سنگین است و کار هر کسی نیست. ما نمی‌توانیم به خودمان این اجازه را بدهیم که دیگران را بدون آگاهی و شناخت قضاوت کنیم. قضاوت کردن نیازمند تخصص، دانش و شناخت عمیق از خود و دیگری است؛ اما برای جهالت، هیچ توانمندی یا دانشی لازم نیست. جهالت تنها با نادانی و بی‌تفاوتی شکوفا می‌شود. مسافران ما نیز نمونه‌ای از این جهالت هستند. کسانی که بر اساس نادانی و در سایه جهل، به سمت مسیرهای ویرانگر و مصرف مواد مخدر کشیده می‌شوند.

همسفر منیر

قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است و قرار دادن این دو در کنار هم، به ما هشدار می‌دهد که باید از هرگونه قضاوتی که از پسِ نادانی برمی‌آید، بپرهیزیم. حقیقت این است که هر چه سطح جهل و ناآگاهی انسان عمیق‌تر شود، قضاوت‌های او درباره دیگران بیشتر، سریع‌تر و بی‌رحمانه‌تر خواهد بود. در مقابل، هر چه انسان در مسیر دانایی گام بردارد، دوربینِ بینش خود را از روی زندگی دیگران برمی‌دارد و بر خویشتن تمرکز می‌کند. او به جای تماشای دیگران، بر درون خود متمرکز می‌شود.

خداوند هنگامی که انسان را آفرید و به او قدرت اختیار بخشید، او را در برابر دو راهی بزرگی قرار داد. لازمه‌ داشتنِ اختیار، دارا بودنِ قدرتِ قضاوت است؛ چرا که انسان در طول مسیر زندگی، مدام ناگزیر به انتخاب است که آیا مسیر ارزش‌ها را برگزیند یا ضد‌ارزش‌ها را؟ آیا به سوی روشنایی گام بردارد یا در تاریکی غرق شود؟ از این رو قضاوت کردن یک ویژگی ذاتی و ضرورتی برای انسان است تا بتواند مسیر زندگی خویش را تعیین کند.

آسیب بزرگ از آنجا آغاز می‌شود که انسان، این ابزارِ ارزشمندِ قضاوت را که برای اصلاح و هدایتِ خود به او عطا شده، به سوی دیگران نشانه می‌گیرد و در این میان به جای تمرکز بر خود به تجسس در امور شخصی، رفتارها و سبک زندگی دیگران می‌پردازد. باید بدانیم که قضاوت کردن مانند یک بومرنگ عمل می‌کند؛ تمام انرژی منفی و قضاوت‌های تلخی که فرد برای دیگران می‌فرستد، در نهایت به سوی خود او باز می‌گردد.

در فضای کنگره۶۰، قضاوت کردنِ دیگران خواه راهنما باشد یا هم‌لژیونی و خواه سایر اعضا، یکی از اصلی‌ترین موانعی است که فرد را از مسیر درمان دور می‌کند. برای رسیدن به تعادل و رستگاری، فرد باید قضاوت را کنار بگذارد و تمام توان و انرژی خود را صرف آموزش، خدمت و خودشناسی کند.

رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رضوی مشهد