مسیر رشد پایانی ندارد

قضاوت و جهالت دو مفهوم به‌هم‌پیوسته در مسیر آگاهی انسان هستند. در آموزش‌های کنگره ۶۰، قضاوت یکی از موانع مهم رشد فکری و معنوی شناخته می‌شود، زیرا قضاوت پیش از شناخت، ریشه در جهالت دارد. جهالت به معنای ندانستن صرف نیست، بلکه نادیده گرفتن حقیقت و نخواستن برای فهمیدن است.

انسان در مسیر درمان، ابتدا باید نگاه خود را اصلاح کند، زیرا نگاه آلوده به قضاوت، مانع درک صحیح می‌شود. در کنگره ۶۰، انسان به مشاهده‌گری بدون پیش‌داوری دعوت می‌شود. مشاهده‌گری یعنی دیدن واقعیت بدون تفسیر شخصی.قضاوت کردن معمولاً از عجله ذهن نشأت می‌گیرد؛ ذهنی که فرصت فهمیدن به خود نمی‌دهد. جهالت زمانی شکل می‌گیرد که انسان خود را بی‌نیاز از یادگیری بداند، در حالی که مسیر رشد پایانی ندارد.

هر انسانی دارای شرایط، گذشته و مسیری است که ما از آن آگاه نیستیم، بنابراین قضاوت دیگران در حقیقت نادیده گرفتن بخش بزرگی از واقعیت است. در آموزش‌های کنگره ۶۰، همدلی جایگزین قضاوت می‌شود؛ همدلی یعنی تلاش برای فهمیدن به جای محکوم کردن.انسان آگاه قبل از هر واکنشی می‌اندیشد و بررسی می‌کند، اما انسان ناآگاه سریع حکم صادر می‌کند. جهالت باعث می‌شود ظاهر را به جای حقیقت ببینیم و بر اساس ظاهر نتیجه‌گیری کنیم، در حالی که این نگاه انسان را از درک عمیق دور می‌کند.قضاوت‌های نادرست اغلب ریشه در ترس و ناآگاهی دارند.

ترس از ندانستن، انسان را به سمت نتیجه‌گیری‌های عجولانه می‌برد. در کنگره ۶۰، آموزش بر پایه تجربه و آگاهی تدریجی است، نه بر اساس پیش‌داوری و برداشت‌های سطحی.هر چه آگاهی انسان افزایش یابد، نیاز او به قضاوت کاهش می‌یابد، زیرا درک او از پیچیدگی انسان‌ها بیشتر می‌شود. جهالت زمانی پایان می‌یابد که انسان پذیرای یادگیری باشد و خود را در مسیر رشد همیشگی بداند.

قضاوت، نوعی توقف در مسیر فهم است، زیرا ذهن را در یک نتیجه ثابت نگه می‌دارد، در حالی که حقیقت همیشه در حال جریان است. در نگاه کنگره ۶۰، انسان مسئول نگاه و برداشت خود است، نه زندانی برداشت‌های نادرست.اصلاح نگاه، مقدمه اصلاح رفتار است و اصلاح رفتار، مقدمه آرامش درونی. انسان در مسیر درمان می‌آموزد شنیدن را بر گفتن مقدم بداند و فهمیدن را بر قضاوت کردن ترجیح دهد.

جهالت زمانی خطرناک‌تر می‌شود که همراه با اطمینان باشد، یعنی انسان بدون دانایی خود را دانا بداند. قضاوت عجولانه یکی از نشانه‌های این حالت است، در حالی که فروتنی آغاز دانایی است. فروتنی یعنی پذیرش اینکه ممکن است اشتباه کنیم.

در کنگره ۶۰، تجربه جایگزین برداشت‌های سطحی می‌شود و انسان از طریق آموزش به درک عمیق‌تر می‌رسد. قضاوت نکردن به معنای بی‌تفاوتی نیست، بلکه به معنای نگاه دقیق‌تر و آگاهانه‌تر است.خدایا به من چشمی عطا کن که حقیقت را بی‌قضاوت ببیند،و دلی که پیش از فهمیدن، حکم ندهد.مرا از جهالت آگاه به خودت دور کن و به نور دانایی و فروتنی نزدیک ساز.کمکم کن انسان‌ها را همان‌گونه که هستند بفهمم، نه آن‌گونه که ذهنم قضاوت می‌کند.الهی، نگاه مرا از ظاهر به باطن هدایت کن و آرامش را در فهمیدن، نه در داوری کردن، به من عطا فرما.

نویسنده:همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفرمهدیه (لژیون اول )
رابط خبری:همسفر  فاطمه.خ رهجوی راهنما همسفرمهدیه(لژیون اول)
ارسال:همسفر زهرا.خ رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون دوم)
نمایندگی همسفران زاهدان