وادی چهارم و تأثیر آن بر من؛ پذیرش مسئولیت در مسیر درمان

سیزدهمین جلسه از دوره چهاردهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی اردبیل، به استادی مرزبان مسافر حبیب ، نگهبانی راهنما مسافر ابراهیم  و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «وادی چهارم و تاثیر آن روی من» روز سه‌شنبه 2 تیرماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حبیب هستم، مسافر.

خدا را شکر می‌کنم که امروز هم توانستم در کنگره ۶۰ آموزش ببینم و به حال خوش برسم. از جناب مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که چنین بستری را فراهم کرده‌اند تا یک مصرف‌کننده بتواند از مصرف مواد رهایی پیدا کند، درمان شود و آموزش ببیند و بهترین زندگی را برای خود رقم بزند.

همچنین از نگهبان جلسه بابت انتخاب بنده برای مشارکت تشکر می‌کنم. شال ویلیام آقا هادی و شال راهنمایی آقا میلاد را تبریک می‌گویم و این موفقیت را به خودشان، خانواده‌هایشان، شعبه اردبیل، ایجنت و مرزبانان عزیز نیز تبریک عرض می‌کنم.

در رابطه با دستور جلسه «وادی چهارم و تأثیر آن بر من»، باید بگویم که من قبل از آشنایی با کنگره راه خود را گم کرده بودم. در کنگره آموختم که برای رسیدن به درمان باید مراحل زندگی را به‌درستی طی کرد. وادی اول درباره تفکر است، وادی دوم می‌گوید که ما بیهوده آفریده نشده‌ایم و وادی سوم به ما یادآوری می‌کند که هیچ‌کس به اندازه خودمان به فکر ما نیست و مسئولیت زندگی‌مان بر عهده خود ماست.

وقتی مصرف‌کننده بودم، هیچ‌کس خماری مرا تحمل نمی‌کرد و هیچ‌کس به جای من آسیب‌های مصرف را متحمل نمی‌شد. مواد مخدر مانند بمبی است که به همه اطرافیان آسیب می‌زند، اما بیشترین تخریب را برای خود مصرف‌کننده به همراه دارد.

وادی چهارم به من آموخت که مسئولیت درمان با خود من است. اگر برای درمان اقدام نکنم، این خودم هستم که آسیب می‌بینم. درمان اعتیاد در مدت چند روز یا با یک آمپول امکان‌پذیر نیست. کسی که سال‌ها مصرف‌کننده بوده، نمی‌تواند انتظار داشته باشد در چند روز درمان شود. درمان اعتیاد نیازمند زمان مناسب، داروی مناسب و آموزش‌های جهان‌بینی است.

جهان‌بینی برای همه انسان‌ها لازم است، اما برای یک مصرف‌کننده اهمیت بیشتری دارد. وادی چهارم به من یاد داد که مسئولیت انتخاب‌ها و نتایج زندگی‌ام را بپذیرم. اگر چند بار در شرایط نامناسب قرار گرفته‌ام، باید بپذیرم که در نهایت این خودم بوده‌ام که انتخاب کرده‌ام و اکنون نیز خودم باید برای درمان و تغییر قدم بردارم.

ممکن است راهنما یا مرزبان حرفی بزند که خوشایند من نباشد، اما اصل موضوع این است که مسئولیت سفر و درمان بر عهده خود من است. با ۱۰ یا ۱۱ ماه سفر، با درست مصرف کردن شربت و گوش دادن به آموزش‌ها می‌توان به نتیجه رسید.

من خودم حدود یک سال در سکوت آزاد بودم، اما همیشه از جمع فرار می‌کردم. حتی اگر بوی سیگار به مشامم می‌رسید، از آن محیط دور می‌شدم. اما امروز به لطف آموزش‌های کنگره، حتی اگر در کنار مصرف‌کنندگان باشم، پیام کنگره را دریافت می‌کنم و تحت تأثیر قرار نمی‌گیرم.

کنگره از یک مصرف‌کننده انسانی می‌سازد که شاید اگر کسی او را بیرون از کنگره ببیند، باور نکند روزی مصرف‌کننده بوده است. گاهی لازم است عکس‌های گذشته را نشان دهیم تا دیگران باور کنند چه مسیری را طی کرده‌ایم.

در پایان، خداوند را شاکرم که عضو کوچکی از کنگره ۶۰ هستم. به کنگره‌ای بودن خود افتخار می‌کنم و بار دیگر از جناب مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم.

به افتخار خودتان دست بزنید.

تهیه و ارسال گزارش: مسافر یاشار مرزبان خبری