ابتدا باید جایگاه وادی‌ها را در مسیر درمان و بازسازی شناخت

جلسه نهم از دوره دوازدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر احمد، استادی مسافر راهنما جلیل با دستور جلسه « وادی چهارم و تاثیر آن روی من» سه شنبه 2 تیر 1405 ساعت 17 شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان جلیل هستم یک مسافر

با سپاس از خداوند و تشکر از ایجنت محترم، مرزبانان، نگهبان، دبیر و راهنمای گران‌قدر که فرصت خدمت و آموزش در جایگاه دستور جلسه وادی چهارم را فراهم نمودند .برای درک بهتر وادی چهارم، ابتدا باید جایگاه وادی‌ها را در مسیر درمان و بازسازی شناخت. وادی‌ها همانند فونداسیون یک ساختمان هستند که زیربنای تفکر و حرکت انسان را شکل می‌دهند. مسافری که وارد کنگره ۶۰ می‌شود، با ساختارهایی آسیب‌دیده و تفکری آشفته بر روی صندلی می‌نشیند و نیاز دارد پایه‌های فکری خود را از نو بنا کند. در وادی اول، انسان می‌آموزد که هیچ ساختاری بدون تفکر شکل نمی‌گیرد و هر آنچه در زندگی او به وجود آمده، چه در مسیر ارزش‌ها و چه در مسیر ضد ارزش‌ها، حاصل نوع تفکر او بوده است. پس از آن، در وادی دوم به این شناخت می‌رسد که هیچ موجودی بیهوده آفریده نشده است و حتی اگر خود را ناچیز و بی‌ارزش بداند، باز هم دارای توانایی‌ها و استعدادهایی است که باید آن‌ها را بشناسد. این شناخت، امید را در وجود انسان زنده می‌کند. در وادی سوم، فرد درمی‌یابد که مسئول اصلی درمان، رشد و تغییر خود، شخص دیگری نیست، بلکه خود اوست. هیچ‌کس به اندازه خود انسان نمی‌تواند دردهای او را درمان کند و اگر حرکتی صورت می‌گیرد، باید از درون خود فرد آغاز شود. راهنما، مرزبان و دیگر اعضا می‌توانند راه را نشان دهند، اما حرکت و عمل بر عهده خود انسان است. وادی چهارم، نخستین مرحله مسئولیت‌پذیری واقعی است. تا زمانی که انسان فقط در مرحله تفکر قرار دارد، نیروهای بازدارنده چندان مانعی ایجاد نمی‌کنند، اما هنگامی که تصمیم به حرکت می‌گیرد، موانع نیز ظاهر می‌شوند. یکی از بزرگ‌ترین لغزش‌ها در این مرحله، واگذار کردن مسئولیت‌ها به خداوند و سلب مسئولیت از خویشتن است. گاهی انسان با ظاهری معنوی و با این تصور که همه چیز باید به خواست خداوند انجام شود، از حرکت بازمی‌ایستد و منتظر می‌ماند تا مشکلاتش بدون تلاش او برطرف شوند. وادی چهارم به ما آموزش می‌دهد که خداوند اختیار را به انسان عطا کرده و این اختیار بزرگ‌ترین سرمایه اوست. انسان ابتدا باید تفکر کند، خواسته خود را مشخص نماید و حرکت را آغاز کند، سپس با توکل بر خداوند مسیر را ادامه دهد. فرمان الهی در سرانجام کار جاری می‌شود، اما آغاز حرکت بر عهده خود انسان است. واگذار کردن مسئولیت به خداوند، به معنای کنار گذاشتن اختیار و مسئولیت‌پذیری است، در حالی که خداوند انسان را مختار آفریده است. قانون حاکم بر هستی، قانون کنش و واکنش است. خداوند آنچه را که برای زندگی لازم بوده در اختیار انسان قرار داده است؛ جسم، روان، عقل، قدرت انتخاب و فرصت زندگی. بنابراین، انسان نیز در برابر نحوه استفاده از این نعمت‌ها مسئول است. هیچ انسانی با بیماری اعتیاد یا با ضد ارزش‌ها متولد نمی‌شود و وضعیت امروز هر فرد، نتیجه انتخاب‌ها و عملکرد گذشته اوست. با عبور از وادی‌های نخست، حس انسان به تدریج بیدار می‌شود و نسبت به مشکلات و اشتباهات خود آگاهی بیشتری پیدا می‌کند. در این مرحله، نفس اماره برای حفظ جایگاه خود تلاش می‌کند و با وسوسه‌ها، خواسته‌های کاذب و بزرگ جلوه دادن امور بی‌ارزش، سعی در متوقف کردن حرکت انسان دارد. اما با استمرار در آموزش، تفکر صحیح و حرکت در مسیر ارزش‌ها، قدرت نفس اماره کاهش می‌یابد و زمینه رشد، تعادل و رسیدن به آرامش فراهم می‌شود. بنابراین، پیام اصلی وادی چهارم این است که انسان باید مسئولیت زندگی و سرنوشت خود را بپذیرد، از اختیار خویش به‌درستی استفاده کند، حرکت را آغاز نماید و پس از انجام وظیفه و تلاش، نتیجه را به قدرت مطلق واگذار کند.

تایپ و ویرایش: مسافر محسن لژیون سوم

عکاس: مسافر محمد لژیون هفتم

ارسال خبر: سایت نمایندگی قوچان