تفکر سوت شروع مسابقه است

جلسه اول از دوره هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی الیگودرز به استادی دستیار اسیستانت مرزبانی همسفر زهرا، نگهبانی راهنما همسفر مریم و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «وادی پنجم (در جهان ما تفکر قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتند و رسیدن، آن را کامل می‌نماید.) و تأثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۸ تیرماه ساعت ۱۷:۰۰ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم که امروز در کنگره حضور دارم و سپاسگزار خداوند هستم که برای بار دوم، به واسطه انتخابات مرزبانی، فرصت خدمت در کنار همسفران عزیز در نمایندگی الیگودرز را به من عطا کرده است. ان‌شاءالله که امروز انتخابات بسیار خوبی در کنار هم داشته باشیم. پیش از آن‌که به سراغ دستور جلسه بروم از همسفر هما و نگهبان جلسه که اجازه دادند امروز در این جایگاه خدمت کنم بسیار سپاسگزارم.

دستور جلسه امروز ما وادی پنجم است. ما پس از گذر از چهار وادی اول که همگی از وادی‌های تفکر بودند، اکنون وارد مرحله‌ای می‌شویم که تفکر صرف دیگر کافی نیست تا به امروز آموختیم که قبل از هر کاری باید فکر کنیم؛ اما پیش از کنگره، ما معمولاً کاری را انجام می‌دادیم و بعد درباره آن فکر می‌کردیم. مدام از خود می‌پرسیدیم: چه‌کنم؟ و خودمان را ملامت می‌کردیم که چرا این اشتباه را کردم یا چرا این تصمیم را گرفتم؛ اما یاد گرفتیم که باید مسئولیت کارهایمان را بپذیریم؛ چرا که هیچ‌کس به اندازه خودمان نمی‌تواند برای ما فکر کند و هیچ‌کس به اندازه خودمان نمی‌تواند برای ما فکر کند و هیچ‌کس به اندازه خودمان نمی‌تواند به ما کمک کند؛ حتی خداوند نیز نیرویی است که به عملکرد ما نگاه می‌کند. یعنی ما نمی‌توانیم حتی مسئولیت کارهایمان را به خداوند بسپاریم و از انجام دادن آن‌ها شانه خالی کنیم.

وادی پنجم به ما می‌گوید: با تفکر خالی نمی‌توانی مشکلاتت را حل کنی. تو نیاز داری که شروع به حرکت کنی. آنچه در آن جهان ذهن گذشت، باید در واقعیت تجلی یابد. برای این‌که بتوانی از لذت یک تغییر بهره‌مند شوی یا مشکلی را حل کنی، باید وارد عمل شوی. در وادی پنجم ما با سه جهان آشنا می‌شویم: ۱) جهان خواب، بخشی از آن به افکار ما و بخشی دیگر به گذشته یا آینده بازمی‌گردد. ۲) جهان خاکی، دنیای واقعی و فیزیکی ۳) جهان ذهن، بسیار وسیع است. ما می‌توانیم ساعت‌ها بنشینیم و تصاویر بسیاری را در ذهن خود بسازیم. ما در کنگره آموختیم که برای رسیدن به هر هدفی باید تصویرمان را بسازیم؛ پس چه بهتر که تصویرهایی زیبا و تفکرهایی سالم در ذهن داشته باشیم.

بسیاری از همسفران ممکن است مدام تصاویر منفی بسازند. مثلاً فکر کنند: اگر مسافرم دوباره مصرف کند چه؟ اگر در راه مدرسه برای فرزندم اتفاقی بیفتد چه؟ اگر ورشکست شوم یا بیکار شوم چه؟ این تصاویر در ادامه شکل می‌گیرند، پس ما باید یاد بگیریم که در ذهنمان کات کنیم و تصاویر زیبا جایگزین کنیم: خدا را شکر که در کنگره هستم، خدا را شکر که آموزش می‌بینم و به موفقیت می‌رسم، خدا را شکر که فرزندم به موفقیت می‌رسد. باید تمام تلاش خود را بکنیم تا آن چیزی را که تصویرش را در ذهن ساخته‌ایم، به صورت عملی اجرا کنیم.

مثالی که در وادی می‌زند بسیار گویاست: شما می‌توانید ساعت‌ها به یک قرمه‌سبزی فکر کنید و در ذهن خود آن را درست کنید؛ اما تا زمانی‌که بلند نشوید، وسایلش را نخرید و آن را نپزید، هرگز از آن لذت نخواهید برد؛ پس در این وادی می‌آموزیم که آنچه را در ذهن می‌سازیم باید عملی کنیم. آقای مهندس در روز چهارشنبه فرمودند: «تفکر، سوت شروع مسابقه است». برای شروع هر کاری، اولین قدم تفکر است، تفکری که می‌تواند مثبت یا منفی باشد می‌تواند در جهت ارزش‌ها با ضد ارزش‌ها باشد؛ اما اگر می‌خواهید به آرامش و حال خوش برسید، تفکر شما باید سالم باشد.

برای این‌که بتوانید تفکر خود را به عمل درآورید، باید پله‌ها را طی کنید. برای این‌که عمل ما سالم باشد، نمی‌توانیم فقط تفکر مثبت داشته باشیم و در عمل با مسائل منفی روبه‌رو شویم، بلکه باید از پله‌ها عبور کنیم: صبر، ما همگی در مسیر صبر هستیم؛ اما باید بدانیم که صبر با تحمل بسیار متفاوت است. وقتی تحمل می‌کنم، انگار باری سنگین روی دوش دارم و همیشه تحت فشار و با حال بد هستم؛ اما صبر یعنی من می‌دانم برای چه صبر می‌کنم، زمانش را می‌دانم، تلاش می‌کنم و در عین حال آرامشم را حفظ می‌کنم. خودداری، توکل و رضا: من عاشق مفهوم توکل هستم. توکل یعنی وقتی برای کاری تلاش کردی و سپس آن را به خدا سپردی، گویی وکیلی گرفته‌ای که بار از روی دوشت برداشته شده و با خیال راحت مسیرت را ادامه می‌دهی.

توکل برای من این‌گونه است: یعنی من می‌آیم، تلاشم را می‌کنم، جلساتم را می‌آیم، آموزش‌هایم را می‌گیرم و به حرف‌های راهنمایم گوش می‌دهم و آن‌ها را اجرا می‌کنم؛ اما در عین حال، دلم قرص است. من خداوند و نیروی مطلق را وکیل خود قرار می‌دهم. با این کار آن احساس امنیت به من بخشیده می‌شود و حالم خوب است؛ زیرا می‌دانم یک ناظر بر تمام کارها و اعمال من وجود دارد. امیدوارم که بتوانیم تک‌تک این وادی‌ها را ابتدا به خوبی یاد بگیریم و در ادامه یاد بگیریم که در کجا و چگونه از آن‌ها استفاده کنیم؛ چرا که در ادامه هر وادی، نیاز به یادگیری و به کار بستن وادی‌های بعدی احساس می‌شود.

اگر بخواهم تأثیر این آموزه‌ها را بر خودم به شکلی کوتاه بگویم، باید بگویم من پیش از این در مرحله‌ تفکر گیر کرده بودم. همیشه این ترس را داشتم که نکند حرکت کنم و در جایی اشتباه کنم؛ اما بعد متوجه شدم که اتفاقاً عکس این موضوع است. وقتی که درست فکر کنی، حتی اگر از کسانی که در آن مسیر موفق بوده‌اند مشورت بگیری و شروع به حرکت کنی، مسیر در ادامه برایت یکی‌یکی باز می‌شود تا زمانی‌که حرکت نکنی، هیچ فایده‌ای ندارد، از آموزش‌هایی که گرفته‌ای هیچ لذتی نمی‌بری و هیچ نتیجه و بهره‌ای برای زندگی‌ات نخواهی داشت.

امیدوارم بتوانیم تک‌تک وادی‌ها را به خوبی یاد بگیریم و در زندگی‌مان به کار ببندیم. از آنجایی‌که انسان به دلیل داشتن اختیار، مدام در سر دو راهی‌ها قرار می‌گیرد، امیدوارم این آموزه‌ها بتواند مانند توشه‌ای در کوله‌پشتی ما باشد تا از آن‌ها استفاده کنیم. با این کار، نه تنها خودمان به آرامش می‌رسیم، بلکه در جایگاه یک مادر، یک همسر و یک فرزند می‌توانیم این آرامش را به خانواده‌هایمان نیز منتقل کنیم.

                               نفرات برتر آزمون فاینال

در ادامه تصاویر انتخابات مرزبانی

مرزبان کشیک: همسفر منصوره
عکاس: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون اول)
تایپیست: همسفر پریا رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون اول)
ارسال: مرزبان خبری همسفر منصوره
همسفران نمایندگی الیگودرز