قدم اصلی سفر با خودمان است

افتخار داریم از گروه سایت در خدمت راهنمای محترم، مسافر محمدرضا باشیم و در مورد دستور جلسه «وادی سوم‌ هیچ‌کس به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند» به گفتگو بپردازیم. در ابتدا از طرف گروه سایت بابت فرصتی که در اختیار ما قرار دادند بسیار سپاس‌گزاریم.

لطفا به رسم کنگره خودتان را معرفی کنید:

• سلام دوستان، محمدرضا هستم یک مسافر.
• آخرین آنتی‌اکس مصرفی: شیره و تریاک
• مدت سفر اول: ۱۰ ماه و ۱۴ روز
• نام راهنما: آقای علی کاظمی
• مدت رهایی: ۶ سال و ۸ ماه و ۲۰ روز
• ورزش در کنگره۶۰: والیبال

در وادی سوم تأکید می‌شود که «هیچ‌کس به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند». از دیدگاه شما به‌ عنوان راهنما، چرا بسیاری از تازه‌واردین در ابتدا بیش از آنکه به توانمندی‌های خود تکیه کنند، تمایل دارند مسئولیت درمان و حل مشکلاتشان را به دیگران بسپارند؟
در بیشتر مواقع، یک تازه‌ وارد با روحیه‌ای طلبکارانه وارد جمعیت احیاء انسانی کنگره۶۰ می‌شود. او گمان می‌کند چون اکنون تصمیم به درمان اعتیاد خود گرفته است، تمام اطرافیان و حتی هستی باید به کمک او بیایند تا او بتواند از این وضعیت رها گردد. تنها‌ راهنما کمک‌ حال مصرف‌کننده است. راهنما در کنگره۶۰ تنها راه را نشان می‌دهد، مسیر را روشن می‌کند و نقش هدایت‌گر را دارد؛ اما قدم اصلی را باید خود مسافر بردارد.

به نظر شما، خروجی نهایی پذیرش مسئولیت آیا در پایان سفر، فراتر از قطع مصرف مواد، چه تغییر بنیادینی در جهان‌بینی یک انسان ایجاد می‌کند؟
در وادی سوم می‌آموزیم که باید مسئولیت تمامی مسائل و مشکلات زندگی خود را بپذیریم و برای حل آن‌ها قدم برداریم. خروجی نهایی این پذیرش مسئولیت، تنها قطع مصرف مواد نیست، بلکه «تغییر جایگاه درونی» انسان است؛ یعنی فرد از یک شخص «طلبکار و منفعل» به انسانی «تولیدکننده و مسئول» تبدیل می‌شود. وقتی مسافر می‌پذیرد که تصمیم‌گیری نهایی بر عهده خود اوست در کنار استفاده از مشورت و همفکری دیگران، دیگر به دنبال مقصر برای شکست‌هایش نمی‌گردد.

از نگاه شما، اولین نشانه‌ای که نشان می‌دهد یک رهجو واقعاً از حالت انفعال خارج شده و وارد مسیر تغییر شده است، چیست؟
اولین و بارزترین نشانه این است که رهجو در همان هفته‌های نخستین با نظم و انضباط کامل در کنگره۶۰ حضور می‌یابد؛ فایل‌های صوتی خود را به‌ موقع می‌نویسد و به‌ تدریج مشارکت در مسائل جمعی لژیون را آغاز می‌کند. وقتی فرد از لاک انفعال و سکون خارج می‌شود، تمایل پیدا می‌کند تا با گوش دادن به آموزش‌ها و پیوند خوردن با فضای کنگره۶۰، مسئولیت‌‌پذیری را در عمل نشان دهد. این نظم و مشارکت، گویای آن است که بذر خواست درمان در درون او شکوفا شده و او آماده است تا با تغییر رفتار و اندیشه، مسیر رهایی و تغییر را با جدیت بپیماید.

کلام آخر
جناب آقای مهندس حسین دژاکام می‌فرمایند: «برای باورها هیچ ارزشی نیست؛ باور زمانی ارزش پیدا می‌کند که به آن جامه عمل بپوشانیم. عمل می‌تواند دانسته‌ها را زیبنده سازد».
در پایان، از تمامی خدمتگزاران سایت کنگره۶۰ صمیمانه سپاسگزاری می‌کنم.

تایپ و ویراستاری: مسافر رضا (لژیون۱۶) دبیر سایت
تهیه و ارسال: مسافر حمزه (لژیون۱)