همراهی یعنی توکلی که از دل ترس عبور کرده و تبدیل به اعتماد شده است

این روزها که هفته‌ی همسفر است، بیشتر از همیشه به این فکر می‌کنم که «همسفر بودن» یعنی چه؟ قبل از آشنایی با کنگره، همیشه فکر می‌کردم همراهی یعنی دخالت کردن، یعنی راه را نشان دادن، یعنی اصرار، یعنی ترس از این‌که اگر کنترل نکنم همه‌چیز خراب می‌شود. اما کنگره یادم داد همراهی واقعی بیشتر شبیه یک نور آرام است تا یک فشار یا هدایتِ زورکی!

فهمیدم که گاهی بهترین کمکی که می‌توانم بکنم این است که اجازه بدهم مسیر، مسیر خودش را برود. نه جلوتر از راهنما باشم، نه جای مسافر تصمیم بگیرم و نه اجازه بدهم نفسِ من، تنبلی را اسم آرامش بگذارد. هفته‌ همسفر برای من یعنی فرصتی برای یادآوری این‌که همراهی، یعنی سکوتی آرام؛ صبری که پخته شده؛ توکلی که از دلِ ترس رد شده و تبدیل به اعتماد شده است.

کنگره به من یاد داد که ارزشمندترین نوع قدردانی، همین است که درگیر نشوم، دخالت نکنم، اما کنارش باشم. یاد گرفتم هر کس باید راه خودش را برود؛ من هم باید روی دانایی‌های خودم کار کنم، نه روی نگرانی‌هایم. در پایان، این هفته را به تمام همسفرانی تبریک می‌گویم که با عشق، ولی بدون مالکیت؛ با حضور، ولی بدون دخالت و با امید، اما بدون توقع، مسیر روشنایی را همراهی می‌کنند.

نویسنده: راهنمای ویلیام همسفر عاطفه
ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رضوی