نگاه من به سیدی روزنه موجودیت این است که موجودیت هر انسانی را مجموعهای از حسها، افکار، خواستهها، دانایی و عملکردهای او شکل میدهد و هرکدام از این عوامل میتوانند بر ساختار درونی و مسیر زندگی انسان تأثیرگذار باشند. نکتهای که برای من بسیار قابل تأمل بود، نقش حس در موجودیت انسان است. متوجه شدم که حس فقط یک احساس زودگذر نیست؛ بلکه میتواند روی نوع نگاه، برداشت، تصمیمگیری و رفتار من تأثیر بگذارد؛ برای مثال، وقتی نسبت به کسی حس بدی داشته باشم، ممکن است رفتار و گفتار او را هم از همان دریچه ببینم؛ درواقع حس من روی درک من از جهان اطراف اثرگذار میباشد؛ بنابراین اگر بخواهم نگاه من تغییر کند، باید ابتدا روی حسها و تفکرات خود کار کنم.
نکته دیگر این بود که تغییر در موجودیت انسان بهصورت تدریجی اتفاق میافتد؛ همانطور که نمیتوانیم یکشبه به دانایی برسیم و انتظار داشته باشیم تمام تفکرات و حسهای ما یکباره اصلاح شوند. تغییر نیازمند آموزش، زمان، تجربه و حرکت مستمر است. یکی دیگر از نکات مهم این سیدی برای من، حرکت انسانها بهصورت موازی و همچنین حرکتهایی به شکل دایره بود. من اینطور دریافت کردم که در حرکت موازی، انسانها هرکدام مسیر و جایگاه خودشان را دارند و ممکن است در کنار یکدیگر حرکت کنند؛ اما هرکس مسیر خودش را طی میکند و مسئول حرکت و تکامل خودش است.
در حرکت دایرهای، با افزایش شعاع، گستره حرکت بیشتر میشود؛ اما درعینحال همه از یک سرچشمه دستور میگیرند و به یک محور متصل هستند. این موضوع برای من یادآور این بود که گسترده شدن حرکت و افزایش تواناییها نباید باعث فراموش کردن سرچشمه و محور اصلی شود. باور من این است که قرار نیست با حرکت دیگران، موجودیت من تغییر کند. من باید مسئول حرکت خود باشم، حس و تفکرم را اصلاح نمایم و با آموزش و عمل، روزنههای تازهای در وجودم باز کنم.
گاهی انسان خودش را در یک نقطه ثابت نگه میدارد؛ بهدلیل قضاوتها، ترسها، منیت و حسهای نادرست. در چنین شرایطی ممکن است فرصتهای زیادی برای رشد و حرکت داشته باشد؛ اما خودش نتواند آنها را ببیند و از آنها استفاده کند. برای من روزنه موجودیت یعنی پیدا کردن راهی برای دیدن عمیقتر خود و شناختن آن چیزی که در درون میگذرد. هرچه به این روزنه نزدیکتر شویم و در صراط مستقیم حرکت کنیم، حس ما قویتر و دریافتهایمان بهتر میشود.
من دریافتهام که ثبات داشتن در مسیر، باعث تقویت حس و بهتر شدن دریافت انسان میشود. انسانی که از درون به تعادل و ثبات رسیده، آرامش بیشتری دارد و میتواند با شادی و حال خوشتری زندگی کند؛ اما وقتی انسان بههمریخته باشد و ثبات نداشته باشد، حس او ضعیف میشود، دریافت درستی ندارد و درنتیجه بیشتر دچار رنج و آشفتگی خواهد شد. یک نکته بسیار مهم که از این موضوع بهدست آوردم، این است که گاهی مشکل ما نداشتن راه نیست؛ بلکه نداشتن قدرت دیدن راه میباشد. وقتی حس و تفکر انسان اصلاح گردد، روزنههای تازهای برای شناخت و حرکت در زندگی او باز میشود.
درنهایت، به این نتیجه رسیدهام که تغییر واقعی از جایی شروع میشود که انسان بتواند خودش را ببیند، اشتباهاتش را بپذیرد و برای بهتر شدن حرکت کند. من نمیتوانم با همان حسها و تفکرات گذشته انتظار داشته باشم موجودیت تازهای در من شکل بگیرد. برای تغییر دنیای بیرون خود، ابتدا باید از درون خودم شروع کنم؛ چون تا زمانیکه خود تغییر نکنم، نگاه و دریافت من از جهان هم تغییر اساسی نخواهد کرد.
نویسنده: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فرزانه (لژیون پنجم)
ویرایش: رابط خبری همسفر ناهید رهجوی راهنما همسفر فرزانه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر فروزنده رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد
- تعداد بازدید از این مطلب :
0