English Version
This Site Is Available In English

بهشت در صلح و آرامش

بهشت در صلح و آرامش

جلسه نهم از دوره پنجاه‌وششم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی فرشته (سمنان)، با استادی راهنما همسفر سعیده، نگهبانی همسفر مرضیه و دبیری همسفر سودابه، با دستورجلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجۀ بالا و بالاتری برسد، نقطۀ تحمل پیدا می­‌شود) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۲۵ آبان ماه ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

 از نگهبان و دبیر جلسه تشکر می‌کنم که به من اجازه دادند در این جایگاه خدمتی قرار بگیرم و آموزش بگیرم. خداوند را بسیار شاکر و سپاسگزارم که اذن ورودم به کنگره۶۰ را صادر کرد. از آقای مهندس و خانواده محترمشان قدردانی می‌کنم که به من اجازه دادند در این مجموعه بزرگ خدمتگزار باشم. از راهنما خوبم ایجنت همسفر الهه تشکر ویژه دارم؛ چراکه هر آن‌چه امروز دارم، حاصل عشق و آموزش‌های بی‌دریغ ایشان است. از مسافرم تشکر می‌کنم؛ زیرا بلیط ورودم به کنگره بر اساس تاریکی‌های اعتیاد ایشان بود.

امروز را به فال نیک می‌گیرم؛ چراکه مصادف با زادروز دانشمند بزرگ و حکیم فرزانه، آقای مهندس حسین دژاکام است. اگرچه امسال ایشان را در این بُعد از هستی در کنار خود نداریم، اما مطمئن هستم که حضورشان را در جمع خود احساس می‌کنیم و حس و آموزش‌های ایشان همیشه همراه ماست. موضوعی که امسال مسئولیت منِ سعیده را در چنین روزی سنگین‌تر می‌کند، این است که بتوانم حافظ و نگهبان دانش، دستاوردها و کشفیات آقای مهندس باشم تا این مسیر همچنان ادامه پیدا کند و برای آیندگان نیز راهی هموار باقی بماند.

دستور‌جلسه امروز ما دو بخش دارد؛ بخش اول «وادی نهم و تأثیر آن روی من» و بخش دوم تجلیل از راهنمای توانمند، همسفر راضیه است. امیدوارم بهترین اتفاقات برای ایشان رقم بخورد. در رابطه با وادی نهم، جمله معروفی داریم که می‌گوید: «وقتی نیرویی از کم شروع می‌شود و به درجه بالا و بالاتری می‌رسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود». در ابتدای این وادی پیامی وجود دارد که می‌گوید: «پیامی برای کسانی است که قدم به دنیای تازه نهاده‌اند و به خویش و خویشتن توجه می‌کنند». این پیام همیشه من را به فکر فرو می‌برد و با خودم مرور می‌کنم که این پیام برای منِ سعیده چه چیزی را بیان می‌کند؟

زمانی‌که خداوند انسان را خلق کرد و او را به زمین فرستاد، یکی از ویژگی‌های مهم انسان، قدرت اختیار و حق انتخاب بود. خداوند انسان را در مسیر انتخاب قرار داد؛ یک مسیر، راه فسق و فجور و مسیر دیگر، راه ایمان و تقوا بود. این انتخاب‌ها هستند که مسیر زندگی انسان را شکل می‌دهند. من کتاب «عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود» را کتابی برای ریکاوری و بازگشت به خویشتن می‌دانم. به نظر من، برای تزکیه و پالایش خودم باید از وادی اول، یعنی تفکر، شروع کنم و قدم‌به‌قدم پیش بروم تا به وادی چهاردهم، یعنی عشق و محبت، برسم و بتوانم خویش و خویشتن واقعی خودم را پیدا کنم.

 یکی از ریشه‌های مشکلات انسان‌ها جهل، ناآگاهی و نداشتن نقطه تحمل است. نقطه تحمل انسان‌ها با یکدیگر متفاوت است و هر چیزی دارای ظرفیت مشخصی است اگر از ظرفیت خودش فراتر برود، دچار دگرگونی و آشوب می‌شود. یکی از پیام‌هایی که وادی نهم برای منِ همسفر دارد، این است که مراقب رفتار، کردار و پندار خودم باشم؛ چون ظرفیت انسان‌ها با هم متفاوت است. باید مراقب باشم با رفتار و گفتارم دیگران را به نقطه آشوب نرسانم. پیام دیگری که از این وادی دریافت می‌کنم، این است که نقطه تحمل قابل تغییر است. اگر منِ سعیده نقطه تحمل پایینی داشته باشم، می‌توانم با آموزش، تفکر و تجربه، تکرار و تمرین و با در نظر گرفتن زمان، به‌تدریج آن را افزایش بدهم. باید زمان را سرلوحه کارم قرار دهم و بدانم که هیچ تغییری یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه تغییرات واقعی ذره‌ذره و در طول زمان شکل می‌گیرند.

همه ما انسان‌ها در طول زندگی با مشکلات و مسائل مختلفی روبه‌رو می‌شویم و این مشکلات هیچ‌ وقت به‌طور کامل تمام نمی‌شوند؛ اما چیزی که برای من اهمیت دارد، نوع نگاه و نگرشم نسبت به این مشکلات است. منِ سعیده باید از خودم بپرسم: آیا مشکلاتی را که در زندگی برایم پیش می‌آید، لعنت خداوند می‌دانم یا رحمت اوست؟ اگر نگاهم مثبت باشد، می‌توانم مشکلات را فرصتی برای آموزش و رشد خودم بدانم و تلاش کنم در مسیری که قرار دارم، برای حل آن‌ها قدم بردارم؛ اما انسانی که همیشه گلایه‌مند است و مسئولیت مشکلاتش را به گردن دیگران می‌اندازد، نمی‌تواند از آن مسائل به‌درستی آموزش بگیرد. برای این‌که بتوانم نقطه تحمل خودم را افزایش دهم و نگاهم نسبت به مسائل زندگی تغییر کند، به جهان‌بینی نیاز دارم. باید آموزش‌پذیر باشم و اجازه دهم آموزش‌ها به‌مرور در زندگی‌ام کاربردی شوند تا بتوانم ذره‌ذره به نقطه تحمل بالاتری برسم.

چندی پیش سی‌دی خوشبختی آقای مهندس را گوش می‌دادم. جمله بسیار زیبایی در آن وجود داشت که می‌فرمودند: «خوشبختی یعنی چه؟ یعنی این‌که انسان در صلح و آرامش باشد».این جمله برای من بسیار تأثیرگذار بود. همه ما که امروز در این مجموعه حضور داریم، برای رسیدن به حال خوش، دور شدن از تاریکی‌های درونمان و درمان مسافرانمان قدم در این مسیر گذاشته‌ایم. به نظر من، زمانی می‌توانیم به صلح و آرامش برسیم که ابتدا نگاه و نگرش خودمان را تغییر بدهیم. برای این تغییر به آموزش نیاز داریم؛ باید یاد بگیریم، تفکر کنیم و مسئولیت رفتار و انتخاب‌های خودمان را بپذیریم.

در نهایت، وادی نهم به من یادآوری می‌کند که برای رسیدن به تعادل و آرامش باید صبور باشم، زمان را در نظر بگیرم و با آموزش و تمرین، نقطه تحمل خودم را افزایش بدهم؛ چراکه رسیدن به صلح و آرامش، نتیجه حرکت تدریجی در مسیر دانایی و شناخت خویشتن است. آقای مهندس می‌فرمایند: «زمانی که به صلح و آرامش می‌رسیم، یعنی در بهشت زندگی می‌کنیم». به نظر من، هدف همه ما در مسیر زندگی و آموزش‌های کنگره‌۶۰، رسیدن به تعادل، صلح و آرامش است. وادی نهم به من یادآوری می‌کند که برای رسیدن به این جایگاه باید زمان را در نظر بگیرم و بدانم هیچ تغییری یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد. من باید با صبر، استقامت و تلاش، موانع و مشکلاتی را که در مسیر زندگی با آن‌ها روبه‌رو می‌شوم، پشت‌سر بگذارم تا بتوانم به نقطه تعادل و آرامش برسم.

در قسمت دوم جلسه، شاهد تجلیل از راهنما همسفر راضیه هستیم. من به ایشان خداقوت عرض می‌کنم. خودم همیشه از وجودشان حس بسیار خوبی دریافت می‌کنم و از بودن در کنارشان لذت می‌برم. امیدوارم خیر و برکات این خدمت صادقانه و عاشقانه، همواره در زندگی‌شان جاری باشد؛ همچنین به پیشکسوت راهنما همسفر محبوبه تبریک و خداقوت عرض می‌کنم. در ادامه، می‌خواهم به رهجوهای لژیون چهارم هم تبریک بگویم؛ چراکه راهنمای شما با نور آگاهی، پلی در مسیر حرکت‌تان ساخته و راه را برایتان هموار کرده‌اند. ایشان با چراغ دانایی و تجربه، راهنمای مسیر شما بوده‌اند تا بتوانید قدم‌به‌قدم به تعادل، صلح و آرامش نزدیک شوید. خوشبختانه تک‌تک شما عزیزان به‌نوعی در شعبه مشغول خدمت هستید و این موضوع جای تبریک و قدردانی دارد. امیدوارم خیر و برکت این خدمت‌ها در زندگی همه شما جاری باشد.

صحبت‌هایم را با دو بیت از اشعار مولانا به پایان می‌رسانم. من هر زمان که در زندگی با مشکل یا مسئله‌ای روبه‌رو می‌شوم با خواندن این ابیات دوباره به صبر، امیدواری و آرامش می‌رسم:

در اگر بر تو ببندد، مرو و صبر کن آن‌جا

ز پسِ صبر، تو را او به سرِ صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه راه‌ها و گذرها

رهِ پنهان بنماید که کس آن راه ندانست

در پایان، از خداوند می‌خواهم بهترین روزی‌هایش را همراه با صلح، آرامش و حال خوش نصیب تک‌تک شما عزیزان کند از این‌که با صبوری به صحبت‌های من گوش دادید از همه شما سپاسگزارم.

در ادامه اهدای شال مرزبانی همسفر طیبه  انجام شد.

همچنین تجلیل راهنما همسفر راضیه برگزار شد.

مرزبان کشیک: همسفر تارا، مسافر حسن
عکاس: همسفر فهیمه
تایپ: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر ام‌البنین (لژیون هفدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم، نگهبان سایت
همسفران نمایندگی فرشته (سمنان)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .