جلسه سوم از دوره چهارم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی پاسارگاد شیراز، با استادی همسفر صنم، نگهبانی همسفر معصومه و دبیری همسفر معصومه، با دستور جلسه «وادی نهم (نیرویی که از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میکند) و تأثیر آن روی من»، روز دوشنبه ۲۵ آبانماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
قبل از هر چیز، خداوند را شاکر و سپاسگزارم که راه کنگره برای من گشوده شد تا در این مکان آموزش بگیرم، مکانی که به من آموخت چگونه حال خود را بهتر کنم و دوستانی از جنس نور داشته باشم، بعد از آن از آقای مهندس تشکر میکنم که دستاوردها، کتابها، روشها و حال خوش خود را بدون هیچ چشمداشتی در اختیار ما قرار دادند. عروج آسمانی آقای مهندس را به محضر خودشان تبریک عرض میکنم و به تمام دوستانم در کنگره ۶۰ تسلیت میگویم.
دستور جلسه امروز، «وادی نهم و تأثیر آن روی من» است. وادی نهم میگوید: وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالاو بالاتری برسد، نقطه تحمل به وجود میآید. در این مدت، تمام دستور جلسات درباره دستاوردهای آقای مهندس بود؛ از کتابها و مقالههای ایشان گرفته تا روشهایی که ارائه دادند. من به این نتیجه رسیدم که نقطه تحمل هم یکی از مهمترین دستاوردهای آقای مهندس بوده است.
من خودم به شخصه و بسیاری از افراد دیگر را میشناسم که قبلاً همینطور بودند؛ اصلاً حوصله و تحمل نداشتیم؛ نه خودمان و نه مسافرانمان. حالمان خیلی خراب بود و با کوچکترین مشکلی به هم میریختیم. خیلی سریع عصبانی میشدیم. حتی با یک طرز نگاه یا جواب ندادن، فکر میکردیم دنیا به هم ریخته است.
من نیز در گذشته چنین نگرشی داشتم و تصور میکردم دنیا به آخر رسیده است. با کوچکترین مسئلهای شروع به سروصدا و بحث و جدل میکردم و همواره بر این باور بودم که حق با من است و دیگران اشتباه میکنند؛ اما وقتی وارد کنگره شدیم، با کتاب چهارده وادی آشنا شدیم؛ چهارده وادی که آقای مهندس آنها را به نگارش درآوردند. از وادی اول که درباره تفکر است تا وادی آخر که درباره عشق و محبت است. تمام وادی ها قدم به قدم و زنجیره وار درس خداشناسی را به ما آموزش دادند. علاوه بر کتابهایی که به نگارش درآمدهاند، آقای مهندس در سیدیهای مختلف درباره این وادیها توضیح دادهاند؛ بهطوریکه همه انسانها، در هر سطح و مقطعی که باشند، میتوانند کاملاً متوجه شوند که این وادیها درباره چه موضوعی صحبت میکنند.
نقطه تحمل در بین انسانها بسیار متفاوت است. برای مثال، نقطه تحمل اشیا مشخص است؛ مثلاً شیشه تحت فشار مشخصی میشکند یا فلزات تحت حرارت مشخصی ذوب میشوند؛ همانطور که خود آقای مهندس هم توضیح دادهاند. اما نقطه تحمل انسانها با یکدیگر بسیار فرق میکند. گاهی میبینیم یک نفر آنقدر نقطه تحمل بالایی دارد که باید فشار زیادی به او وارد شود تا واکنشی از خودش نشان دهد؛ اما فرد دیگری را میبینیم که با یک نگاه به هم میریزد و میگوید: اصلاً چرا به من نگاه کرد؟به همین دلیل، ما باید خیلی مراقب نقطه تحمل افراد باشیم.
من شخص خودم را مثال میزنم. حالا که به اینجا آمدهام، در این کلاسها شرکت کردهام و چیزهایی یاد گرفتهام، باید بدانم کجا سکوت کنم، کجا گذشت کنم و همیشه به خودم یادآوری کنم که از کجا به کجا رسیدهام. باید آموزشهایم را بهدرستی در زندگی اجرا کنم؛ اما این موضوع دلیل نمیشود که از کسی که بیرون از کنگره است، همین توقع را داشته باشم و بخواهم او هم نقطه تحمل بالایی داشته باشد؛ بنابراین، باید خیلی مراقب باشم که با دیگران چگونه برخورد میکنم. اگر کسی عصبانی شد، سعی کنم با سکوت یا عذرخواهی، آرامش را حفظ کنم. واقعاً اینطور نیست که چون من نقطه تحملم بالا رفته، دیگر همهچیز تمام شده باشد؛ بلکه باید کاری کنم که این آموزش را به دیگران هم منتقل کنم تا آنها هم با دیدن سکوت و رفتار من، فرصت پیدا کنند نقطه تحمل خودشان را بالا ببرند.
یکی از جاهایی که من قبلاً اصلاً تحمل نداشتم، رانندگی بود. همیشه میخواستم خیلی سریع به مقصد برسم. با خودم میگفتم سرعت زیاد اشکالی ندارد؛ اما یکی از سیدیهای آقای مهندس را که گوش دادم، ایشان گفتند سعی کنید سرعتتان در جاده از ۱۰۰ کیلومتر بالاتر نرود. در حالی که من حتی با سرعت ۱۷۰ یا ۱۸۰ کیلومتر هم رانندگی میکردم و با خودم میگفتم جاده خلوت است و مشکلی پیش نمیآید؛ اما بعد متوجه شدم ممکن است ناگهان اتفاقی بیفتد که در آن لحظه نتوانیم آن را کنترل کنیم.
موضوع دیگری که همیشه در رانندگی به آن توجه میکنم، راه دادن به دیگران است. من فیلمی دیدم که آن صحنه همیشه در ذهنم مانده و باعث شده راه دادن به دیگران برایم اهمیت زیادی پیدا کند. در آن فیلم، خانمی با دخترش زندگی میکرد و خودش شاغل بود. نزدیک شب بود و باران شدیدی میبارید. دختر که در خانه تنها بود، به مادرش زنگ زد و گفت خیلی میترسد. مادر هم سعی کرد هرچه سریعتر خودش را به خانه برساند؛ چون دخترش در خانه تنها بود و ترسیده بود. مادر با سرعت زیادی رانندگی میکرد تا زودتر به خانه برسد. در مسیر، آقایی جلوی او حرکت میکرد و به او راه نمیداد. خانم مدام التماس میکرد؛ اما آن آقا حاضر نبود راه بدهد. این داستان به من یاد داد که باید صبوری کردن را یاد بگیرم و درک کنم که من اجازه ندارم به جای دیگران تصمیم بگیرم. در نهایت، آن خانم به دلیل عجله و ممانعت آن آقا تصادف کرد. من از آن زمان به بعد، هر وقت در رانندگی کسی از پشت سر به من چراغ میزند، سریع به او راه میدهم؛ چون آن صحنه همیشه جلوی چشمم میآید. شاید آن شخص خیلی عجله داشته باشد یا کار مهمی برایش پیش آمده باشد. من قانون تعیین نمیکنم و این در اختیار من نیست که بگویم چه کسی باید صبر کند یا چه کسی باید تحمل کند تا به مقصد برسد. بنابراین، در چنین مواقعی هنگام رانندگی، من به شخصه اجازه ندارم درباره نقطه تحمل دیگران یا کارهایی که انجام میدهند، قضاوت کنم و واکنش نامناسبی نشان بدهم؛ چون ممکن است آنها در شرایط خاصی باشند یا یک بیمار بدحال در ماشین آن ها باشد، شاید بخواهند به جای مهمی برسند یا اصلاً حال روحی خوبی نداشته باشند.
نقطه تحمل در ریزترین مسائل زندگی ما تأثیر بسیار زیادی دارد و این موضوع فقط مربوط به ارزشها نیست؛ بلکه در ضد ارزشها هم همینطور است. گاهی اوقات انسان کمکم در مسیر ضد ارزشها قرار میگیرد و میزان انجام کارهای ضد ارزشیاش بیشتر میشود. مثلاً کسی که یک روز یک تخممرغ میدزدد، بعد دو تا، بعد سه تا و کمکم به جایی میرسد که مرغ و خروس میدزدد و در نهایت ممکن است کارش به دزدیهای بزرگتر، مثل شترمرغ و حتی اختلاس و کارهای دیگر کشیده شود. پس برای انجام هر کاری، ابتدا باید یک قدم برداشته شود؛ چه آن کار در مسیر ارزشها باشد و چه در مسیر ضد ارزشها. از این نظر تفاوتی ندارند؛ هر کاری کمکم و با قدمهای کوچک شروع میشود و ما باید این قدمبهقدم پیش رفتن را یاد بگیریم. امروز ما در کنگره هستیم و آموزش میبینیم و باید این موضوع را در زندگی خودمان اجرا کنیم. البته من فکر میکنم رسیدن به نقطه تحمل واقعی زمان زیادی میبرد و باید قدمبهقدم پیش بروم.
یک بار دیگر، در یکی از سیدیهای آقای مهندس، ایشان داستان آقایی را تعریف میکردند که روی منبر مینشست و درباره جهانبینی، جهان آخرت و موضوعات اینچنینی صحبت میکرد. همیشه مردم را به راستی و درستی دعوت میکرد و از جهان بعد از مرگ و بهتر بودن آن دنیا سخن میگفت؛ اما وقتی پسر خودش بیمار شد و او را به بیمارستان بردند، آن آقا سکته کرد و از دنیا رفت؛ اما ما در اینجا چه چیزی دیدیم؟ فردی مثل من، واقعاً بعد از اتفاقی که افتاد و آقای مهندس را از دست دادیم، وقتی صحبتهای استاد امین را می شنیدم، از خودم خجالت میکشیدم. با خودم میگفتم: من کجا هستم و آنها کجا هستند؟ تفکر من چه بوده و تفکر آنها چیست؟ یعنی اگر چیزی به ما آموزش دادهاند، اگر درباره جهانبینی و نقطه تحمل به ما آموزش دادهاند، خودشان قبل از هر چیز به آن عمل کردهاند و آموزشهایشان را در زندگی اجرا کردهاند.
رهایی تغذیه سالم همسفر فاطمه راهنما همسفر آزاده


مرزبان کشیک: همسفر نسرین
تایپیست: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا مرزبان خبری
همسفران نمایندگی پاسارگاد
- تعداد بازدید از این مطلب :
12