English Version
This Site Is Available In English

گروه خانواده_ باید از سخن به نقطه عمل برسیم

گروه خانواده_ باید از سخن به نقطه عمل برسیم

جلسه چهاردهم از دوره دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰، نمایندگی یزد به استادی همسفر رقیه، نگهبانی همسفر فرزانه و دبیری همسفر فریده با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتریبرسدبالاتری برسد نقطه تحمل پیدا می‌شود) و تأثیر آن روی من » روز دوشنبه ۲۵آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خیلی خوشحالم که امروز می‌توانم در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم. از نگهبان جلسه، گروه مرزبانی و راهنمایم بسیار سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند.

«وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه‌ بالاتر و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود.» عبارت وقتی نیرویی از کم شروع شود اهمیت بسیار زیادی دارد.
در پیام ابتدای وادی، نوشته شده که «این وادی برای افرادی است که به دنیایی تازه‌ قدم نهاده‌اند و به خویشِ خویشتن توجه می‌نمایند.»

من فکر می‌کنم منظور از دنیای تازه این است که تصمیم گرفته‌ام انگشت اشاره‌ام را از روی دیگران بردارم؛ از قضاوت‌کردن، غیبت، سرزنش و حتی مقصر‌دانستن دیگران دست بردارم و انگشتم را به سمت خودم بگیرم. می‌خواهم یک سفر درونی را آغاز کنم و به خود خودم توجه کنم که من چه کسی هستم!
وقتی به این مرحله رسیدم، بر من واجب است که از سخن به عمل حرکت کنم. این موضوع را زیاد می‌شنویم که می‌گویند: انسان نباید فقط حرف بزند، بلکه باید اهل عمل باشد و در این وادی به‌خوبی توضیح داده شده است که چگونه می‌توانیم از سخن به عمل حرکت کنیم؛ با همان نیرویی که از کم شروع می‌شود.

البته درحال حاضر نمی‌خواهم درباره این موضوع صحبت کنم، بلکه می‌خواهم درباره اهمیت نقطه تحمل بگویم.
در وادی گفته شده است که نقطه تحمل برای پرهیز از ضدارزش‌ها اهمیت دارد.
ببینید، تولد ما با درد همراه است؛ با درد به این دنیا می‌آییم و در طول مسیر زندگی نیز سختی‌ها و رنج‌های زیادی را تجربه می‌کنیم. اگر یاد نگیرم که چگونه با این مسائل روبه‌رو شوم و آن‌ها را حل کنم، قطعاً در جایی کم می‌آورم و دچار بیماری‌هایی می‌شوم که می‌تواند جسمی، روحی یا روانی باشد. اگر نقطه تحملم را بالا نبرم، در همان بیماری باقی می‌مانم و ممکن است از بین بروم.

می‌خواهم تجربه‌ای از خودم را بیان کنم.
من قبل از این‌که وارد کنگره شوم، حتی پیش از ازدواجم، همیشه دوست داشتم عشق واقعی را تجربه کنم. نمی‌دانم چرا؟اما این خواسته همیشه در ذهنم بود. از طرف دیگر، دوست داشتم قوی باشم؛ چون احساس می‌کردم وابستگی زیادی به خانواده‌ام دارم.
انگار باید چنین انسانی در مسیر زندگی‌ام قرار می‌گرفت تا راه من به کنگره باز شود و بتوانم به خواسته‌هایم نزدیک‌تر شوم.
من عشق را خواسته بودم؛ اما از همان ابتدای ازدواجم، بی‌محبتی و بی‌توجهی بیشتری دریافت کردم. گاهی این فاصله آن‌قدر زیاد می‌شد که به خدا می‌گفتم من عشق را خواسته بودم، پس چرا بی‌مهری بیشتری نصیبم کردی؟

جالب اینجاست که انسان هر چیزی را برمبنای ضد آن می‌شناسد. من هم باید این بی‌مهری و تاریکی را تجربه می‌کردم تا معنای عشق را درک کنم؛ این‌که عشق چیزی نیست که صرفاً از یک فرد خاص دریافت کنیم، بلکه معنای بسیار عمیق‌تری دارد.
از طرفی ممکن است بگوییم برای خدا کاری ندارد که وقتی چیزی را می‌خواهم، همان لحظه آن را به من بدهد؛ اما من باید این سختی را پشت سر بگذارم تا ظرفیت دریافت آن خواسته در وجودم شکل بگیرد. اگر این ظرفیت وجود نداشته باشد، حتی داشتن آن خواسته هم می‌تواند باعث تخریب شود؛ در هر موضوعی، چه عشق، چه ثروت و چه آگاهی.

در مورد عدالت هم می‌خواستم صحبت کنم. عدالت یعنی هر چیزی در جایگاه خودش قرار بگیرد و این موضوع به انتخاب‌های ما بستگی دارد؛ یعنی من امروز هر جایگاه و هر حالی را که تجربه می‌کنم، نتیجه انتخاب‌هایی است که خودم داشته‌ام.
برای مثال، اگر با همسرم بحثی پیش بیاید، دو انتخاب دارم: انتخاب راحت‌تر این است که من هم داد بزنم و همان‌جا خشم خودم را تخلیه کنم؛ اما انتخاب دیگر این است که سکوت کنم. بله، سکوت‌کردن در آن لحظه سخت است؛ اما می‌تواند جایگاه من را بالاتر ببرد و برایم احترام به همراه داشته باشد.

و اما صحبت پایانی:
در وادی گفته شده است وقتی مشکلاتمان را حل کنیم و از آن‌ها عبور نماییم، اگر به پشت سرمان نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که آن اتفاق درواقع مشکل نبوده، بلکه رحمت و موهبتی برای ما بوده است.
پس چقدر خوب است که از همین حالا این دیدگاه را در خودمان نهادینه کنیم که هر بار مشکلی یا دردی در مسیرمان قرار گرفت، مانند یک دوست به آن نگاه کنیم و پذیرای آن باشیم.
وقتی آن را بپذیریم، می‌توانیم با کمک آموزش‌های کنگره و تفکر خودمان، به‌راحتی آن را حل کنیم.

خیلی دوست داشتم فرصت بیشتری داشتم تا درباره این وادی صحبت کنم، مخصوصا درباره تاریکی‌ها؛ اما متأسفانه وقت جلسه به پایان رسیده است.

ان‌شاءالله در مشارکت‌ها بیشتر درباره این موضوع یاد می‌گیریم.

مرزبانان کشیک: مسافر شهاب و همسفر سبا
تایپیست: راهنمای تازه‌واردین همسفر هاجر
عکاس: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی یزد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .