English Version
This Site Is Available In English

قهر راهنما همراه با عشق و محبت است

قهر راهنما همراه با عشق و محبت است

امروز در کنار دو همراه هستیم که سفرشان، سفر دل‌هاست؛ سفری که از دل تاریکی آغاز شد و به روشنایی امید رسید. مسافری که با اراده و پشتکار گام‌به‌گام به سوی رهایی پیش رفت و همسفری که با عشق و صبوری همراه و پشتیبان او بود. این دو بزرگوار به ما نشان می‌دهند که بهبودی تنها یک مقصد نیست؛ بلکه مسیری است که با همدلی، آموزش و باور به خویشتن پیموده می‌شود. اکنون که در محضر این زوج مهربان هستیم، گفت‌وگو را با هم آغاز می‌کنیم تا از تجربه‌های ارزشمندشان بیاموزیم.

همسفر سمیه به همراه مسافرشان با آنتی‌ ایکس مصرفی شیشه، هروئین، گل، شیره و مواد خوراکی وارد جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ شدند. به مدت ۱۱ ماه و ۲۰ روز به راهنمایی دیده‌بان مسافر اصغر و همسفر بهیه با متد DST و داروی اپیوم سفر کردند. هم‌اکنون ۵ و ۱۱ ماه است که با عنایت خداوند و دستان پر مهر مهندس حسین دژاکام آزاد و رها هستند. رشته ورزشی همسفر سمیه والیبال و دارت و رشته ورزشی مسافر ابوالفضل فوتبال است. همسفر سمیه در جایگاه‌های مسئول حضور و غیاب، دبیری، نگهبانی کارگاه آموزشی، مسئول سایت، راهنمای تازه‌واردین و راهنمایی خدمت کرده‌اند و هم‌اکنون در جایگاه ایجنتی نمایندگی خوانسار در حال خدمت هستند. مسافر ابوالفضل در جایگاه‌های OT، دفترنویس OT، بخش پورتال OT، سایت، راهنمای تازه‌واردین، مرزبانی و ایجنتی خدمت کرده‌اند و هم‌اکنون در جایگاه راهنمای DST در حال خدمت هستند.

راهنما مسافر ابوالفضل:

وقتی برای رهایی از دام اعتیاد قدم در جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ نهادید، در روزهای نخست چه حالی داشتید و چه چیزی موجب شد در این راه ماندگار شوید؟

در ابتدا لازم می‌دانم سپاسگزاری کنم از شما که این پرسش‌ها را با این دقت و زحمت طراحی کرده‌اید. پیش از هر مطلبی بگویم که آنچه در کنگره آموختم این بود که سخن یک مسافر تنها زمانی می‌تواند تأثیرگذاری باشد که از دل برخیزد و با حس واقعی همراه باشد، نه آنکه مطلبی از پیش آماده شود و بر زبان آید. این حس از اعماق وجود آدمی سرچشمه می‌گیرد و می‌تواند بر دیگران و به‌ویژه تازه‌واردانی که از طریق سایت کنگره با این مسیر آشنا می‌شوند و نوشته‌ مرا می‌بینند، تأثیرگذار باشد؛ باشد که آنان نیز گامی در این راه بردارند؛ اما در پاسخ به پرسش شما در بدو ورود به کنگره۶۰، حالی بسیار خراب و آشفته داشتم. به یاد دارم روزی عکسی را به یکی از خدمت‌گزاران نشان می‌دادم و او مرا نشناخت. گفتم این خود من هستم. در روزهای نخست تمام زندگی‌ام اعم از کسب‌و‌کار و خانواده‌ام را از دست داده بودم، بدهکار و در آستانه‌ اخراجم بودم، همسفرم رفته بود و من درب خانه را به روی خود بسته و نزدیک به یک هفته بر سکوی حمام نشسته بودم؛ البته به این باور که یا ترک می‌کنم یا می‌میرم. در حال تشنج بودم که پدرم به نحوی در خانه را شکست و مرا به کنگره۶۰ آورد. در روزهای نخست مطلبی از کنگره۶۰ درنمی‌یافتم و با آن تخریبی که در وجودم داشتم، رفتاری تهاجمی و زبانی تند و ناشایست داشتم. در این‌جا از راهنمایم که با سعه‌ صدر مرا تحمل کرد، پوزش می‌خواهم؛ اما پس از آنکه یخ دلم آب شد و حس و حالم بازگشت، اندک‌اندک کنگره۶۰ را شناختم و باور کردم که راه بهبودی ممکن است و این مسیری است که باید پیمود. از آن پس با تمام وجود به کنگره۶۰ چنگ زدم و آن را نگه داشتم؛ زیرا در طول زندگی درهای گوناگونی را آزموده بودم و روشی نبود که امتحان نکرده باشم. بارها و بارها ترک آزاد و روش‌های دیگر را تجربه کرده بودم و هیچ باوری به درمان اعتیاد نداشتم و در آغاز نیز به کنگره اطمینانی نداشتم؛ اما چون به حرکت درآمدم و مسیر را با چشم خود دیدم، باور کردم که آری! ممکن و شدنی است.

به‌عنوان فردی که خود این مسیر را پیموده است، هنگام دیدار با تازه‌واردی که هنوز در تردید است، چه پیامی برایش دارید؟

پیام من برای یک تازه‌وارد این است که من خودم هرگاه بر سر لژیون می‌نشینم، همواره چنان می‌نشینم که لژیون تازه‌واردین را ببینم و هرگز فراموش نکنم که ابوالفضل چه کسی بوده، کجا بوده و اکنون به کجا می‌رود. این همواره مایه‌ سپاسگزاری من از خداوند، مهندس حسین دژاکام و خانواده‌ ایشان و راهنمایم است. هر تازه‌واردی را که در حال خرابی می‌بینم، آرزو می‌کنم آن جرقه‌ای که در ذهن ابوالفضل خورد، در ذهن او نیز بخورد. به آنان پیام می‌دهم که حرف استادم این است: من چیزی از خودم درنیاورده‌ام؛ هر آنچه دارم فرموده‌های راهنمایم (مسافر اصغر) است. فردی که مصرف‌کننده‌ مواد مخدر است، از این در بیرون می‌آید؛ البته به شرط آنکه خواسته‌ درمان داشته باشد. مسیر درمان مهیاست. مسیر درمان سختی‌های خود را دارد؛ اما شیرینی رهایی این سختی‌ها را از میان می‌برد.

با گرفتن خدمت راهنمایی و ایجنتی در شعبه جواد گلپایگان، چه تحولی در نگاهتان به زندگی و به خویشتن پدید آمده است؟

من نیز همچون بسیاری از دوستانی که به کنگره۶۰ آمده بودند، باور داشتم که پس از گذراندن ۱۰ یا ۱۱ دوره‌ درمانم تمام می‌شود و به کار و زندگی خود ادامه می‌دهم؛ اما چون آمدم و خدمت را آغاز کردم، همراه با راهنمایم نزد مهندس حسین دژاکام رفتیم و سخنی بیان شد که در ذهن من نقش بست‌. ایشان فرمودند: «افرادی که در کنگره۶۰ به نتیجه‌ لازم می‌رسند؛ باید چند تن را همچون خود به درمان برسانند.» بلافاصله در حالی که هنوز سفر اولم را به پایان نرسانده بودم، در آزمون راهنمایی شرکت کردم و با نمره‌ای بسیار خوب پذیرفته شدم. پس از تردیدهایی که از آغاز لژیون و شروع کار داشتم، با راهنمایی‌های راهنمایم خدمت را آغاز کردم. من بر این باورم که هیچ جایگاهی در کنگره آن لطافت، زیبایی، تعادل و آموزشی را که جایگاه راهنمایی دارد، ندارد. در کنگره هر جایگاهی که وجود دارد، تنها برای آموزش است. راهنمایم همواره این نکته را برای من بیان می‌کرد که جایگاه‌ها در مرحله اول، دوم و سوم آموزش و سپس خدمت‌ هستند؛ یعنی من در هر جایگاهی باید سه بار آموزش بگیرم تا یک بار اجر آن خدمت برایم نوشته شود. هیچ جایگاهی مقدس‌تر یا بالاتر از دیگری نیست و تمام جایگاه‌ها در کنگره به هم مرتبط‌اند؛ اما من بر این باورم که جایگاه راهنمایی ارزشی دیگر، حالی دیگر و شرایطی خاص دارد. در دوران ایجنتی نیز کوشیدم قوانین کنگره را اجرا کنم، حافظ حرمت‌های کنگره باشم و بسیار آموزش بگیرم؛ اما هیچ جایگاهی برای من به پای شال نارنجی و جایگاه راهنمایی نمی‌رسد. من بیشتر جایگاه‌های کنگره را تجربه کرده‌ام و هر جا که اعلام نیاز کنند، همچنان حضور دارم؛ حتی در پارک، نگهبانی، فوتبال و هر جایی که نیاز باشد، کارم را انجام می‌دهم؛ اما جایگاه راهنمایی، جایگاهی دیگر است. در کنگره جایگاهی بالاتر از جایگاه دیگر وجود ندارد؛ درواقع آنچه جایگاه‌ها را به هم پیوند می‌دهد، عشق و محبتی است که میان آن‌ها جاری است و آن احترام و ارزش، از آن خدمتی است که در کنگره انجام می‌دهید.

در این مسیر چه شخصی یا چه عاملی بیش از همه یاری‌تان کرد تا استوارتر بمانید و راه را ادامه دهید؟

بی‌گمان همسفرم و کمک‌های دیگر اعضاء کنگره۶۰ را نمی‌توان نادیده گرفت به‌ویژه راهنمایم که صبری را که ایشان برای من به خرج دادند، هرگز فراموش نمی‌کنم؛ اما در این مسیر بی‌تردید همسفرم یار و یاور من بود و بیشترین کمک را به من کرد. من بسیار ناراحت می‌شوم وقتی می‌بینم کسی همسفری در کنگره ندارد. غبطه نمی‌خورم؛ بلکه حرص می‌خورم که چرا این فرصت و این جایگاهی را که می‌تواند در کنگره داشته باشد، از دست می‌دهد. یاری همسفرم در سفر اول بود که مرا در این مسیر کمک کرد تا توانستم به نتیجه برسم. باور کنید با ذوق و شوق و اشتیاقی خاص به اینجا می‌آمدیم؛ درحالی‌که آن زمان جلسات ساعت سه یا چهار شروع می‌شد و ما از ظهر به گلپایگان می‌آمدیم، لقمه‌ای نان و پنیر می‌خوردیم و پشت در منتظر می‌ماندیم تا در باز شود. ما به‌عنوان نفر اول پس از مرزبان، چای را دم می‌کردیم و با همین ذوق و شوق بود که توانستیم به رهایی برسیم. تمام این حال خوب را مدیون همسفرم هستم که این شرایط را برای ما فراهم کرد. درست است که در شرایط سخت مالی بودیم و شاید در برخی روزها نمی‌توانستیم امور روزمره‌ زندگی را بگذرانیم؛ اما با دلی خوش همراه با فرزندانمان می‌آمدیم و این بسیار به من کمک کرد. این آرامشی که اکنون در زندگی دارم و این مسیر خدمتی که برایم فراهم شده و سال‌هاست در آن خدمت می‌کنم، باز هم مدیون همسفرم هستم که این شرایط را برای من فراهم کرد؛ در غیر این صورت به هیچ وجه نمی‌توانستم این کار را انجام دهم و سپاسگزارش هستم. بسیار آموزش گرفتم و شال راهنمایی‌ام را مدیون همسفرم هستم. من قصد راهنما شدن نداشتم؛ اما ایشان آن‌قدر در خانه با من خواندند تا یاد گرفتم و در آزمون قبول شدم. همواره این مسیر توسط همسفرم که به نوعی راهنمای من بود، برای من فراهم شد.

راهنما چه زمانی تشخیص می‌دهد که از قهر پدری یا مهر مادری استفاده کند؟

پیوند راهنما و رهجو، پیوندی سرشار از عشق و محبت است؛ درواقع اتصالی که این دو را به یکدیگر پیوند می‌دهد، همان جاذبه‌ عشق و محبت است. راهنما خود را در رهجو می‌بیند و رهجو خود را در راهنما. او از طریق حرکات، رفتار و کردار رهجو درمی‌یابد که وی در چه وضعیتی قرار دارد و شرایطش را ارزیابی می‌کند. براساس آموزش‌های کنگره۶۰ بیشتر رفتارهای راهنما بر پایه‌ مهر و محبت استوار است؛ حتی قهر او نیز ریشه در مهر و محبت دارد. آنچه در این میان موج می‌زند، این است که حتی قهر راهنما نیز همراه با احترام، عشق و محبت است و رهجو هیچ ناراحتی از قهر کردن یا برخورد راهنما ندارد. خود من نیز همواره دوست داشته‌ام که گاهی شوکی به رهجو وارد شود. درمان اعتیاد کاری بسیار دشوار و پرونده‌ای بسیار پیچیده است. پیش از کنگره هیچ‌کس این مسئولیت را نپذیرفته بود؛ حتی از زمان حضرت آدم تاکنون، هیچ‌کس این پرونده را قبول نکرده است و ما در کنگره این کار را به‌آسانی انجام می‌دهیم. اگر راهنما با رهجویی قهر کند، این قهر پدرانه و دلسوزانه است؛ زیرا او خود را در رهجو می‌بیند و می‌داند که آن مسیر، مسیر سفر اول اوست. گاهی اوقات خود من به رهجویم سقوط آزاد داده‌ام و شاهد بوده‌ام که تا صبح دست و پای او را گرفته‌ام؛ در واقع آن درد بدن و خماری که رهجو تحمل می‌کند، من نیز در خانه‌ام حس می‌کنم و خوابم نمی‌برد. این عشق و محبت است و نمی‌توان نام آن را قهر گذاشت. گاهی اوقات برای پیشرفت باید شوکی به فرد وارد شود.

لطفاً کلام آخر خود را در این گفتگو برایمان بازگو کنید؟

امیدوارم در مسیری که قرار گرفته‌ایم، شاگردی شایسته برای مهندس حسین دژاکام باشیم. اکنون ایشان در میان ما نیست و در حلقه‌ بعدی قرار دارد؛ اما امید داریم که در حلقه‌های بعدی نیز از اطرافیان و شاگردان ایشان باشیم و بتوانیم از آنان آموزش بگیریم. خداوند را شاکر و سپاسگزارم، شاید به واسطه‌ اعتیادم بود که مرا با کنگره آشنا کرد تا شاید بتوانم در چندین حلقه‌ آفرینش (حلقه حیات) در زندگی‌ام گامی به پیش بردارم. نمی‌دانم این جمله را چگونه باید بیان کنم؛ اما این حرفی است که از دل من برمی‌آید. من همواره در سه مکان مشغول به کار هستم و سپاسگزارم. تمام زندگی‌ام را از مهندس حسین دژاکام دارم. در مکانی که مرا اخراج کردند، شب و روز رهایم نمی‌کنند؛ همچنین در مغازه‌ام مشتری منتظر می‌ماند تا من بیایم؛ در مدرسه‌ فرزندم و در باشگاه نیز همین‌گونه است. مکانی که شما فکر می‌کنید، اکنون جز احترام، احترامی است که در جامعه پیدا کرده‌ام و این احترام را مدیون روش DST، کنگره۶۰ و مهندس حسین دژاکام هستم که توانستم این آموزش‌ها را فرا بگیرم. امیدوارم مهندس حسین دژاکام هر جا که هستند، بهترین‌ها برایشان رقم بخورد و خانواده‌شان نیز همین‌طور. من به‌عنوان یک شاگرد می‌توانم فرمان‌بردار و رهجوی مسیر کنگره باشم، نه این‌که خودم شاخ و برگی به آن اضافه کنم یا بخواهم از این مسیر تخطی کنم.

ایجنت همسفر سمیه:

آنگاه که مسافر شما برای رهایی از اعتیاد تصمیم به آمدن به کنگره۶۰ گرفت، چه حسی داشتید و چه عاملی شما را بر آن داشت که در این مسیر هم‌قدم و همراه او باشید؟

ابتدا از مهندس حسین دژاکام و دکتر امین دژاکام، خانم کماندار و خانواده‌ محترم ایشان بسیار سپاسگزارم که این ساختار زیبا را برای من همسفر پدید آوردند، به ما آموزش دادند و در ادامه اجازه‌ خدمتگزاری دادند تا بتوانیم آموزش بگیریم و به حال خوش دست یابیم؛ همچنین از شما خدمتگزاران سایت نیز بسیار سپاسگزارم. من نیز همچون تمام همسفران در ابتدا به کنگره۶۰ اعتقادی نداشتم؛ زیرا شناختی از آن نداشتم و گمان می‌کردم مانند دیگر جاهایی است که پیش از این با مسافرم به آنجا رفته بودیم و نتیجه‌ای نمی‌گرفتم؛ اما پس از سه ماه سفر واقعاً تغییرات را در مسافرم دیدم. به دلیل شیوع کرونا لژیون مجازی برگزار می‌شد و من صدای ویس‌های راهنما مسافر اصغر را می‌شنیدم و ایمان آوردم که اینجا با مکان‌های دیگر تفاوت دارد. همین موضوع انگیزه‌ای شد تا همراه ایشان باشم. هنگامی که وارد کنگره۶۰ شدم، حس عجیبی داشتم و این حس اجازه نداد کنگره را ترک کنم. کم‌کم آموزش‌ها را فرا گرفتم و تغییراتی که در خودم و مسافرم مشاهده کردم، گام‌هایم را استوارتر ساخت. خداوند را هزاران بار شکر می‌گویم که در کنگره۶۰ حضور دارم و آموزش‌های راهنمایم مسیر را برای من زیباتر کرد.

نقش همسفر در مسیر بهبودی تا چه اندازه می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد؟

نخست سپاس فراوان دارم از مسافر گرامی‌ام که مرا شایسته‌ هم‌گامی در این راه زیبا دانست و فرصت آموختن در کنار خویش را ارزانی‌ام داشت. دکتر امین دژاکام در فایل صوتی «نقش همسفر» بیان فرموده‌اند: «بنیادی‌ترین اصل آن است که ما به‌عنوان همسفر نقش خویش را جدی بگیریم.» اگر این باور را در دل پرورش دهیم، دیگر امور را نیز به‌درستی به انجام خواهیم رساند و درخواهیم یافت که هر یک از ما برای بهبود حال خویش به کنگره می‌آییم و اگر تنها به‌خاطر مسافرمان گام در این راه نهیم، حال ما به حال او پیوند می‌خورد و آن‌گاه پرسش این است که چه کسی باید این وضعیت را سامان دهد؟ از همین روست که نقش همسفر از اهمیتی بس بزرگ برخوردار است. نخست باید خود را به آرامش، تعادل و حس نیک برسانیم آن‌گاه می‌توانیم بهترین یاری را برای مسافرانمان فراهم آوریم. دکتر امین دژاکام در همان فایل صوتی فرموده‌اند: «نقش همسفر همانند نقش بازیگر مکمل است، چه‌بسا چنان ناشایسته ایفای نقش کند که مسافر را از لبه‌ پرتگاه به ژرفای دره افکند و چه‌بسا چنان نیکو بازی کند که مسافر را با خواست و اراده‌ خویش از قعر دره به اوج رهایی برساند.» پس مهم‌ترین وظیفه‌ همسفر آن است که نقش خویش را جدی بگیرد، به آموزش‌های خود بپردازد و گوش به فرمان راهنما باشد. بی‌گمان در این صورت به نتیجه‌ای شایسته دست خواهد یافت.

اکنون که به‌تازگی جایگاه ایجنتی نمایندگی خوانسار را بر عهده گرفته‌اید، چه احساسی دارید و چه آرزویی برای این گام تازه دارید؟

خداوند را هزاران بار سپاس می‌گویم که توفیق تأسیس یک نمایندگی‌ دیگر در شهری تازه نصیب شد تا یاری‌رسان دردمندان آن دیار باشیم. اینک مسئولیت من به‌عنوان همسفر سنگین‌تر و پرمعناتر از پیش شده است؛ چرا که باید پیام‌رسانی شایسته برای مردم آن شهر باشم. هر روز که به شعبه خوانسار قدم می‌گذارم، با گام‌هایی استوارتر و دل‌هایی آگاه‌تر حرکت می‌کنم؛ زیرا اکنون به‌خوبی می‌دانم هدف کنگره چیست و من به‌عنوان یک همسفر چه رسالتی بر دوش دارم؟ به‌راستی که جای شکر و سپاس از خداوند بزرگ، مهندس حسین دژاکام و خانواده گرامی‌شان و تمام عزیزانی که در راه تأسیس نمایندگی خوانسار تلاش نمودند، باقی است. امید که اجر و پاداش این خدمت در زندگی‌شان جاری و ماندگار بماند؛ اما آرزوی من این است که همان حس خوب و آرامشی که روزی خودم با راهنمایی راهنما و همراهی اعضاء کنگره دریافت کردم، نصیب هر همسفری شود که به این نمایندگی قدم می‌نهد و به همان سکون و آرامش درونی دست یابد. امیدوارم شاهد استواری و قوت این نمایندگی باشیم و این برکت به شهرهای دیگر نیز سرایت کند و انشعاب‌های تازه‌ای پدید آید.

لطفاً احساس خودتان را نسبت به واژه‌های زیر بیان کنید؟

خدمت: فرصتی برای رشد انسان

محبت: مهربان بودن

مهندس دژاکام: نهایت عشق و محبت

از صمیم قلب از شما بزرگواران تشکر می‌کنیم. گفت‌وگو با شما افتخاری بود و امیدواریم این مسیر پربار ادامه داشته باشد.

طراح سؤال و مصاحبه کننده: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .