وقتی انسان در عمق رنج و تاریکی قرار میگیرد، دست به دعا برمیدارد و میگوید: خدایا، مرا از این رنج نجات بده، زمانی که رحمت الهی شامل حال او میشود و نجات مییابد، چند مسیر در برابر او قرار میگیرد، مسیر اول این که انسان از تاریکی بیرون میآید، دنبال زندگی خود میرود و از موهبتهای حیات بهرهمند میشود، همین که انسانی سالم باشد و به دیگران آسیبی نرساند، خودش بسیار ارزشمند است.
مسیر دوم اینکه انسان از یک تاریکی بیرون میآید، استراحت کوتاهی میکند و ناخواسته وارد تاریکی دیگری میشود؛ اما وقتی انسان از تاریکی عبور میکند و به روشنایی میرسد، تواناییهای او شکوفا شده و انرژی و اعتماد به نفس او بالا میرود و یک نوع سرخوشی و حالخوش را تجربه میکند، اگر پس از مدتی، مراقب این حالخوش نباشد و ظرفیت آن را نداشته باشد، این احساس توانایی و بزرگبینی کار دستش میدهد و به اصطلاح، شیطان گوهر وجودی او را میرباید.
در این نقطه، مسیری که به او کمک کرده تا به حالخوش برسد، یعنی مسیر روشنایی و درمان به او گوشزد میکند که باید این آموزشها و روش DST و متد درمانی را در اختیار دیگران هم قرار دهد، از طریق خدمت کردن در جایگاههایی مانند راهنما تازهواردین، راهنما DST، مرزبانی، ایجنتی و... تا زندگی او معنا و رونق واقعی پیدا کند، در این میان انتخاب با خود انسان است که یا در مسیر زندگی و روشنایی حرکت کند که پر از برکت و درهای باز رحمت الهی است، یا راه تاریکی را پیش بگیرد.
بزرگترین دلیلی که باعث میشود انسان پس از خروج از تاریکی، دوباره به آن سقوط کند و زندگیاش از رونق بیفتد منیت و تکبر است، منیت یعنی اینکه انسان جایگاه خودش را بالاتر از آنچه هست بداند، نشانههای درونی و احساسی آن هم این است که با کوچکترین حرفی ناراحت شده و به آن برمیخورد، هر چه خلاف میلش باشد او را عصبانی میکند و به دلیل فشاری که تحمل میکند، در انجام کارها صبر و حوصله ندارد و سختگیر میشود، چنین شخصی در جایگاه مدیریت یا مسئولیت زندگی را به دیگران سخت میکند، سادگیها را پیچیده میسازد و دچار وسواس میشود، مثلاً ممکن است خانه را در روز سه یا چهار بار تمیز کند، موقع ظرف شستن شیر آب را تا آخر باز بگذارد و اصراف کند، او با دیگران نمیتواند بسازد و بیرون از خانه و در جمع مدام در فشار است که دیگران چطور نگاهش میکنند، چه میگویند و چطور جوابشان را بدهد، او همیشه هم دنبال حاشیه است.
کسانی که منیت دارند، تحمل خودشان را هم ندارند و همیشه در رنج و عذاب هستند، اگر کسی از آنها گله کند، نمیتوانند تحمل کنند و مدام در حال فریاد زدن و توجیه حرف خودشان هستند؛ همانطور که اگر ساختمان جسم از تعادل و جایگاه خودش خارج شود، در صور آشکار آسیب میبیند، در صور پنهان نیز به شکل منیت، ترس و تکبر نمایان میشود و آسیبهای روحی به همراه دارد، کسی که منیت دارد، با یک شوخی ساده بههم میریزد و نمیتواند به سادگی از آن رد شود.
برای رهایی از منیت، سه ضلع را باید در نظر بگیرم، ضلع اول، پذیرش اشتباهات است که بپذیرم عیب و ایراد از درون خود من است و بیرون از خودم دنبال مشکل نگردم، ضلع دوم، تحمل درد و رنج است که توانایی تحمل رنج در صور پنهان را داشته باشم، یعنی احساسهای بد را تحمل کنم تا دوباره به احساس خوب و تواناییهای ازدسترفتهام برسم و دیگر کسی نتواند به سادگی مرا ناراحت کند، ضلع سوم مربوط به حس است، یعنی انتخاب حس خوب یا بد، وقتی حرفی زده میشود یا کاری انجام میگیرد، اگر با حس خوب به آن نگاه کنم و زیباییها و خوبیها را ببینم، مطمئناً انرژی من حفظ میشود، به خودم سخت نمیگیرم و شکافی در درون من ایجاد نمیشود تا به سلامت به زندگی ادامه دهم؛ اما اگر در هر موقعیتی فقط به بدیها توجه کنم، حس من خراب میشود، انرژی من افت میکند و دقیقاً قانون نیروهای منفی همین است که حس خوب را خراب کنند تا در نهایت به سقوط ختم شود، جسمی هم که حس او خراب باشد، دچار انواع بیماریهای روانتنی و جسمی میشود؛ درحالیکه جسمی که حس آن خوب است، بیماری به راحتی در آن رخنه نمیکند، همانطور که دکتر امین دژاکام میفرمایند: «ما در کنگره میآییم تا جهانبینی را یاد بگیریم و بتوانیم حسمان را سالم و خوب کنیم.»
برداشت من از این فایل صوتی این است که اگر حس بد را انتخاب کنم، دنبال حرف و حاشیه باشم و درگیر اعصابخوردی شوم، انرژی منفی در تمام مسائل زندگی همراه من میماند و حفره درونی که شامل کینه، تکبر، منیت و... است، روزبهروز بزرگتر میشود و تمام انرژی مثبت بدن را میگیرد و زندگی را به کام من تلخ میکند، پس بهترین کار این است که تا دیر نشده، آن حفره را ترمیم کنم و نگذارم حس بد، تمام زندگی من را نابود کند.
نویسنده و رابط خبری: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سیرجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
0